podanie dotętnicze
Podanie dotętnicze to technika medyczna, która polega na wprowadzeniu substancji leczniczej, najczęściej w postaci płynnej, bezpośrednio do tętnicy. Ta droga podania umożliwia dostarczenie leku bezpośrednio do tkanek lub narządów zaopatrywanych przez konkretne naczynie tętnicze, co zwiększa miejscowe stężenie substancji leczniczej i minimalizuje ekspozycję ogólnoustrojową.
Metoda ta jest stosowana w wielu dziedzinach medycyny, w tym w onkologii (chemioterapia dotętnicza), radiologii interwencyjnej (podawanie środków kontrastowych), a także w leczeniu chorób niedokrwiennych (podawanie leków trombolitycznych). Podanie dotętnicze wymaga specjalistycznej wiedzy i umiejętności, gdyż wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań, takich jak zator, zakrzepica, krwawienie czy uszkodzenie ściany naczynia.
Technika ta zazwyczaj wykonywana jest z wykorzystaniem cewnika wprowadzanego przez nakłucie tętnicy, najczęściej udowej, pod kontrolą obrazowania (fluoroskopia, USG). Ze względu na inwazyjny charakter procedury, podanie dotętnicze jest zarezerwowane dla sytuacji, w których korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko związane z zabiegiem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Visipaque 652 mg/ml (320 mg jodu/ml)
Visipaque (jodiksanol) to niejonowy, dimeryczny środek kontrastowy o stężeniu 652 mg/ml (320 mg jodu/ml), charakteryzujący się izotonicznością względem płynów ustrojowych oraz osmolalnością 290 mOsm/kg H₂O w 37°C, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych w porównaniu do środków o wyższej osmolalności. Lek zawiera 0,45 mg sodu/ml, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju badania, wieku, masy ciała, pojemności minutowej serca i stanu klinicznego pacjenta, a podanie może odbywać się dożylnie, dotętniczo lub dokanałowo. Zalecane stężenia kontrastu wahają się między 270 a 320 mg I/ml, a objętości podawane są specyficzne dla procedury, np. w arteriografii mózgowej 5-10 ml, aortografii 40-60 ml, czy tomografii komputerowej 50-150 ml u dorosłych. U dzieci dawki są dostosowane do masy ciała, z maksymalną dawką całkowitą 10 mg jodu/kg w kardioangiografii oraz 2-4 ml/kg w urografii dla najmłodszych.
aortografia, arteriografia tętnic mózgowych, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dojście lędźwiowe, dojście szyjne, flebografia, izotoniczność płynów ustrojowych, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, kardioangiografia, lepkość, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, miliPaskal sekunda, nawodnienie pacjenta, niejonowy dimeryczny środek kontrastowy, osmolalność, osmolalność krwi pełnej, podanie do kanału kręgowego, podanie dokanałowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, TK ciała, TK głowy, urografia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omniscan 0,5 mmol/ml
Przedkliniczne badania gadodiamidu (substancji czynnej Omniscan) wykazały jego korzystny profil bezpieczeństwa i farmakokinetyki. W modelach zwierzęcych (psy, szczury) nie zaobserwowano istotnych efektów kardiotoksycznych, a testy in vitro potwierdziły brak wpływu na uwalnianie histaminy, aktywację układu dopełniacza, aktywność cholinoesterazy, lizozymu oraz morfologię erytrocytów. Testy skórne u świnek morskich nie wykazały właściwości antygenowych, co wskazuje na niski potencjał alergizujący. Farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim rozprzestrzenianiem do przestrzeni zewnątrzkomórkowej, eliminacją głównie przez nerki drogą przesączania kłębuszkowego oraz objętością dystrybucji około 25% objętości ciała. Czas połowicznej eliminacji u ludzi i małp jest porównywalny, co potwierdza przewidywalność farmakokinetyczną.
alergia, antygen, cholinoesteraza, dystrybucja leku, działanie teratogenne, erytrocyty, gadodiamid, histamina, lizozym, naczynia krwionośne, podanie dotętnicze, podanie okołonaczyniowe, potencjał rakotwórczy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, rozrodczość, środek kontrastowy, tolerancja miejscowa, układ dopełniacza, układ kostny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Low Osmo Peripheral –
SmofKabiven Low Osmo Peripheral, emulsja do infuzji, nie była poddana odrębnym badaniom przedklinicznym, jednak profil bezpieczeństwa opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników oraz produktu o podobnym składzie (SmofKabiven Peripheral). Badania farmakologiczne, toksykologiczne i genotoksyczne składników takich jak SMOFlipid, roztwory aminokwasów i glukozy oraz glicerofosforan sodu nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach na królikach nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego, a składniki stosowane w stężeniach fizjologicznych nie wykazują negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze, płodność ani rozwój zarodka.
działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, genotoksyczność, glicerofosforan sodu, infuzja dożylna, leczenie substytucyjne, nadwrażliwość na składniki, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie podskórne, reakcja anafilaktyczna, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, SMOFlipid, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nimbex 2 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa cisatrakurium (Nimbex) obejmuje badania toksykologiczne, mutagenne oraz rozwojowe, które potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa leku stosowanego jako środek zwiotczający mięśnie szkieletowe w anestezjologii. Badania podostrej toksyczności po wielokrotnym podawaniu przez 3 tygodnie na psach i małpach nie wykazały objawów toksyczności specyficznych dla produktu. Testy mutagenności in vitro i in vivo wskazały na brak działania mutagennego przy stężeniach do 5000 μg/płytkę oraz dawkach do 4 mg/kg mc., z wyjątkiem mutagenności wykazanej in vitro na mysich komórkach chłoniaka przy stężeniach ≥40 μg/ml, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na krótkotrwałe i rzadkie stosowanie leku. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości, co jest uzasadnione krótkim czasem ekspozycji i brakiem przesłanek toksykologicznych.
anestezjologia, badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, cisatrakurium, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, mięsień oddechowy, nieprawidłowość chromosomalna, podanie dotętnicze, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, test mutagenności mikrobiologiczny, tolerancja miejscowa, zwiotczenie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Fluorouracyl – Dawkowanie i sposób podawania
Fluorouracyl jest stosowany głównie w leczeniu różnych nowotworów, w tym raka okrężnicy, odbytnicy, piersi, żołądka, przełyku, trzustki oraz głowy i szyi, w formie dożylnej (infuzje i wstrzyknięcia) oraz dotętniczej. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała (lub należnej masy ciała w przypadku obrzęków) i powierzchni ciała pacjenta, z maksymalną dawką dobową 1 g w infuzji dożylnej. Schematy leczenia różnią się w zależności od wskazań i mogą obejmować infuzje 4-godzinne (15 mg/kg mc., maks. 1 g/dobę), ciągłe 24-godzinne infuzje (5-7,5 mg/kg mc. dotętniczo) oraz szybkie wstrzyknięcia dożylne (12 mg/kg mc. przez 3 dni, następnie 6 mg/kg mc.). Fluorouracyl jest często stosowany w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak kwas folinowy, irinotekan, oksaliplatyna, cisplatyna, karboplatyna, metotreksat, cyklofosfamid czy epirubicyna, co wpływa na dawkowanie i schematy podawania. Monitorowanie hematologiczne (płytki krwi <100 000/mm³, leukocyty <3000/mm³) oraz obserwacja działań niepożądanych są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
cisplatyna, cyklofosfamid, działania niepożądane, epirubicyna, fluorouracyl, gemcytabina, infuzja dotętnicza, infuzja dożylna, irinotekan, karboplatyna, kwas folinowy, leukocyty, metotreksat, monitoring terapii, nadżerka, oksaliplatyna, płytki krwi, podanie dotętnicze, rak głowy i szyi, rak okrężnicy, rak piersi, rak podstawnokomórkowy, rak trzustki, rak żołądka, rogowacenie słoneczne, schemat ECF, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zmniejszenie dawki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Betafact 500 IU 500 j.m./fiolkę
Produkt leczniczy Betafact, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia IX, wykazuje farmakologiczne właściwości identyczne z endogennym czynnikiem IX, co stanowi podstawę do oceny jego bezpieczeństwa. Badania przedkliniczne nie wykazały działania mutagennego w teście Amesa, a tolerancja miejscowa na modelu króliczym potwierdziła dobrą akceptowalność po podaniu dożylnym, jak również po przypadkowym podaniu okołonaczyniowym i dotętniczym. Produkt dostępny jest w dawkach 250 j.m./5 ml, 500 j.m./10 ml oraz 1000 j.m./20 ml, z rekonstytucją do stężenia 50 j.m./ml i aktywnością swoistą około 110 j.m./mg białka, co świadczy o wysokiej czystości preparatu.
