tolerancja systemowa

Tolerancja systemowa w medycynie odnosi się do mechanizmu immunologicznego, w którym układ odpornościowy nie reaguje na własne antygeny (czyli tolerancja własnej tkanki), a także na obce substancje, które nie są rozpoznawane jako zagrożenie. Jest to kluczowy proces zapobiegający chorobom autoimmunologicznym i odrzucaniu przeszczepów.

Mechanizmy tolerancji systemowej obejmują tolerancję centralną (zachodzącą w grasicy i szpiku kostnym, gdzie niedojrzałe limfocyty uczą się rozpoznawać własne antygeny) oraz tolerancję obwodową (regulowaną przez komórki T regulatorowe, apoptozę komórek reagujących na własne antygeny oraz anergię limfocytów). Zaburzenia tolerancji systemowej mogą prowadzić do chorób autoimmunologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów czy cukrzyca typu 1.

W transplantologii osiągnięcie tolerancji systemowej jest celem terapeutycznym, który pozwoliłby na przyjęcie przeszczepu bez konieczności stosowania długotrwałej immunosupresji. Nowoczesne badania koncentrują się na indukcji tolerancji systemowej poprzez modulację komórek T regulatorowych, terapie komórkowe wykorzystujące komórki macierzyste oraz blokowanie kluczowych szlaków sygnałowych zaangażowanych w aktywację układu odpornościowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl