enkefalinaza

Enkefalinaza (lub enkefalinazy) to grupa enzymów proteolitycznych, które odpowiadają za degradację enkefalin – endogennych peptydów opioidowych występujących w organizmie człowieka. Enkefaliny pełnią ważną rolę jako neuroprzekaźniki i neuromodulatory w ośrodkowym układzie nerwowym, uczestnicząc w regulacji bólu, nastroju oraz odpowiedzi na stres.

Głównym przedstawicielem enkefalinaz jest peptydaza obojętna (NEP, neutral endopeptidase), znana również jako neprylizyna lub metalloendopeptydaza 24.11. Enzym ten posiada zdolność hydrolizowania wiązań peptydowych w cząsteczkach enkefalin, co prowadzi do ich inaktywacji. Blokowanie aktywności enkefalinaz może zwiększać stężenie endogennych enkefalin w organizmie, potencjalnie nasilając ich działanie przeciwbólowe.

Badania nad inhibitorami enkefalinaz mają istotne znaczenie w poszukiwaniu nowych strategii leczenia bólu. Substancje hamujące aktywność enkefalinaz mogą stanowić alternatywę dla klasycznych opioidów, potencjalnie oferując działanie przeciwbólowe przy mniejszym ryzyku uzależnienia i innych działań niepożądanych charakterystycznych dla egzogennych opioidów. W praktyce klinicznej wykorzystanie inhibitorów enkefalinaz jest jednak nadal przedmiotem badań.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Recenum Baby 10 mg

Racekadotryl, substancja czynna leku Recenum Baby 10 mg, jest prolekiem metabolizowanym do tiorfanu, który działa jako inhibitor enkefalinazy jelitowej, enzymu rozkładającego enkefaliny w nabłonku jelita cienkiego. Poprzez hamowanie tego enzymu racekadotryl selektywnie zmniejsza hipersekrecję jelitową, redukując nadmierne wydzielanie wody i elektrolitów do światła jelit bez wpływu na motorykę przewodu pokarmowego czy podstawową czynność wydzielniczą. Lek wykazuje szybkie działanie przeciwbiegunkowe, nie powoduje wzdęć ani zaparć i działa wyłącznie obwodowo, bez wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Badania farmakodynamiczne potwierdziły brak wpływu racekadotrylu na odstęp QT/QTc nawet przy dawkach supraterapeutycznych (do 400 mg).
Skuteczność racekadotrylu w leczeniu ostrej biegunki u dzieci potwierdzono w licznych badaniach klinicznych i meta-analizach obejmujących 1384 pacjentów pediatrycznych (mediana wieku 12 miesięcy, masa ciała 7,4-12,2 kg). Leczenie racekadotrylem skracało średni czas trwania biegunki z 2,81 do 1,75 dnia (redukcja o 37,7%) oraz podwajało wskaźnik wyleczenia (HR: 2,04; 95%CI: 1,85-2,32; p<0,001) zarówno u niemowląt <1 roku (HR: 2,01) jak i dzieci ≥1 roku (HR: 2,16). W warunkach szpitalnych liczba stolców zmniejszyła się o 41% (stosunek 0,59; 95%CI: 0,51-0,74; p<0,001), a w ambulatoryjnych o 37% (stosunek 0,63; 95%CI: 0,47-0,85; p<0,001). Dane te potwierdzają wysoką skuteczność i bezpieczeństwo racekadotrylu jako leku wspomagającego nawadnianie doustne w terapii ostrej biegunki u dzieci.
działanie przeciwwydzielnicze, enkefalinaza, enkefalinaza jelitowa, hipersekrecja jelitowa, meta-analiza, model Coxa, moksyfloksacyna, motoryka przewodu pokarmowego, nabłonek jelita cienkiego, nawadnianie doustne, odstęp QT, ostra biegunka, pasaż jelitowy, placebo, racekadotryl, randomizowane badanie kliniczne, synapsa enkefalinergiczna, tiorfan, toksyna cholery, wtórne zaparcie, wydzielanie elektrolitów
Leksykon substancji czynnych
Racekadotryl – Właściwości farmakokinetyczne

Racekadotryl, stosowany w preparatach takich jak Bloctil, Hidrasec czy Tiorfan, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax około 2 godzin (2,5 godziny u dzieci) i brakiem kumulacji przy wielokrotnym dawkowaniu co 8 godzin. Biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez pokarm, choć maksymalna aktywność leku może być opóźniona o około 1,5 godziny. Objętość dystrybucji w osoczu wynosi średnio 66,4 kg, a aktywny metabolit tiorfan wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie albuminami. Maksymalne zahamowanie aktywności enkefalinazy osiągane jest po około 2 godzinach i wynosi 75% przy dawce 100 mg u dorosłych oraz 90% przy dawce 1,5 mg/kg u dzieci, z czasem trwania inhibicji około 8 godzin. Biologiczny okres półtrwania wynosi około 3 godziny, a lek jest metabolizowany do nieaktywnych metabolitów, które stanowią ponad 10% ogólnej ekspozycji.
biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja leku, enkefalinaza, farmakokinetyka racekadotrylu, izoenzymy CYP, izoformy CYP, klirens kreatyniny, kumulacja leku, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, profil farmakokinetyczny, racekadotryl, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, tiorfan, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Interakcje leku – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m²) ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz zwiększonej śmiertelności sercowo-naczyniowej. Przeciwwskazane jest także łączenie atorwastatyny z glekaprewirem i pibrentaswirem, co znacząco podnosi stężenie atorwastatyny i ryzyko miopatii. Ponadto, stosowanie Triveramu z lekami blokującymi układ RAA, diuretykami oszczędzającymi potas, NLPZ, lekami immunosupresyjnymi (np. cyklosporyna, takrolimus) oraz suplementami potasu wymaga ostrożności i regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec hiperkaliemii. Zaleca się również unikanie kontaktu z określonymi błonami dializacyjnymi o ujemnym ładunku elektrycznym ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba miażdżycowa, cukrzyca, cytochrom P450, diuretyk oszczędzający potas, enkefalinaza, enzym wątrobowy, gliptyna, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, miopatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra biegunka, ostra niewydolność nerek, profil lipidowy, rabdomioliza, reakcja rzekomoanafilaktyczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Hidrasec 30 mg 30 mg