aktywność swoista, badanie przedkliniczne, czynnik krzepnięcia IX, droga parenteralna, działanie mutagenne, endogenny czynnik IX, heparyna, mutacja punktowa DNA, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołonaczyniowe, profil bezpieczeństwa leku, rekonstytucja, reprodukcja, test Amesa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorek potasu (KCl), będący naturalnym składnikiem fizjologicznym osocza, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych stosowanych w różnych preparatach leczniczych, takich jak roztwory do hemofiltracji (np. Prismasol z KCl w stężeniach 2 mmol/l lub 4 mmol/l), płyny do żywienia pozajelitowego (np. SmofKabiven) oraz emulsje do infuzji (np. Multimel N4-550 E, Olimel N12E). Badania przedkliniczne nie wykazały istotnej toksyczności, działania teratogennego, embriotoksycznego ani negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze, nawet przy stosowaniu dawek toksycznych dla matki w modelach zwierzęcych. W badaniach miejscowej tolerancji u królików obserwowano jedynie przemijające, słabo nasilone reakcje zapalne po podaniu dotętniczym, okołożylno-podskórnym lub domięśniowym, które ustępowały samoistnie. Brak jest specyficznych badań toksykologicznych poświęconych wyłącznie chlorkowi potasu, co wynika z jego powszechnego występowania i roli jako elektrolitu fizjologicznego.
chlorek potasu, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosforan potasu, genotoksyczność, hemodializa, hemofiltracja, infuzja dożylna, makrogol, martwica tkanek, Multimel, Olimel, Phoxilium, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, Prismasol, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, roztwór do hemofiltracji, roztwór infuzyjny, SmofKabiven, stan kliniczny, stężenie fizjologiczne, stężenie mmol/l, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Analiza danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania triglicerydów nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha (MCT) wskazuje, że nie przeprowadzono dedykowanych badań wyłącznie na tej substancji. Informacje pochodzą głównie z oceny preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Nutriflex Lipid peri czy SmofKabiven extra Nitrogen, zawierających MCT. Dane te nie wykazują toksyczności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani negatywnego wpływu na płodność. Badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności emulsji tłuszczowych SMOFlipid, zawierających MCT, nie wykazały szczególnego ryzyka dla pacjentów. Ponadto, badania miejscowej tolerancji u królików potwierdziły brak zmian patologicznych po różnych drogach podania, w tym dożylnym i domięśniowym.
antygenowość układowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, beta-sitosterol, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, emulsja tłuszczowa, fitoestrogeny, genotoksyczność, infuzja dożylna, niepłodność, podanie dotętnicze, reakcja anafilaktyczna, terapia substytucyjna, test maksymalizacji, tolerancja miejscowa, triglicerydy MCT, uczulenie skórne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omnipaque 755 mg/ml (350 mg jodu/ml)
Omnipaque 755 mg/ml (350 mg jodu/ml) to niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy o niskiej osmolalności (0,78 Osm/kg H₂O) i lepkości 10,6 mPa × s w 37°C, przeznaczony do diagnostyki obrazowej. Preparat jest stosowany w szerokim spektrum badań, w tym kardioangiografii, arteriografii, flebografii, urografii, tomografii komputerowej oraz mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym (CEM). Ponadto, jest wskazany do procedur diagnostycznych ośrodkowego układu nerwowego (mielografia lędźwiowa, piersiowa, szyjna, TK zbiorników podstawy mózgu) oraz specjalistycznych badań radiologicznych, takich jak artrografia, ERP, ERCP, herniografia, histerosalpingografia i sialografia. Preparat jest dostępny jako jałowy, wodny roztwór gotowy do użycia, a sposób podania (dożylny, dotętniczy, podpajęczynówkowy, do jam ciała) zależy od rodzaju badania i wymaga odpowiednich warunków monitorowania pacjenta.
arteriografia, artrografia, astma, badanie przewodu pokarmowego, choroba tarczycy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, endoskopowa pankreatografia, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, joheksol, kardioangiografia, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, niewydolność nerek, osmolalność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, radiologiczny środek kontrastujący, rezonans magnetyczny, sialografia, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa zbiorników podstawy mózgu, urografia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – HEVASCOL 480 mg I/ml
Preparat HEVASCOL (480 mg jodu/ml, etiodowany olej 1280 mg/ml) wykazuje specyficzną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Po wstrzyknięciu do naczynia chłonnego, środek gromadzi się głównie w komórkach siateczkowatych węzłów chłonnych, gdzie jest fagocytowany przez olbrzymie komórki wielojądrzaste, wywołując odpowiedź immunologiczną. Część preparatu przemieszcza się do przewodu piersiowego i dalej do krwiobiegu, gdzie zatrzymuje się w kapilarach płucnych, tworząc mikrozatory tłuszczowe, co stanowi istotny aspekt bezpieczeństwa. Przy selektywnym podaniu dotętniczym, zwłaszcza w terapii przeztętniczej chemoembolizacji raka wątrobowokomórkowego, HEVASCOL kumuluje się w guzie wątrobowym w wyższych stężeniach niż w zdrowej tkance, co umożliwia celowane dostarczanie substancji leczniczej.
chemoembolizacja przeztętnicza, esteraza, etiodowany olej, fagocytoza, jodek sodu, komórka gwiaździsta, komórki Kupffera, mikrozator tłuszczowy, naczynie chłonne, odpowiedź immunologiczna, podanie dotętnicze, przewód piersiowy, rak wątrobowokomórkowy, środek kontrastowy, tętnica wątrobowa, układ chłonny, węzły chłonne, wstrzyknięcie dotętnicze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metotreksat Accord 100 mg/ml
Metotreksat Accord wymaga precyzyjnego dostosowania dawki do powierzchni ciała pacjenta, z uwzględnieniem wskazań klinicznych oraz ryzyka toksyczności. Podawany domięśniowo, dożylnie lub dotętniczo, nie może być stosowany dokanałowo ze względu na hipertoniczność roztworu (100 mg/ml). Dawkowanie dzieli się na trzy schematy: niskodawkowy (15-50 mg/m² tygodniowo), pośredni (100-1000 mg/m² w pojedynczej dawce) oraz wysokodawkowy (≥1000 mg/m² w ciągu 24 godzin). W przypadku dawek powyżej 100 mg konieczne jest podanie folinianu wapnia jako terapii ratunkowej, a także monitorowanie czynności nerek i stosowanie alkalizacji moczu oraz zwiększonej diurezy w celu przyspieszenia eliminacji leku. Dawkowanie folinianu wapnia i szczegóły terapii ratunkowej powinny być zgodne z aktualnymi protokołami leczenia.
