leczenie zakrzepicy żył głębokich

Leczenie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) opiera się na trzech głównych filarach: antykoagulacji, kompresji i mobilizacji pacjenta. Terapia przeciwzakrzepowa, stanowiąca podstawę leczenia, rozpoczyna się od podania heparyny drobnocząsteczkowej lub niefrakcjonowanej, a następnie przechodzi w leczenie doustnymi antykoagulantami – antagonistami witaminy K lub bezpośrednimi doustnymi antykoagulantami (DOAC).

Czas trwania terapii przeciwzakrzepowej zależy od czynników ryzyka pacjenta. W przypadku ZŻG wywołanej przejściowym czynnikiem ryzyka (np. unieruchomieniem) leczenie trwa 3 miesiące. Przy idiopatycznej ZŻG lub utrzymujących się czynnikach ryzyka terapia może być przedłużona do 6-12 miesięcy lub stosowana bezterminowo, szczególnie przy nawracających epizodach.

Kompresjoterapia z użyciem pończoch o stopniowanym ucisku (20-30 mmHg) stanowi istotny element leczenia, zmniejszający obrzęk kończyny i ryzyko wystąpienia zespołu pozakrzepowego. Powinna być stosowana przez co najmniej 2 lata po epizodzie ZŻG. Wczesna mobilizacja pacjenta, w przeciwieństwie do dawniej zalecanego unieruchomienia, przyspiesza proces zdrowienia i zmniejsza ryzyko powikłań.

W wybranych przypadkach, szczególnie przy masywnej proksymalnej zakrzepicy z zagrożeniem zespołem pozakrzepowym lub przy przeciwwskazaniach do antykoagulacji, rozważa się trombektomię (chirurgiczną lub mechaniczną) oraz trombolizę celowaną. Implantacja filtra do żyły głównej dolnej jest zarezerwowana dla sytuacji, gdy antykoagulacja jest przeciwwskazana, a ryzyko zatorowości płucnej wysokie.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl