żywienie obwodowe

Żywienie obwodowe to metoda podawania składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta przez żyłę obwodową. Jest stosowane u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmu drogą doustną, a ich zapotrzebowanie żywieniowe nie może być pokryte wyłącznie dietą doustną lub dojelitową.

Metoda ta wykorzystuje cewnik wprowadzony do jednej z żył obwodowych, najczęściej przedramienia. W przeciwieństwie do żywienia pozajelitowego centralnego, które wymaga umieszczenia cewnika w dużej żyle centralnej (np. podobojczykowej), żywienie obwodowe można stosować przez krótszy okres, zwykle do 7-10 dni, ze względu na ograniczoną osmolarność mieszanin, które można podawać tą drogą.

Roztwory stosowane w żywieniu obwodowym mają niższą osmolarność (zazwyczaj poniżej 900 mOsm/l) niż te używane w żywieniu centralnym, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia mniejszych żył obwodowych. Zawierają one aminokwasy, węglowodany, tłuszcze, elektrolity, witaminy i pierwiastki śladowe w proporcjach dostosowanych do potrzeb pacjenta.

Główne wskazania do żywienia obwodowego obejmują krótkotrwałe niedożywienie, stany przedoperacyjne i pooperacyjne, oraz sytuacje, gdy dostęp do żył centralnych jest utrudniony lub przeciwwskazany. Do powikłań tej metody należą zapalenie żył, zakrzepica, zakażenia związane z cewnikiem oraz zaburzenia metaboliczne.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Triglicerydy, jako kluczowy składnik emulsji do żywienia pozajelitowego, dostarczają energii oraz niezbędnych kwasów tłuszczowych, pełniąc jednocześnie rolę nośników witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. Analiza charakterystyk produktów leczniczych takich jak Finomel, SmofKabiven czy Lipoflex wskazuje, że triglicerydy nie wywierają istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Wyjątkiem są preparaty stosowane u pacjentów hospitalizowanych (np. Lipofundin MCT/LCT 10%, SMOFlipid), gdzie punkt dotyczący wpływu na zdolności psychomotoryczne jest oznaczony jako „nie dotyczy” ze względu na ciężki stan kliniczny pacjentów. Rzadkie działania niepożądane, takie jak bóle i zawroty głowy (<1/10 000), mogą potencjalnie wpływać na te zdolności, jednak nie są one bezpośrednio związane z samymi triglicerydami.
emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, hepatomegalia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, lipidy, metabolizm tłuszczów, nacieki tłuszczowe, olej rybi omega-3, olej sojowy oczyszczony, olej z oliwek oczyszczony, ostra hipertriglicerydemia, splenomegalia, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, zawroty głowy, zespół przeciążenia tłuszczem, żywienie centralne, żywienie obwodowe, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe domowe
Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Siarczan magnezu, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Kabiven, SmofKabiven i ich warianty, występuje w formie siedmiowodnej w stężeniach dostosowanych do objętości opakowania i potrzeb metabolicznych pacjentów. Zawartość siarczanu magnezu w tych produktach waha się od 0,26 g do 3,0 g, co odpowiada 2,1-13 mmol jonów magnezu i siarczanowych, w zależności od preparatu i jego przeznaczenia (żywienie centralne lub obwodowe). Badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój embrionalny, nie wykazały istotnych zagrożeń ani działania teratogennego czy embriotoksycznego. Szczególnie badania na królikach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodkowy po podaniu roztworów aminokwasów zawierających siarczan magnezu.
działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, infuzja dożylna, jon magnezu, jon siarczanowy, martwica tkanki, niedobór magnezu, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, reakcja zapalna, siarczan magnezu, składnik elektrolitowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zdolność rozrodcza, żyła obwodowa, żywienie centralne, żywienie obwodowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas glutaminowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kwas glutaminowy, będący endogennym aminokwasem i naturalnym składnikiem białek, jest powszechnie stosowany w żywieniu pozajelitowym w stężeniach fizjologicznych. Dane przedkliniczne dotyczące preparatów takich jak Aminomel Nephro (2,16 g/1000 ml), Aminoplasmal 15% (16,20 g/1000 ml), Aminoplasmal B. Braun 10% (7,20 g/1000 ml), Kabiven (4,2 g/1000 ml), Lipoflex peri (2,8 g/1000 ml) oraz Olimel N12E (1,29 g/1000 ml) nie wykazały toksyczności, genotoksyczności, rakotwórczości ani negatywnego wpływu na reprodukcję. Badania potwierdzają dobrą tolerancję mieszanin aminokwasowych zawierających kwas glutaminowy, pod warunkiem przestrzegania wskazań, przeciwwskazań oraz zaleceń dotyczących dawkowania.
aminokwas endogenny, aminoplasmal hepa, genotoksyczność, kwas glutaminowy, kwas L-glutaminowy, metabolizm białek, mieszanina aminokwasów, niewydolność nerek, potencjał rakotwórczy, przekaźnictwo nerwowe, rakotwórczość, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stężenie fizjologiczne, terapia substytucyjna, terapia żywieniowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, żywienie obwodowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Właściwości farmakodynamiczne