alkalizacja moczu, bilirubina, bolus dożylny, chłoniak złośliwy, cisplatyna, cyklofosfamid, cytostatyk, daktynomycyna, diureza, doksorubicyna, enzymy wątrobowe, folinian wapnia, klirens kreatyniny, kostniakomięsak, kreatynina w surowicy, kwas folinowy, ostra białaczka limfoblastyczna, podanie dokanałowe, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, przerzuty do węzłów chłonnych, rak kosmówki, rak piersi, terapia ratunkowa, zatrucie metotreksatem - Leksykon substancji czynnych
Czynnik IX – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ludzkiego czynnika IX, będącego kluczowym elementem układu krzepnięcia, wykazały, że preparat IMMUNINE, zawierający wysoko oczyszczony czynnik IX z minimalnymi ilościami innych czynników krzepnięcia (II, VII, X), jest dobrze tolerowany po podaniu dożylnym, dotętniczym oraz w przypadku podania poza światło żyły. Nie stwierdzono toksyczności ani zwiększonej skłonności do zakrzepów po podaniu pojedynczych dawek zwierzętom laboratoryjnym. Test Amesa potwierdził brak działania mutagennego, a brak danych o karcynogenności jest uzasadniony naturalnym pochodzeniem białka, co eliminuje konieczność szczegółowych badań karcynogennych. Brak jest również danych dotyczących wpływu na reprodukcję, co jest zgodne z fizjologicznym charakterem czynnika IX jako naturalnego składnika osocza.
czynnik IX, czynnik krzepnięcia, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, hemofilia, koncentrat czynnika IX, krzepnięcie krwi, ludzki czynnik krzepnięcia IX, nadkrzepliwość, osocze ludzkie, podanie dotętnicze, podanie dożylne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, przeciwciało, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krzepnięcia, właściwość farmakologiczna, zakrzep - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inhibitor C1-esterazy, pozyskiwany z ludzkiego osocza, wykazuje farmakologiczne właściwości zbliżone do endogennego białka i jest stosowany terapeutycznie w różnych preparatach (Berinert 500, 1500, 2000, 3000 j.m.). Przedkliniczne badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych (szczury, myszy, króliki) nie wykazały toksyczności ani po pojedynczym, ani po wielokrotnym podaniu dożylnym i podskórnym. Ocena tolerancji miejscowej potwierdziła dobrą reakcję kliniczną i histologiczną po różnych drogach podania, w tym dożylnym, podskórnym, dotętniczym i domięśniowym. Szczególnie istotne jest bezpieczeństwo w kontekście ryzyka zakrzepicy – badania in vivo na królikach z dawkami do 800 j.m./kg nie wykazały zwiększonego ryzyka powstawania skrzepów, co potwierdzają również standardowe testy farmakologiczne.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, białko endogenne, bierna anafilaksja skórna, dawka pojedyncza, determinanta antygenowa, działanie kancerogenne, działanie toksyczne, immunogenność, inhibitor C1-esterazy, osocze ludzkie, pasteryzacja, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podskórne, powstawanie przeciwciał, ryzyko zakrzepicy, składnik endogenny, toksyczność dawek, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tworzenie skrzepów, właściwość rakotwórcza, zakrzepowość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cisatracurium Kalceks 2 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania cisatrakurium zostało potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych obejmujących ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału mutagennego, wpływu na reprodukcję oraz tolerancji miejscowej. W badaniach toksyczności ostrej objawy niepożądane wiązały się głównie z farmakologicznym działaniem leku jako środka zwiotczającego mięśnie szkieletowe. Trzytygodniowe badania wielokrotnego podawania na psach i małpach nie wykazały toksyczności specyficznej dla cisatrakurium, co wskazuje na dobrą tolerancję przewlekłą. Potencjał mutagenny oceniano testami in vitro i in vivo; cisatrakurium nie wykazywało działania mutagennego do stężenia 5000 µg/płytkę w testach mikrobiologicznych oraz przy dawkach do 4 mg/kg s.c. u szczurów, jednak w badaniu in vitro na mysich komórkach chłoniaka wykazano mutagenność przy stężeniu ≥40 µg/ml, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na krótkotrwałe i rzadkie stosowanie leku w anestezjologii.
badanie cytogenetyczne, badanie przedkliniczne, cisatrakurium, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki chłoniaka, nieprawidłowość chromosomalna, podanie dotętnicze, potencjał mutagenny, przedawkowanie, środek zwiotczający, test mikrobiologiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SMOFlipid –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa emulsji tłuszczowej SMOFlipid, zawierającej oleje sojowy, triglicerydy o średniej długości łańcucha, oliwę z oliwek oraz olej rybny (30 g/l) bogaty w kwasy omega-3, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, tolerancji miejscowej oraz potencjału uczulającego. Nie stwierdzono toksyczności ostrej ani przewlekłej poza typowymi reakcjami na duże dawki lipidów. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego. Badania tolerancji miejscowej na królikach ujawniły przemijające reakcje zapalne o różnym nasileniu w zależności od drogi podania, z umiarkowaną reakcją i martwicą tkanek jedynie po podaniu domięśniowym. Wszystkie zmiany miały charakter odwracalny po zaprzestaniu stosowania.
antygenowość układowa, badanie genotoksyczności, działanie anafilaktyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, kwas omega-3, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał uczulający, reakcja anafilaktyczna, reakcja zapalna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Olej rybi – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olej rybi bogaty w omega-3 kwasy tłuszczowe, stosowany w emulsjach tłuszczowych do żywienia pozajelitowego, wykazuje umiarkowane działanie uczulające na skórę w testach na świnkach morskich (test maksymalizacji), jednak nie wywołuje reakcji anafilaktycznych w próbach antygenowości układowej. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa pochodzą głównie z badań całych preparatów zawierających olej rybi, takich jak SmofKabiven i SMOFlipid, które nie wykazały istotnych zagrożeń farmakologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym ani genotoksyczności. W badaniach na królikach obserwowano jedynie słabo nasilone, przemijające reakcje zapalne po różnych drogach podania, bez trwałych uszkodzeń tkanek. Produkty te zawierają olej rybi w różnych stężeniach, np. Finomel (8,24–13,84 g w opakowaniach 1085–1820 ml) oraz SmofKabiven (2,2–15 g w opakowaniach 506–2565 ml).
badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, embriotoksyczność, emulsja tłuszczowa, genotoksyczność, infuzja dożylna, martwica tkanek, olej rybi, omega-3 kwasy tłuszczowe, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, reakcja anafilaktyczna, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SmofKabiven, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uczulenie skórne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Peripheral
Produkt leczniczy SmofKabiven Peripheral nie był bezpośrednio badany pod kątem bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych, jednak dane przedkliniczne opierają się na wynikach badań poszczególnych składników: emulsji tłuszczowej SMOFlipid, roztworów aminokwasów, glukozy oraz glicerofosforanu sodu. Badania farmakologiczne dotyczące toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz bezpieczeństwa stosowania tych składników nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach na królikach nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego po zastosowaniu roztworów aminokwasów, a podobnych efektów nie oczekuje się również po emulsji tłuszczowej i glicerofosforanie sodu podawanych w zalecanych dawkach substytucyjnych. Składniki stosowane w stężeniach fizjologicznych nie powinny negatywnie wpływać na płodność ani zdolności rozrodcze.