Racekadotryl, stosowany w preparacie Hidrasec 30 mg, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), takimi jak kaptopryl, enalapryl, lizynopryl, peryndopryl i ramipryl. Równoczesne podawanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, co wynika z kumulacji bradykininy spowodowanej hamowaniem jej rozkładu zarówno przez inhibitory ACE, jak i przez racekadotryl jako inhibitor enkefalinazy. W związku z tym zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie pacjentów, jeśli taka terapia jest niezbędna. Badania kliniczne nie wykazały wpływu loperamidu ani nifuroksazydu na farmakokinetykę racekadotrylu, co pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie. Natomiast spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać odwodnienie i zmniejszać skuteczność leczenia, dlatego jego unikanie jest wskazane.
bradykinina, enalapryl, enkefalinaza, farmakoterapia, Hidrasec, inhibitory konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopryl, leczenie przeciwbiegunkowe, leki przeciwbiegunkowe, lizynopryl, loperamid, nifuroksazyd, obrzęk naczynioruchowy, parametry farmakokinetyczne, peryndopryl, racekadotryl, ramipryl
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tiorfan 100 mg

Racekadotryl, substancja czynna leku Tiorfan 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 2 godzin (opóźnionym o 1,5 godziny w obecności pokarmu) oraz umiarkowaną dystrybucją (objętość dystrybucji 66,4 kg). Aktywny metabolit tiorfan wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (90%, głównie albuminy). Inhibicja aktywności enkefalinazy osiąga 75% po dawce 100 mg, utrzymując się przez około 8 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Racekadotryl ulega szybkiemu metabolizmowi do tiorfanu, który następnie przekształcany jest w nieaktywne metabolity, eliminowane głównie przez nerki (81,4%) oraz w mniejszym stopniu przez kał (ok. 8%). Nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu co 8 godzin przez 7 dni, a biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez pokarm.
aktywny metabolit, biodostępność, cytochrom P450, enkefalinaza, farmakokinetyka, indukcja izoenzymów, inhibicja enkefalinazy, izoformy cytochromu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, populacja pediatryczna, racekadotryl, substancja czynna, tiorfan, wiązanie leku z krwinkami, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Racedryl 30 mg

Racekadotryl, substancja czynna leku Racedryl 30 mg, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym oraz umiarkowaną dystrybucję z objętością dystrybucji około 66,4 kg. W stanie stacjonarnym ekspozycja na lek jest porównywalna do pojedynczej dawki, co wskazuje na brak klinicznie istotnej kumulacji. Aktywny metabolit tiorfan wiąże się w około 90% z białkami osocza, głównie albuminami, co może wpływać na czas działania i potencjalne interakcje lekowe. Hamowanie aktywności enkefalinazy osiąga maksymalny poziom (około 90%) po 2 godzinach od podania dawki 1,5 mg/kg i utrzymuje się przez około 8 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej jest zbliżona do dorosłych, z Cmax osiąganym po 2,5 godzinach i brakiem kumulacji po wielokrotnym podaniu co 8 godzin przez 7 dni.
ADME, albuminy, CYP 1A2, CYP 2C19, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, enkefalinaza, enzymy UGT, interakcja farmakokinetyczna, kwas 2-metanosulfinylometylopropionowy, kwas 2-metylosulfanylometylopropionowy, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, racekadotryl, S-metylotiorfan, sulfotlenek S-metylotiorfanu, tiorfan, wiązanie leku, zawiesina doustna, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Racedryl 10 mg

Racekadotryl, substancja czynna leku Racedryl dostępnego w postaci granulatu do zawiesiny doustnej (10 mg/saszetka), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz brakiem kumulacji przy wielokrotnym stosowaniu. Maksymalne zahamowanie aktywności enkefalinazy w osoczu osiąga 90% po 2 godzinach od dawki 1,5 mg/kg i utrzymuje się około 8 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Lek ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu tiorfanu, który wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie albuminami. Objętość dystrybucji wynosi 66,4 l, a stężenie substancji w osoczu jest trzykrotnie wyższe niż w pełnej krwi, co wskazuje na niewielkie wiązanie z krwinkami. Metabolity nieaktywne stanowią ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (81,4%), z mniejszym udziałem dróg pokarmowych (ok. 8%) i płuc (<1%).
badania farmakokinetyczne, badania in vitro, białka osocza, Cmax, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie leku, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, enkefalinaza, farmakokinetyka, glukuronidacja, grupa tiolowa, inhibicja enzymatyczna, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy, kumulacja substancji czynnej, metabolit aktywny, metabolit nieaktywny, metylacja, okres półtrwania, populacja pediatryczna, racekadotryl, stężenie leku w osoczu, sulfotlenek, tiorfan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe

enkefalinaza

Powiązane wpisy

Właściwości farmakodynamiczne – Recenum Baby 10 mg

Racekadotryl – Właściwości farmakokinetyczne

Interakcje leku – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg

Interakcje leku – Hidrasec 30 mg 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Tiorfan 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Racedryl 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Racedryl 10 mg