Właściwości farmakokinetyczne
Predox 50 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Predox (itoprydu chlorowodorek)

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych itoprydu chlorowodorku zawartego w produkcie leczniczym Predox w postaci tabletek powlekanych 50 mg. Analiza obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej po podaniu doustnym.¹

Wchłanianie

Itopryd charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Względna biodostępność substancji czynnej wynosi około 60%, co jest wynikiem metabolizmu pierwszego przejścia przez wątrobę. Istotną cechą farmakologiczną itoprydu jest fakt, że pokarm nie wpływa na jego biodostępność, co daje elastyczność w stosowaniu leku względem posiłków.²

Po przyjęciu dawki 50 mg, maksymalne stężenie itoprydu w osoczu (Cmax) osiąga wartość 0,28 mikrogramów/ml i jest osiągane po 30-45 minutach od podania leku. Badania farmakokinetyczne wykazały, że po wielokrotnym podaniu dawek w zakresie od 50 do 200 mg trzy razy na dobę przez 7 dni, zarówno itopryd jak i jego metabolity wykazują farmakokinetykę liniową, z minimalną kumulacją w organizmie.³

Dystrybucja

Wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie i wynosi około 96%. Itopryd wiąże się głównie z albuminami, natomiast mniej niż 15% związanej części itoprydu jest związane z alfa-1-kwaśną glikoproteiną.⁴

Badania na szczurach wykazały, że itopryd ulega znacznej dystrybucji do tkanek, co obrazuje wartość objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosząca 6,1 l/kg masy ciała. Najwyższe stężenia leku osiągane są w nerkach, jelicie cienkim, wątrobie, nadnerczach i żołądku. Warto podkreślić, że przenikanie do ośrodkowego układu nerwowego jest minimalne, co ogranicza potencjalne działania niepożądane związane z OUN. Itopryd przenika do mleka karmiących samic szczurów, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentek do leczenia w okresie laktacji.⁵

Należy zwrócić uwagę, że wiązanie z białkami u szczurów było mniejsze niż u ludzi (78% w porównaniu do 96%), co może wpływać na interpretację wyników badań przedklinicznych.⁶

Metabolizm

Itopryd jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie. W procesie biotransformacji powstają 3 metabolity, z których tylko jeden wykazuje niewielką aktywność farmakologiczną, bez istotnego znaczenia klinicznego (około 2 do 3% aktywności itoprydu).⁷

Głównym metabolitem u ludzi jest N-tlenek, powstający na drodze utleniania trzeciorzędowej grupy N-dimetyloaminowej. Za ten proces odpowiada enzym monooksygenaza flawino-zależna (FMO3).⁸

Aktywność i skuteczność działania ludzkich izoenzymów FMO podlega polimorfizmowi genetycznemu, co może prowadzić do występowania rzadkiej choroby dziedziczonej autosomalnie recesywnie, znanej jako trimetyloaminuria (zespół odoru rybnego). U pacjentów cierpiących na tę chorobę biologiczny okres półtrwania itoprydu może być wydłużony, co potencjalnie może wpływać na schemat dawkowania i bezpieczeństwo stosowania leku w tej populacji.⁹

W badaniach farmakokinetycznych in vivo dotyczących reakcji przebiegających za pośrednictwem cytochromu P450 nie udowodniono, aby itopryd hamował lub pobudzał izoenzymy CYP2C19 i CYP2E1. Podanie itoprydu nie wpływało również na aktywność CYP ani aktywności transferazy urydyno-difosfoglukuronylowej, co wskazuje na niskie ryzyko interakcji lekowych związanych z układem cytochromu P450.¹⁰

Eliminacja

Itopryd i jego metabolity są wydalane głównie drogą nerkową. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki terapeutycznej zdrowym ochotnikom, ilość wydalanego itoprydu i N-tlenku wynosiła odpowiednio 3,7% i 75,4%, co wskazuje na dominującą rolę metabolitu w procesie eliminacji.¹¹

Okres półtrwania itoprydu wynosi około 6 godzin, co uzasadnia stosowanie leku w schemacie dawkowania trzy razy na dobę.¹²

Parametry farmakokinetyczne itoprydu