badanie farmakologiczne, działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie uczulające, genotoksyczność, glicerofosforan sodu, leczenie substytucyjne, leczenie żywieniowe, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał alergizujący, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SmofKabiven Peripheral, SMOFlipid, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wpływ teratogenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Magnevist 469 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące dimegluminy gadopentetonianu (Magnevist) wskazują na wysoki profil bezpieczeństwa tego środka kontrastowego. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej potwierdziły bardzo niskie ryzyko ostrego zatrucia oraz brak istotnych efektów toksycznych przy wielokrotnym dożylnym podaniu w ciągu doby, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji genowych, chromosomowych i genomowych in vitro i in vivo, wykazała brak potencjału mutagennego. Ponadto, badania karcynogenności na szczurach nie wykazały indukcji nowotworów, co wraz z korzystnym profilem farmakokinetycznym i jednorazowym schematem podawania eliminuje ryzyko działania rakotwórczego u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, dimeglumina gadopentetonianu, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka, mutacja genowa, podanie dotętnicze, podanie pozanaczyniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, środek kontrastowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność tkankowa, toksyczny wpływ na rozród, uczulenie kontaktowe - Leksykon substancji czynnych
Bromek pipekuronium – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bromek pipekuronium, substancja czynna produktu leczniczego Arduan, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym psach, kotach, szczurach i królikach. Badania toksyczności ostrej i wielokrotnego podawania (do 4 tygodni) wykazały, że podanie większych dawek prowadziło głównie do wydłużenia działania farmakologicznego, bez istotnych działań niepożądanych. W układzie sercowo-naczyniowym u kotów zaobserwowano tachykardię przy dawce 4000 μg/kg, natomiast u psów wystąpiła znaczna bradykardia przy dawce 14 880 μg/kg oraz nieznaczne zmniejszenie częstości akcji serca przy kumulowanej dawce 3720 μg/kg. Zmiany w zapisie EKG były minimalne i przypisywane głównie przedłużonemu znieczuleniu ogólnemu, a nie bezpośredniemu działaniu bromku pipekuronium. Badania na szczurach nie wykazały działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, a testy mutagenności na komórkach ssaków i bakteriach potwierdziły brak potencjału mutagennego substancji.
Farmaceutyczna zgodność bromku pipekuronium z zawiesiną pełnej krwi ludzkiej oraz erytrocytów została potwierdzona, bez obserwacji hemolizy, opalizacji czy skłaczkowacenia, co wskazuje na bezpieczeństwo podania dożylnego. Produkt Arduan nie wywoływał miejscowej nietolerancji po dożylnym podaniu u szczurów oraz nie indukował hipertermii złośliwej u świń, co jest istotne w kontekście stosowania środków zwiotczających mięśnie podczas znieczulenia. Dodatkowo, brak podrażnień po podaniu dożylnym, dotętniczym i okołożylnym w dawce 0,2 ml u królików nowozelandzkich potwierdza dobrą tolerancję miejscową. Szeroki margines bezpieczeństwa substancji, potwierdzony tolerancją dawek wielokrotnie przekraczających te stosowane u ludzi, oraz zgodność wyników z właściwościami farmakologicznymi Arduan wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa bromku pipekuronium w zastosowaniach klinicznych.
bradykardia, bromek pipekuronium, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, elektrokardiogram, hemoliza, hipertermia złośliwa, mutacja genetyczna, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołożylne, potencjał mutagenny, środek zwiotczający mięśnie, sztuczna wentylacja, tachykardia, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, zawiesina erytrocytów, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluorescite 100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 100 mg/ml
Produkt leczniczy Fluorescite, zawierający fluoresceinę sodu w stężeniu 100 mg/ml (odpowiadające 113,2 mg/ml fluoresceiny sodu), jest przeznaczony do podawania wyłącznie w formie roztworu do wstrzykiwań. Przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na fluoresceinę sodu lub substancje pomocnicze, co jest szczególnie istotne u pacjentów z historią reakcji alergicznych na ten związek. Jedna fiolka o objętości 5 ml zawiera 500 mg fluoresceiny (566 mg sodu fluoresceiny) oraz do 1,45% sodu (około 3,15 mmol), co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Produkt ma charakterystyczny czerwono-pomarańczowy kolor, ułatwiający identyfikację i minimalizujący ryzyko błędów w podaniu.
ciężka reakcja alergiczna, fluoresceina sodu, martwica tkanek, nadwrażliwość na substancję czynną, podanie dokanałowe, podanie dotętnicze, powikłanie naczyniowe, powikłanie neurologiczne, praktyka okulistyczna, przestrzeń podpajęczynówkowa, reakcja alergiczna, reakcja niepożądana, roztwór do wstrzykiwań, zaburzenie perfuzji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Nutribase –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku SmofKabiven Nutribase opierają się na danych dotyczących jego składników oraz produktów o zbliżonym składzie, takich jak SMOFlipid, roztwory aminokwasów i glukozy oraz glicerofosforan sodu. Badania farmakologiczne, toksykologiczne oraz genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego po podaniu roztworów aminokwasów u królików, a podobnych efektów nie oczekuje się po emulsjach tłuszczowych i glicerofosforanie sodu stosowanych w zalecanych dawkach substytucyjnych. Składniki te, podawane w stężeniach fizjologicznych, nie wpływają negatywnie na płodność ani zdolności rozrodcze.
badanie genotoksyczności, dane przedkliniczne, działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, glicerofosforan sodu, leczenie substytucyjne, martwica tkanki, olej rybi, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał uczulający, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SMOFlipid, test maksymalizacji, uszkodzenie embriotoksyczne - Leksykon substancji czynnych
Alprostadyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne alprostadylu, substancji czynnej w produktach takich jak Prostavasin 60 i Prostin VR, wykazały brak istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Dawka śmiertelna LD50 po szybkim wlewie dożylnym lub dotętniczym wynosiła około 20 mg/kg u myszy i szczurów oraz 15 mg/kg u psów. Toksyczność przewlekła ujawniała się przy dawkach 60 μg/kg/dobę u szczurów (wlewy dożylne przez 3 miesiące), natomiast dawki dootrzewnowe 50-100 μg/kg/dobę przez 6 miesięcy nie wywoływały objawów toksyczności. U psów nie stwierdzono toksyczności przy dawkach 3,6-36 μg/kg/dobę (wlewy dotętnicze 6-godzinne, 30 dni) oraz 15-45 μg/kg/dobę (wlewy dożylne 2-godzinne, 6 miesięcy). Najbardziej narażonymi narządami przy bardzo wysokich dawkach (6 mg/kg) były jądra i nerki.
alfa-cyklodekstryna, alprostadyl, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, objaw toksyczności, podanie dootrzewnowe, podanie dotętnicze, poronienie, Prostavasin, Prostin VR, skurcz macicy, śmiertelność płodu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trymestr ciąży, wlew dożylny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cisatracurium Accord 2 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące cisatrakurium wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa tego środka zwiotczającego mięśnie szkieletowe. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu przez trzy tygodnie na psach i małpach nie wykazały toksyczności specyficznej dla leku. Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego przy stężeniach do 5000 μg/płytkę oraz dawkach do 4 mg/kg mc. W jednym teście in vitro na mysich komórkach chłoniaka wykazano mutagenność przy stężeniu ≥40 μg/ml, jednak ze względu na rzadkie i krótkotrwałe stosowanie cisatrakurium, wynik ten ma ograniczone znaczenie kliniczne. Nie przeprowadzono badań dotyczących potencjału rakotwórczego, co jest uzasadnione charakterem stosowania leku.
