stężenie itoprydu w osoczu
Stężenie itoprydu w osoczu stanowi istotny parametr w monitorowaniu farmakoterapii zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego. Itopryd jest prokinetycznym lekiem stosowanym głównie w leczeniu zaburzeń czynnościowych górnego odcinka przewodu pokarmowego, w tym dyspepsji czynnościowej i refluksu żołądkowo-przełykowego.
Mechanizm działania itoprydu opiera się na blokowaniu receptorów dopaminowych D2 oraz hamowaniu aktywności acetylocholinesterazy, co zwiększa stężenie acetylocholiny i poprawia motorykę przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie leku w osoczu osiągane jest zazwyczaj po 30-45 minutach od podania doustnego, a okres półtrwania wynosi około 6 godzin.
Monitorowanie stężenia itoprydu w osoczu może być wskazane w przypadkach niepowodzenia terapii, podejrzenia interakcji lekowych lub u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdyż lek jest metabolizowany głównie przez układ enzymatyczny flawinomonooksygenazy FMO3. Prawidłowe stężenia terapeutyczne itoprydu w osoczu zwykle mieszczą się w zakresie 20-60 ng/ml, przy dawkowaniu standardowym 50 mg trzy razy dziennie.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Itopryd wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z względną biodostępnością około 60%, niezależnie od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 50 mg wynosi 0,28 μg/ml i osiągane jest w ciągu 30-45 minut. Substancja charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%), głównie albuminami, oraz znaczną dystrybucją tkankową (Vdβ 6,1 l/kg u szczurów) z minimalnym przenikaniem do OUN. Itopryd jest metabolizowany głównie przez monooksygenazę flawino-zależną (FMO3) do aktywnego, lecz słabo efektywnego metabolitu N-tlenku, który stanowi 75,4% wydalanych z moczem produktów. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 6 godzin, co uzasadnia schemat dawkowania 3 razy na dobę. Liniowa farmakokinetyka i minimalna kumulacja po wielokrotnym podaniu dawek 50-200 mg potwierdzają stabilność profilu farmakokinetycznego itoprydu przy długotrwałym stosowaniu.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, itopryd, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, monooksygenaza flawino-zależna, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, stężenie itoprydu w osoczu, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, trimetyloaminuria, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego -
Leksykon leków
Itopryd chlorowodorek, substancja czynna produktu Predox (tabletki powlekane 50 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością względną około 60%, niezależną od obecności pokarmu. Po podaniu dawki 50 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 0,28 µg/ml i osiągane jest w ciągu 30-45 minut (Tmax). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), głównie z albuminami (>80%), a objętość dystrybucji u szczurów wynosi 6,1 l/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, zwłaszcza nerek, jelita cienkiego, wątroby, nadnerczy i żołądka, przy minimalnym przenikaniu do OUN. Farmakokinetyka itoprydu jest liniowa w dawkach 50-200 mg podawanych trzykrotnie na dobę przez 7 dni, z minimalną kumulacją. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, co uzasadnia schemat dawkowania 3 razy dziennie.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność substancji czynnej, biodostępność względna, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dawka leku, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, itopryd, itopryd chlorowodorek, izoenzymy CYP, metabolizm pierwszego przejścia, monooksygenaza flawino-zależna, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie itoprydu w osoczu, Tmax, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, trimetyloaminuria, Vdss, wiązanie z białkami osocza, zespół odoru rybnego
