Lipoflex

Lipoflex to preparat stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawierający emulsję tłuszczową, aminokwasy, elektrolity i glukozę. Jest to tzw. mieszanina trójkomorowa, gdzie każdy składnik znajduje się w osobnej komorze, co zapewnia stabilność przed zmieszaniem.

Preparat jest wykorzystywany do całkowitego żywienia pozajelitowego u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim katabolizmem, gdy żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Lipoflex dostarcza organizmowi niezbędnych składników odżywczych, w tym aminokwasów potrzebnych do syntezy białek, energii w postaci węglowodanów i tłuszczów oraz elektrolitów.

Stosowanie Lipoflex wymaga ścisłego nadzoru medycznego, regularnego monitorowania parametrów biochemicznych oraz dostosowania dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta. Preparat jest podawany przez centralny lub obwodowy dostęp żylny, zależnie od stężenia i osmolarności roztworu.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Alanina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Alanina, jako aminokwas endogenny i naturalny składnik organizmu ludzkiego, pełni kluczową rolę w metabolizmie i jest powszechnie stosowana w preparatach leczniczych, zwłaszcza w roztworach do żywienia pozajelitowego oraz dializy otrzewnowej. Analiza danych przedklinicznych wykazała, że większość produktów zawierających alaninę, takich jak Aminoplasmal 15%, Aminoven Infant 10%, Nutriflex czy Aminomix 1 Novum, nie była poddawana specyficznym badaniom toksykologicznym w pełnym składzie, co wynika z fizjologicznego charakteru aminokwasów. Badania konwencjonalne dotyczące bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, przeprowadzone dla poszczególnych składników (np. w Aminoplasmal Hepa 10%), nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami dawkowania. Warto podkreślić, że toksyczność pojedynczych aminokwasów jest głównie związana z zaburzeniem równowagi aminokwasowej, a mieszaniny aminokwasów stosowane w żywieniu pozajelitowym rzadko wywołują działania toksyczne.
aminokwas endogenny, Aminomix, Aminoplasmal, Aminoven, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, beta-sitosterol, CLINIMIX, dializa otrzewnowa, emulsja tłuszczowa, Finomel, fitoestrogen, genotoksyczność, Intralipid, Kabiven, LD50, Lipoflex, małopłytkowość, Multimel, Nephrotect, niewydolność nerek, Numeta, Nutriflex, Nutrineal, Olimel, rakotwórczość, reakcja toksyczna, stężenie cholesterolu, stłuszczenie wątroby, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa, zaburzenie płodności, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Seryna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Seryna, jako aminokwas obecny w wielu preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Aminoplasmal 15% – 3,000 g/l, Aminomel NEPHRO – 2,59 g/l, Nutriflex special – do 7,88 g/l), jest istotnym składnikiem stosowanym u pacjentów z przeciwwskazaniami do żywienia doustnego lub jelitowego. Aktualnie brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących wpływu seryny na płodność u kobiet i mężczyzn oraz bezpieczeństwa jej stosowania w ciąży i podczas laktacji. Charakterystyki produktów leczniczych podkreślają, że żywienie pozajelitowe zawierające serynę może być stosowane w ciąży wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, a w przypadku karmienia piersią generalnie nie jest zalecane, choć aminokwasy i ich metabolity przenikają do mleka matki bez przewidywanego negatywnego wpływu na niemowlę przy dawkach terapeutycznych.
Aminomel Nephro, Aminomix, Aminoplasmal, aminoplasmal hepa, charakterystyka produktu leczniczego, Finomel, Finomel Peri, Kabiven, karmienie piersią, Lipoflex, metabolity aminokwasów, Nutriflex, Olimel, Omegaflex, parametry biochemiczne, roztwór aminokwasów, seryna, stan odżywienia, stosunek korzyści do ryzyka, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Histydyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Histydyna, jako aminokwas obecny w wielu preparatach do żywienia pozajelitowego i dializy otrzewnowej, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Charakterystyki większości produktów leczniczych, takich jak Nephrotect, Lipoflex peri, Nutriflex basal, Finomel, czy Numeta G13%E Preterm, wskazują na brak lub nieistotny wpływ na tę zdolność. Warto podkreślić, że preparaty te są najczęściej stosowane w warunkach szpitalnych lub u pacjentów w ciężkim stanie klinicznym, gdzie kwestia prowadzenia pojazdów jest zazwyczaj nieaktualna. Dla niektórych preparatów, np. Aminomel Nephro, brak jest jednoznacznych danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka przez lekarza.
Aminomel Nephro, Aminoplasmal, Aminoven, charakterystyka produktu leczniczego, CLINIMIX, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, Finomel, hipowolemia, histydyna, infuzja dożylna, interakcja lekowa, Kabiven, Lipoflex, mieszanina aminokwasów, Nephrotect, Numeta, Nutriflex, Nutrineal, Olimel, preparat do infuzji, schyłkowa niewydolność nerek, stan kliniczny, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy – Dawkowanie i sposób podawania