badanie cytogenetyczne in vivo, badanie mutagenności in vitro, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dawka leku, działanie mutagenne, mutagenność, nieprawidłowość chromosomalna, podanie dotętnicze, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie cisatrakurium, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hepa-Merz 5 g/10 ml
Hepa-Merz, zawierający L-ornitynę L-asparaginian w stężeniu 5 g/10 ml, jest stosowany do leczenia zaburzeń czynności wątroby, w tym stanów przedśpiączkowych i śpiączki wątrobowej. Standardowa dawka wynosi do 20 g na dobę (4 ampułki), natomiast w cięższych stanach dawkę można zwiększyć do 40 g na dobę (8 ampułek). Lek podaje się wyłącznie dożylnie, rozpuszczając zawartość ampułek w płynach infuzyjnych, przy czym nie należy przekraczać rozcieńczenia 6 ampułek (30 g) w 500 ml płynu. Maksymalna szybkość wlewu to 5 g (1 ampułka) na godzinę, co ma na celu minimalizację ryzyka uszkodzenia naczyń żylnych i działań niepożądanych.
bezpieczeństwo pacjenta, droga dożylna, działanie niepożądane, Hepa-Merz, koncentrat do sporządzania roztworu, L-ornityny L-asparaginian, płyn infuzyjny, podanie dotętnicze, populacja pediatryczna, roztwór do infuzji, śpiączka wątrobowa, stabilność roztworu, stan kliniczny pacjenta, stan przedśpiączkowy, szybkość wlewu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven extra Nitrogen EF –
Produkt leczniczy SmofKabiven extra Nitrogen EF nie był poddany dedykowanym badaniom nieklinicznym, a jego bezpieczeństwo oceniono na podstawie danych dotyczących poszczególnych składników oraz produktów o zbliżonym składzie, takich jak emulsja tłuszczowa SMOFlipid oraz roztwory aminokwasów i glukozy. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym toksyczność po podaniu wielokrotnym, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Ponadto, testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału genotoksycznego tych składników, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania w żywieniu pozajelitowym. Badania teratogenności i embriotoksyczności na królikach nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu ani zdolności rozrodcze, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w dawkach fizjologicznych.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, infuzja dożylna, leczenie substytucyjne, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, roztwór aminokwasów, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne, wpływ teratogenny, zdolność rozrodcza, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Heparyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Heparyna, stosowana zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym potwierdzającym jej bezpieczeństwo. W preparatach takich jak Contractubex (heparyna sodowa 50 j.m./g, wyciąg z cebuli 100 mg/g, alantoina 10 mg/g) oraz AESCIN (heparyna 50 j.m./g, alfa-escyna 20 mg/g, salicylan dwuetyloaminy 50 mg/g) nie wykazano działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego. Badania obejmowały testy genotoksyczności, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz wpływu na reprodukcję, potwierdzając brak negatywnego wpływu na DNA, w tym w testach Amesa i mikrojąderkowym u myszy. Preparat Betafact, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia IX oraz heparynę jako substancję pomocniczą, również nie wykazał działania mutagennego i był dobrze tolerowany po podaniu dożylnym, a nawet po przypadkowym podaniu poza światło żyły lub dotętniczym.
alantoina, alfa-escyna, badanie farmakologiczne, czynnik krzepnięcia IX, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, heparyna sodowa, podanie dotętnicze, podanie dożylne, salicylan dwuetyloaminy, Salmonella typhimurium, substancja pomocnicza, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, tolerancja miejscowa, wyciąg z cebuli - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Urokinase medac 50 000 j.m.
Urokinase medac, zawierający 50 000 j.m. ludzkiej urokinazy, jest lekiem trombolitycznym stosowanym do wewnątrznaczyniowej lizy zakrzepów w stanach takich jak ostra proksymalna zakrzepica żył głębokich, masywna zatorowość płucna, ostra choroba zarostowa tętnic obwodowych z niedokrwieniem zagrażającym kończynie, zatkane przetoki tętniczo-żylne do hemodializy oraz niedrożność centralnych cewników żylnych. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, co pozwala na dostosowanie drogi podania (dożylne, dotętnicze, miejscowe) do konkretnego wskazania klinicznego. Terapia powinna być prowadzona w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem specjalistycznym, ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych i konieczność monitorowania parametrów koagulologicznych (APTT, PT, fibrynogen), hemodynamicznych oraz efektywności lizy skrzepliny za pomocą badań obrazowych.
Wskazania do stosowania urokinazy obejmują stany zagrożenia życia, takie jak masywna zatorowość płucna i rozległa zakrzepica żył głębokich, gdzie szybka interwencja trombolityczna jest kluczowa dla przywrócenia przepływu krwi i poprawy parametrów hemodynamicznych. W przypadku ostrej choroby zarostowej tętnic obwodowych leczenie ma na celu zapobieganie amputacji poprzez reperfuzję niedokrwionej kończyny. Urokinaza jest również skuteczna w udrażnianiu zatkanych skrzepliną przetok do hemodializy oraz centralnych cewników żylnych, co umożliwia kontynuację terapii i diagnostyki. Ze względu na potencjalne ryzyko krwawień, leczenie wymaga doświadczenia lekarza oraz stałej oceny klinicznej pacjenta, w tym monitorowania objawów krwawienia i dostosowywania dawki leku.
centralny cewnik żylny, choroba zarostowa tętnic obwodowych, hemodializa, infuzja dożylna, krzepnięcie krwi, niedokrwienie kończyny, parametr hemodynamiczny, parametr koagulologiczny, perfuzja płucna, podanie dotętnicze, powikłanie krwotoczne, preparat trombolityczny, przetoka tętniczo-żylna, roztwór do wstrzykiwań, stan zakrzepowo-zatorowy, terapia trombolityczna, urokinaza, wstrzyknięcie dożylne, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trifas 10 5 mg/ml
Produkt leczniczy Trifas dostępny jest w dwóch wariantach: Trifas 10 (2 ml ampułka zawierająca 10 mg torasemidu) oraz Trifas 20 (4 ml ampułka zawierająca 20 mg torasemidu), oba o stężeniu 5 mg/ml, przeznaczone do dożylnego podawania w stanach wymagających intensywnego działania diuretycznego. Standardowa dawka początkowa wynosi 2 ml (10 mg torasemidu) na dobę, z możliwością zwiększenia do 4 ml (20 mg) w przypadku niedostatecznej odpowiedzi klinicznej oraz do maksymalnie 8 ml (40 mg) na dobę przez okres nie dłuższy niż 3 dni. W terapii ostrego obrzęku płuc zaleca się pojedynczą dawkę 4 ml (20 mg) dożylnie, powtarzaną co 30 minut w zależności od efektu, z maksymalną dawką dobową 20 ml (100 mg). Podawanie leku powinno odbywać się wyłącznie w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego, z zachowaniem ostrożności, aby nie podawać leku dotętniczo, co może prowadzić do poważnych powikłań. Roztwór musi być przejrzysty, o pH w zakresie 8,5–9,5, a ampułki typu OPC umożliwiają łatwe odłamanie szyjki bez konieczności piłowania.