Olej z oliwek jest kluczowym składnikiem emulsji lipidowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, stanowiąc około 25-80% mieszaniny tłuszczowej, często w połączeniu z olejem sojowym (20-30%), triglicerydami o średniej długości łańcucha (MCT, 25-30%) oraz olejem rybim (15-20%). Profil kwasów tłuszczowych oleju z oliwek charakteryzuje się wysoką zawartością jednonienasyconych kwasów tłuszczowych (MUFA, 65%), umiarkowaną ilością nasyconych (SFA, 15%) oraz wielonienasyconych niezbędnych kwasów tłuszczowych (PUFA, 20%). Emulsje te dostarczają od 28% do 43% całkowitej wartości energetycznej w postaci tłuszczów, co odpowiada zrównoważonemu żywieniu pozajelitowemu. Wysoka zawartość alfa-tokoferolu (witamina E) w oleju z oliwek oraz jego odporność na peroksydację lipidową sprzyjają ograniczeniu stresu oksydacyjnego, co potwierdzono w badaniach klinicznych u wcześniaków i dzieci długotrwale żywionych pozajelitowo.
alfa-tokoferol, DHA, emulsja lipidowa, endogenny chylomikron, EPA, fosfolipid, fosfolipid krwinek czerwonych, jednonienasycony kwas tłuszczowy, kwas alfa-linolenowy, kwas dokozaheksaenowy, kwas eikozapentaenowy, kwas linolowy, kwas omega-3, kwas omega-6, lipoproteina osocza, MCT, nasycony kwas tłuszczowy, olej rybi, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, peroksydacja lipidowa, triglicerydy o średniej długości łańcucha, wielonienasycony niezbędny kwas tłuszczowy, witamina E, żyła obwodowa, żywienie obwodowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Seryina – Właściwości farmakodynamiczne

Seryna, aminokwas endogenny występujący w formie L-seryny, jest integralnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, stanowiącym część zbilansowanych mieszanin aminokwasów o stężeniach od 1,10 g/l do 3,50 g/l w zależności od produktu i objętości opakowania. Preparaty te charakteryzują się stosunkiem aminokwasów niezbędnych do wszystkich aminokwasów na poziomie 40,5-44,8%, stosunkiem aminokwasów niezbędnych do całkowitego azotu 2,5-2,8 oraz udziałem aminokwasów o łańcuchu rozgałęzionym wynoszącym 18,3-19%. Osmolarność mieszanin waha się od 750 do 1450 mOsm/l, a pH utrzymuje się w zakresie 5,6-6,4, co ma kluczowe znaczenie dla stabilności preparatu i wyboru drogi podania (żyły obwodowe vs centralne). Wartość energii niebiałkowej do azotu wynosi 137-165 kcal/g azotu, co jest istotne dla optymalnego wykorzystania aminokwasów do syntezy białek, a nie jako źródła energii.
aminokwas niebiałkowy, aminokwas o łańcuchu rozgałęzionym, bilans azotowy, emulsja do infuzji, fosfolipid błony komórkowej, grupa hydroksylowa, homeostaza organizmu, interakcja metaboliczna, kwas nukleinowy, L-seryna, metabolizm aminokwasów, metabolizm jednowęglowy, metylacja DNA, mieszanina do żywienia pozajelitowego, Olimel N5E, osmolarność preparatu, proces anaboliczny, profil aminokwasowy, roztwór aminokwasów, SmofKabiven EF, stan kataboliczny, synteza białek ustrojowych, synteza neuroprzekaźników, synteza puryn i pirymidyn, termogeneza, wyniszczenie nowotworowe, zaburzenie termoregulacji, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie centralne, żywienie obwodowe, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe

żywienie obwodowe

Powiązane wpisy

Triglicerydy – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Magnezu siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kwas glutaminowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Olej z oliwek – Właściwości farmakodynamiczne

Seryina – Właściwości farmakodynamiczne