Triglicerydy są kluczowym składnikiem emulsji tłuszczowych w żywieniu pozajelitowym, a ich dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz możliwości metabolicznych. U dorosłych pacjentów z prawidłowym stanem odżywienia lub łagodnym stresem katabolicznym zaleca się dawkę 0,7-1,5 g tłuszczów/kg mc./dobę, natomiast w przypadku umiarkowanego lub dużego stresu metabolicznego dawka może sięgać do 2,0 g/kg mc./dobę. Dla pacjentów z długotrwałym żywieniem pozajelitowym lub zespołem krótkiego jelita maksymalna dawka wynosi 1,0 g/kg mc./dobę. Maksymalna szybkość infuzji u dorosłych nie powinna przekraczać 0,07-0,15 g tłuszczów/kg mc./godz., w zależności od preparatu (np. Finomel 0,15 g/kg mc./godz., Lipoflex special 0,07 g/kg mc./godz., SMOFlipid 0,15 g/kg mc./godz.). U dzieci i młodzieży dawkowanie jest ściśle uzależnione od wieku i stanu klinicznego, z dawką początkową u wcześniaków i noworodków 0,5-1,0 g/kg mc./dobę, stopniowo zwiększaną do maksymalnie 3,0-4,0 g/kg mc./dobę, przy maksymalnej szybkości infuzji 0,17 g/kg mc./godz.
emulsja tłuszczowa, Finomel, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, Lipoflex, Lipofundin, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, powikłanie metaboliczne, roztwór aminokwasów, SMOFlipid, stan odżywienia, stężenie triglicerydów, stres metaboliczny, terapia nerkozastępcza, triglicerydy, wcześniak, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Walina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Walina, jako niezbędny aminokwas, jest składnikiem wielu preparatów do żywienia pozajelitowego stosowanych u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa jej stosowania w tych grupach są jednak bardzo ograniczone. Produkty takie jak Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal 15% czy Lipoflex peri zawierają walinę, ale brak jest wystarczających badań potwierdzających ich bezpieczeństwo w ciąży. W przypadku konieczności podania tych preparatów u kobiet ciężarnych, zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka. Aminokwasy i ich metabolity, w tym walina, przenikają do mleka matki, jednak w dawkach leczniczych nie przewiduje się wpływu na noworodki i niemowlęta. Mimo to, karmienie piersią nie jest zalecane u matek otrzymujących żywienie pozajelitowe. Brak jest również danych dotyczących wpływu waliny na płodność.
aminokwas niezbędny, Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, dawka lecznicza, Finomel, karmienie piersią, Lipoflex, Nutrineal, przenikanie do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność reprodukcyjna, walina, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas asparaginowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kwas asparaginowy, naturalnie występujący aminokwas endogenny, jest istotnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminoplasmal (5,60 g/1000 ml), Nutriflex (1,20–3,00 g/1000 ml), Kabiven, Olimel czy Pediaven. Pełni kluczową rolę w metabolizmie, uczestnicząc m.in. w cyklu mocznikowym i kwasu cytrynowego. Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące całych mieszanin aminokwasów, w tym kwasu asparaginowego, nie wykazały specyficznych działań toksycznych, genotoksycznych, rakotwórczych ani negatywnego wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Szczegółowe analizy bezpieczeństwa dla preparatów takich jak Aminoplasmal Hepa 10% potwierdziły dobrą tolerancję i brak istotnych zagrożeń przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami dawkowania i wskazań klinicznych.
aminokwas, aminokwas endogenny, Aminoplasmal, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, białko ustrojowe, cykl kwasu cytrynowego, cykl mocznikowy, elektrolit, fitoestrogen, genotoksyczność, Kabiven, kwas 2-aminobutanodiowy, kwas asparaginowy, Lipoflex, metabolizm aminokwasów, metabolizm organizmu, mieszanina odżywcza, Numeta G16%E, Nutriflex, Olimel, OLIMEL N9E, Pediaven, rakotwórczość, substancja aktywna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, żywienie pozajelitowe, β-sitosterol
Leksykon substancji czynnych
Prolina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Prolina, jako aminokwas obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminomel Nephro (1,66 g/1000 ml), Aminomix 1 Novum (5,60 g), Aminoplasmal 15% (7,350 g/1000 ml) czy Nutriflex, jest podawana dożylnie pacjentom z wyniszczeniem lub zaburzeniami odżywiania, u których żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe. Analiza charakterystyk produktów leczniczych wskazuje, że prolina nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – większość preparatów ma w tym zakresie oznaczenie „nie dotyczy” lub „brak danych”, a niektóre, jak Finomel (1,66–5,60 g proliny) czy Nephrotect (3,00 g/1000 ml), określono jako wywierające „nieistotny wpływ”. W przypadku preparatów pediatrycznych (Numeta G13%E Preterm 0,28 g, Numeta G16%E 0,39 g) również stwierdzono brak istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne. Wyjątek stanowi Nutrineal PD4 (595 mg/l proliny), stosowany w dializie otrzewnowej u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, gdzie działania niepożądane związane z chorobą podstawową i procedurą dializy mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów.
aminokwas, Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal, Aminoven, charakterystyka produktu leczniczego, CLINIMIX, dializa otrzewnowa, ESRD, Finomel, Finomel Peri, hipowolemia, Lipoflex, Multimel, Nephrotect, Numeta, Nutriflex, Nutrineal, pediatria, prolina, roztwór do infuzji, schyłkowa niewydolność nerek, wyniszczenie organizmu, zaburzenia odżywiania, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Prolina – Dawkowanie i sposób podawania

Prolina, jako składnik mieszanin aminokwasów stosowanych w żywieniu pozajelitowym i dializoterapii, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz rodzaju preparatu. U dorosłych przeciętne zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), z możliwością zwiększenia do 0,4 g azotu/kg mc./dobę (2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę) w stanach krytycznych. Dawkowanie poszczególnych preparatów, takich jak Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum czy Aminoplasmal, różni się zawartością proliny (od 1,66 g do 7,35 g/1000 ml) oraz maksymalną dawką dobową i szybkością infuzji (zwykle do 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.). U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz poddawanych hemodializie lub hemofiltracji, dawkowanie musi być odpowiednio modyfikowane, uwzględniając zwiększone zapotrzebowanie na białko i tolerancję metaboliczną. W dializoterapii stosuje się dawki rzędu 0,5-0,8 g aminokwasów/kg mc./dializę, z maksymalną szybkością infuzji do 0,2 g aminokwasów/kg mc./godz.
aminokwasy, Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal, chorobliwa otyłość, dializa, dializoterapia, elektrolity, filtr do infuzji, hemodializa, hemofiltracja, hipoglikemia, idealna masa ciała, Lipoflex, mieszanina aminokwasów, Nutrineal, osmolarność roztworu, podanie dootrzewnowe, prolina, roztwór aminokwasów, stan kliniczny, stan krytyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fenyloalanina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Fenyloalanina, aminokwas egzogenny obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego (zawartość 2,5–7 g/l) oraz w niektórych szczepionkach (np. Boostrix Polio 0,0298 µg/dawka, Havrix Adult 166 µg/dawka), wymaga szczególnej uwagi w kontekście płodności, ciąży i laktacji. Dane kliniczne dotyczące wpływu fenyloalaniny na płodność i rozwój płodu są ograniczone, jednak badania na zwierzętach nie wykazały istotnych zagrożeń. Żywienie pozajelitowe u kobiet ciężarnych powinno być stosowane wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, a szczepionki takie jak Boostrix Polio są uznawane za bezpieczne w II i III trymestrze ciąży. W przypadku szczepionki Havrix Adult zaleca się ostrożność i stosowanie jedynie w uzasadnionych przypadkach, najlepiej przesuwając szczepienie na późniejsze trymestry.
aminokwas egzogenny, Aminomel, Aminomix, Aminoplasmal, Aminoven, antygen inaktywowany, Boostrix Polio, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, fenyloalanina, Finomel, Havrix Adult, Kabiven, karmienie piersią, Lipoflex, metabolit, Multimel, Nutriflex, preparat do żywienia pozajelitowego, rozwój płodu, stosunek korzyści do ryzyka, szczepionka inaktywowana, toksoid, trymestr ciąży, wskazania medyczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fenyloalanina – Przedawkowanie