ampułka, ampułka OPC, działanie diuretyczne, efekt terapeutyczny, eskalacja dawki, forma doustna, niewydolność wątroby, obraz kliniczny, odpowiedź kliniczna, ostry obrzęk płuc, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, pH roztworu, podanie dotętnicze, podanie dożylne, produkt leczniczy, stan kliniczny, stężenie torasemidu, torasemid, Trifas, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sodu glicerofosforan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sodu glicerofosforan, będący składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego takich jak Kabiven Peripheral, Multimel N4-550E, Olimel N12E czy SmofKabiven, dostarcza organizmowi sód i fosfor w formie organicznej. Analiza danych przedklinicznych nie wykazała specyficznej toksyczności tej substancji, ani działania teratogennego, embriotoksycznego czy negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze. Badania toksykologiczne preparatów zawierających glicerofosforan sodu, w tym roztworów aminokwasów i glukozy, potwierdziły brak istotnej toksyczności, a obserwowane zmiany, takie jak stłuszczenie wątroby, małopłytkowość czy podwyższone stężenie cholesterolu, wiązały się z wysokim stężeniem lipidów w emulsjach tłuszczowych, a nie z samym glicerofosforanem sodu. Tolerancja miejscowa u królików była dobra, bez istotnych reakcji po podaniu dożylnym, dotętniczym, domięśniowym czy podskórnym.
badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie anafilaktyczne, działanie teratogenne, emulsja tłuszczowa, genotoksyczność, hipercholesterolemia, infuzja dożylna, leczenie substytucyjne, małopłytkowość, martwica tkanki, podanie dotętnicze, potencjał immunogenny, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, sodu glicerofosforan, stłuszczenie wątroby, teratogenność, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne, zdolność rozrodcza, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trifas 20 5 mg/ml
Torasemid w formie roztworu do wstrzykiwań (Trifas 10 i Trifas 20) jest skutecznym lekiem moczopędnym stosowanym w stanach wymagających szybkiej diurezy. Preparaty zawierają torasemid w stężeniu 5 mg/ml, co odpowiada dawkom 10 mg w ampułce 2 ml (Trifas 10) oraz 20 mg w ampułce 4 ml (Trifas 20). Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg (2 ml) raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg (4 ml) lub krótkotrwałego podania 40 mg (8 ml) na dobę, nie dłużej niż 3 dni. W przypadku ostrego obrzęku płuc zaleca się dożylne podanie 20 mg (4 ml) z możliwością powtarzania co 30 minut, nie przekraczając dawki 100 mg (20 ml) na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawkę należy ostrożnie dostosowywać ze względu na ryzyko kumulacji leku, natomiast u osób starszych nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Preparaty są przeznaczone wyłącznie do powolnego wstrzyknięcia dożylnego i nie wolno ich podawać dotętniczo ani mieszać z innymi lekami.
ampułka OPC, bilans płynów, ciśnienie tętnicze, diureza, dostęp naczyniowy, działanie niepożądane, elektrolit, funkcja nerek, niewydolność wątroby, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź kliniczna, ostry obrzęk płuc, pacjent geriatryczny, pacjent w podeszłym wieku, podanie dotętnicze, podanie dożylne, populacja pediatryczna, postać doustna, powikłanie naczyniowe, sól sodowa torasemidu, stężenie leku we krwi, torasemid, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon substancji czynnych
Gadobutrol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gadobutrol, substancja czynna Gadovist 1,0, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, nie wykazując działania genotoksycznego ani teratogennego nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki diagnostyczne stosowane u ludzi (od 8 do 32 razy na powierzchnię ciała, od 25 do 100 razy na masę ciała). W badaniach toksykologicznych odnotowano opóźnienie rozwoju zarodkowego i zwiększoną śmiertelność zarodków u zwierząt (szczury, króliki, małpy) jedynie przy dawkach 8-16 razy wyższych niż dawki diagnostyczne, jednak brak jest danych dotyczących wpływu pojedynczej dawki diagnostycznej. Badania u młodych szczurów nie wykazały szczególnego ryzyka dla populacji pediatrycznej, w tym noworodków i niemowląt. Gadobutrol nie wywołuje reakcji uczulających ani miejscowych działań niepożądanych po podaniu dożylnym i dotętniczym, choć możliwe są niewielkie reakcje miejscowe po podaniu pozanaczyniowym.
badanie toksyczności, bezpieczeństwo farmakologiczne, ciśnienie krwi, dawka diagnostyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, gadobutrol, in vitro, in vivo, kurczliwość mięśnia sercowego, mutacja chromosomalna, mutacja genomowa, mutacja genowa, organogeneza, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozanaczyniowe, populacja pediatryczna, potencjał genotoksyczny, śmiertelność zarodków, środek kontrastowy, środek kontrastowy oparty na gadolinie, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ krążenia - Leksykon substancji czynnych
Sery – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Seryna, jako naturalnie występujący aminokwas, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście żywienia pozajelitowego, co potwierdzają liczne badania przedkliniczne. Nie stwierdzono specyficznej toksyczności ani potencjału genotoksycznego w roztworach aminokwasów zawierających serynę, stosowanych w stężeniach fizjologicznych. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, a także nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność. Tolerancja miejscowa preparatów z seryną była dobra przy różnych drogach podania, w tym dożylnym, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania w żywieniu pozajelitowym. Przykładowe zawartości seryny w produktach leczniczych to: Aminoplasmal Paed 10% – 2,00 g/1000 ml (0,20 g w 100 ml), Multimel N6-900E – 1,70 g/1000 ml, Olimel Peri N4E – 1,00 g/1000 ml, SmofKabiven extra Nitrogen – 2,20 g na 654 ml roztworu, SmofKabiven Low Osmo Peripheral – 3,51 g/1000 ml.
aminokwas endogenny, Aminoplasmal, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, leczenie substytucyjne, Multimel, Olimel, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, roztwór aminokwasów, seryna, SmofKabiven, stężenie fizjologiczne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne, wpływ teratogenny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berinert 500 500 j.m./ml
Ludzki inhibitor C1-esterazy, będący substancją czynną leku Berinert, jest endogennym białkiem pozyskiwanym z ludzkiego osocza, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. Badania przedkliniczne obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą na modelach zwierzęcych (szczury, myszy), które nie wykazały żadnych objawów toksyczności po podaniu pojedynczej ani wielokrotnej dawki. Testy immunogenności, w tym test in vitro Ouchterlony’ego oraz in vivo PCA u świnek morskich, potwierdziły brak powstawania nowych determinant antygenowych po procesie pasteryzacji. Dodatkowo, badania zakrzepowości in vivo na królikach wykazały brak ryzyka zakrzepicy nawet przy dawkach do 800 j.m./kg masy ciała. Ocena tolerancji miejscowej po podaniu dożylnym, podskórnym, dotętniczym i domięśniowym potwierdziła dobrą tolerancję kliniczną i histologiczną preparatu. Nie przeprowadzono badań przedklinicznych dotyczących wpływu wielokrotnych podań na proces rozmnażania oraz potencjalnego działania kancerogennego ze względu na powstawanie przeciwciał przeciwko ludzkim białkom u zwierząt, co mogłoby zaburzyć wyniki. Berinert dostępny jest w dwóch postaciach: Berinert 500 (500 j.m. inhibitora C1-esterazy w fiolce, 50 j.m./ml po rekonstytucji) oraz Berinert 1500 (1500 j.m. w fiolce, 500 j.m./ml po rekonstytucji). Fakt, że substancja czynna jest fizjologicznym składnikiem osocza, stanowi istotny element korzystnego profilu bezpieczeństwa leku, potwierdzonego w badaniach przedklinicznych.
