stosowanie doodbytnicze

Stosowanie doodbytnicze (per rectum) to jedna z dróg podawania leków, która polega na wprowadzeniu substancji leczniczej przez odbyt do końcowego odcinka przewodu pokarmowego. Ta droga podania umożliwia zarówno działanie miejscowe, jak i ogólnoustrojowe dzięki dobrej absorpcji przez błonę śluzową odbytnicy.

W praktyce klinicznej stosowanie doodbytnicze najczęściej odbywa się poprzez podawanie czopków (suppositoria), wlewek doodbytniczych (enemata) lub pianek. Metoda ta jest szczególnie przydatna u pacjentów z trudnościami w przyjmowaniu leków drogą doustną, np. u dzieci, osób nieprzytomnych, z zaburzeniami połykania lub wymiotujących, a także gdy pożądane jest uniknięcie efektu pierwszego przejścia przez wątrobę.

Droga doodbytnicza znajduje zastosowanie w terapii wielu schorzeń, m.in. w leczeniu zaparć (czopki glicerynowe, roztwory przeczyszczające), stanów zapalnych odbytnicy i esicy (preparaty zawierające kortykosteroidy, mesalazynę), w kontroli gorączki u dzieci (paracetamol, ibuprofen), a także w leczeniu przeciwbólowym (niesteroidowe leki przeciwzapalne, opioidy). Stosowanie doodbytnicze jest również metodą podawania leków sedatywnych, przeciwwymiotnych czy przeciwdrgawkowych.

Należy pamiętać, że wchłanianie leków podawanych doodbytniczo może być zmienne i zależne od wielu czynników, takich jak zawartość jelita, pH, obecność mas kałowych czy indywidualne cechy pacjenta. Z tego powodu dawkowanie może różnić się od stosowanego przy podaniu doustnym tych samych substancji leczniczych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl