komora Duhringa
Komora Duhringa (nazywana też pęcherzykiem Duhringa) stanowi charakterystyczną zmianę skórną występującą w opryszczkowatym zapaleniu skóry (Dermatitis herpetiformis Duhring). Jest to mikroskopijny pęcherzyk utworzony w wyniku gromadzenia się neutrofili w szczytach brodawek skórnych, co prowadzi do powstawania mikro-ropni, a następnie pęcherzyków podnaskórkowych.
Zmiany te lokalizują się najczęściej na wyprostnych powierzchniach kończyn, w okolicy łokci, kolan, pośladków oraz na skórze owłosionej głowy. Klinicznie choroba manifestuje się silnie swędzącymi, symetrycznymi wykwitami polimorficznymi – grudkami, pęcherzykami oraz nadżerkami. Komory Duhringa są widoczne w badaniu histopatologicznym i stanowią cechę diagnostyczną tego schorzenia.
Dermatitis herpetiformis Duhring jest chorobą o podłożu autoimmunologicznym, ściśle powiązaną z celiakią. U pacjentów stwierdza się obecność przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej oraz naskórkowej. Leczenie opiera się na stosowaniu dapsonu oraz wprowadzeniu diety bezglutenowej, która prowadzi do ustąpienia zmian skórnych i zapobiega rozwojowi powikłań jelitowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące benzoilu nadtlenku, substancji czynnej leku Akneroxid 10, wskazują na stosunkowo niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym (LD50 > 950 mg/kg u szczurów) oraz dootrzewnowym (LD50 250-500 mg/kg u myszy i szczurów). Badania na psach przy dawce 0,625 g/kg karmy przez 6 tygodni nie wykazały objawów patologicznych ani toksyczności ogólnoustrojowej po podawaniu miejscowym, co jest istotne dla formy żelu stosowanego na skórę. Brak jest jednak danych dotyczących wpływu na rozrodczość oraz stosowania u kobiet w ciąży, a metabolit benzoilu nadtlenku – kwas benzoesowy – może kumulować się u wcześniaków, potencjalnie wywołując kwasicę metaboliczną i żółtaczkę jąder podkorowych. Nie ma dostępnych informacji o przenikaniu benzoilu nadtlenku do mleka kobiet karmiących piersią.
Ocena potencjalnego działania mutagennego benzoilu nadtlenku jest niewystarczająca, gdyż brak jest kompleksowych badań genotoksyczności. Wyniki badań karcynogenności na modelach zwierzęcych są rozbieżne – zaobserwowano promocję rozwoju guzów po podaniu DMBC, natomiast nie stwierdzono takiego efektu przy naświetlaniu UV. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków indukcji nowotworów u ludzi. Badania tolerancji miejscowej wykazały działanie drażniące benzoilu nadtlenku na skórę i błony śluzowe (testy Duhringa, Draize’a, test na oczach królika), co należy uwzględnić przy stosowaniu Akneroxid 10, zwłaszcza u pacjentów z wrażliwą skórą.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna 50, dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komora Duhringa, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, nadtlenek benzoilu, promieniowanie UV, test Draize’a, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, żółtaczka jąder podkorowych -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące benzoilu nadtlenku, substancji czynnej w preparacie Akneroxid 5 (50 mg/g, żel), wskazują na umiarkowaną toksyczność ostrą z dawkami LD50 wynoszącymi 250-500 mg/kg (dootrzewnowo u myszy i szczurów) oraz >950 mg/kg (doustnie u szczurów). Długoterminowe podawanie doustne u psów w dawce 0,625 g/kg karmy przez 6 tygodni nie wykazało objawów patologicznych. Po miejscowej aplikacji nie stwierdzono toksyczności ogólnoustrojowej, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania miejscowego. Brak jest danych dotyczących wpływu na rozrodczość oraz stosowania u kobiet w ciąży. Metabolizm benzoilu nadtlenku prowadzi do powstania kwasu benzoesowego, którego kumulacja u wcześniaków może powodować kwasicę metaboliczną i żółtaczkę jąder podkorowych. Nie ma danych o przenikaniu benzoilu nadtlenku do mleka kobiet karmiących piersią po aplikacji miejscowej.
Ocena potencjału mutagennego benzoilu nadtlenku jest niepełna z powodu braku kompleksowych badań. Wyniki badań karcynogenności na zwierzętach są niejednoznaczne: w modelu z 7,12-dimetylobenzoantracenem (DMBC) zaobserwowano promocję rozwoju guzów, natomiast w modelu z naświetlaniem UV nie wykazano działania karcynogennego. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków nowotworów związanych z leczeniem benzoilem nadtlenkiem. Substancja wykazuje wyraźne działanie drażniące miejscowo, potwierdzone w testach Duhringa, Draize’a oraz na oczach królików, co ma istotne znaczenie przy stosowaniu preparatu Akneroxid 5 w formie żelu.
dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komora Duhringa, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, nadtlenek benzoilu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie miejscowe, promieniowanie UV, test Draize’a, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, żółtaczka jąder podkorowych