badanie in vivo, badanie przedkliniczne, determinanta antygenowa, immunogenność, inhibitor C1-esterazy, kancerogenność, pasteryzacja, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podskórne, test Ouchterlony’ego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zakrzepica, zakrzepowość - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)
Dawkowanie środka kontrastowego Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml) jest ściśle uzależnione od rodzaju badania, wieku, masy ciała pacjenta oraz techniki podania. W badaniach dożylnych u dorosłych stosuje się stężenia 240-350 mg I/ml z objętościami od 40 do 250 ml, przy czym całkowita dawka jodu w tomografii komputerowej wynosi zwykle 30-60 g. U dzieci dawki są dostosowane wagowo, z maksymalną objętością 40 ml w urografii i do 100 ml w tomografii. W podaniu dotętniczym zalecane stężenia wahają się od 300 do 350 mg I/ml, a objętości wstrzyknięć różnią się w zależności od badania, np. 5-10 ml w selektywnej arteriografii mózgowej czy 30-60 ml w aortografii. Podanie podpajęczynówkowe wymaga szczególnej ostrożności, z maksymalną dawką jodu nieprzekraczającą 3 g, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, badanie przewodu pokarmowego, cysternografia, ERCP, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastujący, kardioangiografia, łuk aorty, mielografia lędźwiowa, mielografia szyjna, nawodnienie, Omnipaque, podanie doodbytnicze, podanie dotętnicze, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący, tomografia komputerowa, urografia - Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol 400 – Przedawkowanie
Lauromakrogol 400 (polidokanol) jest substancją stosowaną w skleroterapii żylaków, dostępną w preparatach takich jak Aethoxysklerol w stężeniach 10 mg/ml (1%) oraz 20 mg/ml (2%). Przedawkowanie może nastąpić przez podanie zbyt dużej objętości lub zbyt wysokiego stężenia, co prowadzi do cytotoksycznego uszkodzenia śródbłonka i tkanek okołożylnego, skutkując miejscową martwicą tkanek. Ryzyko powikłań wzrasta przy nieprawidłowej technice iniekcji (zwłaszcza okołożylnej), przekroczeniu maksymalnej dawki, stosowaniu niewłaściwego stężenia preparatu oraz częstym powtarzaniu zabiegów. Objawy przedawkowania obejmują silny ból, zmiany skórne (rumień, obrzęk, zasinienie), miejscowe zaburzenia czucia oraz niedokrwienie tkanek, które mogą prowadzić do nieodwracalnej martwicy i konieczności interwencji chirurgicznej.
Aethoxysklerol, chirurg naczyniowy, działanie cytotoksyczne, lauromakrogol 400, leczenie przeciwzapalne, martwica miejscowa, martwica tkanek, niedokrwienie tkanki, parestezja, podanie dotętnicze, polidokanol, skleroterapia żylaków, śródbłonek naczyniowy, technika iniekcji, USG Doppler, wstrzyknięcie okołożylne, zabieg skleroterapii, zaburzenie czucia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arduan 4 mg
Badania przedkliniczne bromku pipekuronium (Arduan) wykazały, że lek charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. W testach toksyczności ostrej i długotrwałej na kotach i psach, podawanie dawek do 14,880 μg/kg nie wywołało istotnych działań niepożądanych, choć odnotowano tachykardię u kotów przy dawce 4000 μg/kg oraz bradykardię u psów przy dawce 14,880 μg/kg. Zmiany w zapisie EKG były głównie związane z podtrzymywanym znieczuleniem ogólnym, a nie bezpośrednim działaniem leku. Badania na szczurach nie wykazały działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. Ponadto, brak mutagenności potwierdzono w testach na komórkach ssaków i bakteriach, wskazując na brak potencjału genotoksycznego bromku pipekuronium.
bradykardia, bromek pipekuronium, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, hemoliza, hipertermia złośliwa, mutacja genetyczna, opalizacja, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, tachykardia, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja mechaniczna, zapis EKG, zawiesina erytrocytów, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omnipaque 755 mg/ml (350 mg jodu/ml)
Omnipaque (joheksol) o stężeniu 755 mg/ml (350 mg jodu/ml) jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, którego dawkowanie zależy od rodzaju badania, wieku, masy ciała pacjenta oraz stanu hemodynamicznego. Całkowita dawka jodu nie powinna przekraczać 3 g, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Dawkowanie dożylne różni się w zależności od procedury: np. urografia u dorosłych wymaga 40–80 ml przy stężeniu 300–350 mg I/ml, a tomografia komputerowa 100–250 ml. Dzieci otrzymują dawki obliczane na kg masy ciała, np. 1–3 ml/kg mc. w CT do maksymalnie 40 ml. W arteriografii stosuje się dawki od 4 do 60 ml wstrzyknięcia, zależnie od naczynia i stężenia (240–350 mg I/ml). Podpajęczynówkowo podaje się 6–12 ml roztworu 240 mg I/ml, a w badaniach jam ciała dawki wahają się od 0,5 do 50 ml, w zależności od procedury i stężenia (240–350 mg I/ml).
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, cysternografia, dawka jodu, dojście lędźwiowe, dojście szyjne, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, joheksol, kardioangiografia, lepkość roztworu, mammografia kontrastowa, mielografia, mielografia szyjna, nawodnienie pacjenta, osmolalność, podanie dotętnicze, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący, tomografia komputerowa, urografia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MultiHance 529 mg/ml (0,5 mmol/ml)
Produkt leczniczy MultiHance (gadobenian dimegluminy) wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, potwierdzony kompleksowymi badaniami przedklinicznymi obejmującymi ocenę toksyczności, genotoksyczności oraz kancerogenności. Nie stwierdzono istotnych zagrożeń dla ludzi, a efekty kliniczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane u pacjentów. Produkt jest roztworem hiperosmolarnym (osmolalność 1970 mOsm/kg) o lepkości 5,3 mPa·s w 37°C, co może wpływać na ryzyko miejscowych powikłań. Szczególnie istotne jest zachowanie precyzyjnej techniki podania dożylnego, gdyż przypadkowe podanie okołożylne wiązało się z poważnymi reakcjami miejscowymi, takimi jak martwica tkanek i powstawanie strupów. Brak danych dotyczących tolerancji po podaniu dotętniczym podkreśla konieczność weryfikacji prawidłowego umiejscowienia igły lub kaniuli przed podaniem środka kontrastowego.
badanie obrazowe, bezpieczeństwo farmakologiczne, gadobenian dimegluminy, kancerogenność, lepkość preparatu, martwica tkanek, MultiHance, onkogeneza, osmolalność, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, potencjał genotoksyczny, rezonans magnetyczny, roztwór hiperosmolarny, środek kontrastowy, strup, teratogenność, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa trzewi - Leksykon substancji czynnych
Tauryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tauryna, aminokwas siarkowy naturalnie występujący w tkankach takich jak mózg, siatkówka, mięsień sercowy i wątroba, jest składnikiem wielu preparatów do żywienia pozajelitowego, zwłaszcza dla noworodków i dzieci. Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania tauryny w produktach takich jak Aminoplasmal Paed 10% (0,3 mg/ml), Aminoven Infant 10% (0,4 g/1000 ml), SmofKabiven (0,5–0,65 g/1000 ml), Primene 10% (0,06 g/100 ml), Vaminolact (300 mg/1000 ml) oraz Pediaven (0,08–0,09 g/1000 ml) nie wykazały istotnej toksyczności ani działań teratogennych czy embriotoksycznych. Badania na królikach potwierdziły brak wpływu na rozwój embrionalny i płodność, a toksyczność aminokwasów jest głównie związana z zaburzeniem równowagi aminokwasowej, co jest minimalizowane w zbilansowanych mieszaninach. W badaniach miejscowej tolerancji nie stwierdzono działań niepożądanych związanych z tauryną, a obserwowane reakcje zapalne wiązały się z innymi składnikami emulsji tłuszczowych, np. SMOFlipid.
aminokwas siarkowy, działanie teratogenne, działanie toksyczne, emulsja tłuszczowa, glicerofosforan sodu, infuzja dożylna, martwica tkanek, miejscowa tolerancja, podanie dotętnicze, reakcja zapalna, roztwór aminokwasowy, tauryna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie embriotoksyczne, zaburzenie równowagi, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Siarczan magnezu, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Kabiven, SmofKabiven i ich warianty, występuje w formie siedmiowodnej w stężeniach dostosowanych do objętości opakowania i potrzeb metabolicznych pacjentów. Zawartość siarczanu magnezu w tych produktach waha się od 0,26 g do 3,0 g, co odpowiada 2,1-13 mmol jonów magnezu i siarczanowych, w zależności od preparatu i jego przeznaczenia (żywienie centralne lub obwodowe). Badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój embrionalny, nie wykazały istotnych zagrożeń ani działania teratogennego czy embriotoksycznego. Szczególnie badania na królikach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodkowy po podaniu roztworów aminokwasów zawierających siarczan magnezu.
działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, infuzja dożylna, jon magnezu, jon siarczanowy, martwica tkanki, niedobór magnezu, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, reakcja zapalna, siarczan magnezu, składnik elektrolitowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zdolność rozrodcza, żyła obwodowa, żywienie centralne, żywienie obwodowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Joheksol – Dawkowanie i sposób podawania
Joheksol, dostępny pod nazwą handlową Omnipaque, jest niejonowym, monomerycznym środkiem kontrastowym zawierającym trójjod, stosowanym w różnych stężeniach: 518 mg/ml (240 mg jodu/ml), 647 mg/ml (300 mg jodu/ml) oraz 755 mg/ml (350 mg jodu/ml). Preparat jest wykorzystywany w diagnostyce obrazowej, w tym urografii, flebografii, angiografii subtrakcyjnej oraz tomografii komputerowej (CT) ze wzmocnieniem kontrastowym. Dawkowanie jest dostosowane do rodzaju badania, wieku, masy ciała, pojemności minutowej serca oraz stanu ogólnego pacjenta, z typowymi objętościami od 4 ml/kg mc. u dzieci do 250 ml u dorosłych, przy całkowitej dawce jodu zwykle 30-60 g. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie nawodnienie pacjenta przed i po podaniu środka oraz na maksymalną dawkę jodu 3 g przy podaniu podpajęczynówkowym, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, cysternografia, dojście lędźwiowe, ERCP, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastujący, joheksol, kardioangiografia, lewa komora serca, łuk aorty, mielografia, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, Omnipaque, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący radiologiczny, tomografia komputerowa kontrastowa, urografia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacaine Grindeks 5 mg/ml
Bupivacaine Grindeks to roztwór do wstrzykiwań zawierający 5 mg/ml bupiwakainy chlorowodorku, stosowany głównie do znieczulenia nadtwardówkowego (zewnątrzoponowego) i okołonerwowego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju znieczulenia, obszaru anatomicznego oraz czasu działania, z maksymalną dawką dobową 400 mg. Przykładowo, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe chirurgiczne wymaga 2,5 mg/ml w objętości 30-60 ml (75-150 mg), z czasem działania 3-5 godzin, natomiast do cięcia cesarskiego stosuje się 5 mg/ml w objętości 15-30 ml (75-150 mg), z czasem działania 2-3 godziny. W znieczuleniu regionalnym dawki wahają się do 150 mg, a czas działania od 1 do 8 godzin w zależności od stężenia i miejsca podania. U dzieci (1-12 lat) dawki są dostosowane do masy ciała, zwykle 1,5-2 mg/kg mc., z uwzględnieniem zmniejszonego stężenia roztworu, jeśli objętość przekracza 20 ml.
artroskopia kolana, ból ostry, bupiwakaina chlorowodorek, bupiwakaina z adrenaliną, cięcie cesarskie, dysfagia, nerw kulszowy, nerw udowy, podanie donaczyniowe, podanie dooponowe, podanie dotętnicze, splot ramienny, toksyczność leku, wstrzyknięcie nadtwardówkowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie wewnątrzstawowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe ogonowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia IX – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik krzepnięcia IX, będący naturalnym białkiem ludzkiego osocza, wykazuje dobrą tolerancję po dożylnym podaniu w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych, bez oznak toksyczności ani zwiększonej skłonności do zakrzepów. Preparat IMMUNINE, wysoko oczyszczony koncentrat czynnika IX, nie wykazał toksyczności nawet po przypadkowym podaniu pozanaczyniowym lub dotętniczym. Badania toksyczności wielokrotnych dawek są ograniczone ze względu na heterologiczny charakter białka dla zwierząt oraz interferencję przeciwciał w przypadku koncentratu zespołu protrombiny Prothromplex Total NF, który zawiera również czynniki II, VII i X. Test Amesa dla Betafact nie wskazuje na mutagenność, a brak danych o karcynogenności i wpływie na reprodukcję jest rekompensowany fizjologiczną naturą czynnika IX, co wyklucza oczekiwanie toksycznych efektów w tych obszarach.
białko heterologiczne, czynnik II, czynnik IX, czynnik krzepnięcia IX, czynnik VII, czynnik X, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, IMMUNINE, koncentrat zespołu protrombiny, mutagenność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, Prothromplex Total NF, przeciwciała przeciwko białku, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnych dawek, zakrzep, zespół protrombiny - Leksykon substancji czynnych
Alprostadyl – Dawkowanie i sposób podawania
Alprostadyl (prostaglandyna E1) jest stosowany w różnych formach farmaceutycznych, a dawkowanie zależy od produktu, wskazania oraz stanu klinicznego pacjenta. Produkt Prostavasin 60 (60 µg alprostadylu) podaje się w infuzji dożylnej raz na dobę przez 2 godziny, po rozpuszczeniu ampułki w 50-250 ml 0,9% roztworu NaCl. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≤89 i ≤59 ml/min/1,73m²) konieczne jest monitorowanie funkcji nerek, a przy stężeniu kreatyniny >1,5 mg/dl dawka początkowa wynosi 20 µg podawane dwukrotnie na dobę. U chorych z niewydolnością nerek lub układu sercowo-naczyniowego zaleca się ograniczenie objętości wlewu do 50-100 ml/dobę. Stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym jest przeciwwskazane, a u dzieci i młodzieży niezalecane. Po 3 tygodniach terapii należy ocenić skuteczność, a całkowity czas leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni.
alprostadyl, bezdech, bradykardia, ciśnienie tętnicze, infuzja donaczyniowa, infuzja dożylna, infuzja roztworu, niewydolność nerek, niewydolność układu sercowo-naczyniowego, pH krwi, pO2, podanie dotętnicze, pompa infuzyjna, prostaglandyna E1, Prostavasin, Prostin VR, przepływ płucny, przewód tętniczy, roztwór chlorku sodu, stężenie kreatyniny, tętnica pępkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krążenia obwodowego, zaczerwienienie skóry