Fenyloalanina, egzogenny aminokwas metabolizowany przez hydroksylazę fenyloalaninową do tyrozyny, może ulegać toksycznemu nagromadzeniu w przypadku przedawkowania, szczególnie u pacjentów z fenyloketonurią, niewydolnością wątroby lub nerek oraz podczas szybkiej infuzji preparatów do żywienia pozajelitowego (np. Aminomix, Aminoplasmal, Nutriflex). Toksyczne stężenia fenyloalaniny w surowicy przekraczają 1200 μmol/l i manifestują się objawami takimi jak nudności, wymioty (>600 μmol/l), dreszcze, ból głowy (>800 μmol/l), kwasica metaboliczna (pH <7,35, >1000 μmol/l), hiperamonemia (>1200 μmol/l), hiperaminoacydemia oraz zaburzenia neurologiczne (>1500 μmol/l). Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia fenyloalaniny, monitorowanie równowagi kwasowo-zasadowej, elektrolitów, poziomu amoniaku oraz ocenę funkcji wątroby i nerek.
Aminomel, Aminoplasmal, ból głowy, dreszcze, drgawki, fenyloalanina, fenyloketonuria, hemodializa, hiperaminoacydemia, hiperamonemia, hiperkaliemia, hiperwolemia, hydroksylaza fenyloalaninowa, infuzja preparatu, kwasica metaboliczna, Lipoflex, niedobór hydroksylazy fenyloalaninowej, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, Nutriflex, parametry biochemiczne, sepsa, terapia żywieniowa, utrata aminokwasów, zaburzenia metabolizmu aminokwasów, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia świadomości, zaburzenia wielonarządowe, zaburzenie funkcji wątroby, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Chlorki – Właściwości farmakodynamiczne

Chlorki są kluczowymi anionami w preparatach do żywienia pozajelitowego oraz terapii nerkozastępczej, pełniąc istotną rolę w utrzymaniu równowagi elektrolitowej, kwasowo-zasadowej oraz osmolarności płynów ustrojowych. W żywieniu pozajelitowym chlorki występują w stężeniach od 38 mmol/l (Lipoflex peri) do 48 mmol/l (Lipoflex special), dostosowanych do potrzeb metabolicznych pacjentów, współdziałając z kationami (Na, K, Ca, Mg) i aminokwasami, co umożliwia prawidłowy bilans jonowy i wspiera procesy anaboliczne. W terapii nerkozastępczej preparat Prismasol zawiera 111,5 mmol/l chlorków, co odpowiada fizjologicznym stężeniom osocza i zapewnia odpowiednią osmolarność (297 mOsm/l) oraz pH (7,0–8,5), niezbędne do efektywnej hemofiltracji i hemodializy. Stosunek chlorków do sodu i potasu jest precyzyjnie zbilansowany, aby optymalizować wymianę jonową i kontrolować stężenia elektrolitów podczas terapii.
anabolizm, bilans azotu, bilans elektrolitowy, ciągła hemodiafiltracja, ciągła hemodializa, emulsja tłuszczowa, gradient stężeń, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, homeostaza organizmu, lipaza lipoproteinowa, Lipoflex, metabolizm aminokwasów, Olimel, osmolarność płynów ustrojowych, osmolarność roztworu, Prismasol, regeneracja tkanek, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, synteza białek, terapia nerkozastępcza, triglicerydy średniołańcuchowe, wodorowęglan, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Tryptofan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Tryptofan, jako niezbędny aminokwas dostarczany w żywieniu pozajelitowym, jest stosowany również u kobiet w ciąży i karmiących piersią, jednak dane dotyczące jego bezpieczeństwa w tych grupach są ograniczone. Brak jest odpowiednich badań przedklinicznych i klinicznych oceniających wpływ tryptofanu na reprodukcję, płód oraz niemowlę karmione piersią. Preparaty do żywienia pozajelitowego zawierają tryptofan w stężeniach od 0,46 g/l (Lipoflex peri) do 4,00 g/l (Aminoplasmal Paed 10%), co stanowi od 1,40% do 4,00% całkowitej zawartości aminokwasów. Podawanie tryptofanu w ciąży powinno być rozważane wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a w przypadku karmienia piersią zaleca się indywidualną ocenę ryzyka i korzyści oraz rozważenie czasowego zaprzestania karmienia podczas żywienia pozajelitowego.
aminokwas niezbędny, aminokwasy, Aminomix, Aminoplasmal, ciąża, dysfagia, karmienie piersią, Lipoflex, metabolit, mleko kobiece, monitorowanie płodu, płodność, preparaty do żywienia pozajelitowego, składniki odżywcze, stosunek korzyści do ryzyka, tryptofan, zdolności rozrodcze, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Izoleucyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Izoleucyna, aminokwas egzogenny obecny w wielu preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Aminoplasmal B. Braun 10%, Kabiven, Nutriflex) oraz dializy otrzewnowej (Nutrineal PD4), nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Charakterystyki większości produktów wskazują na brak lub nieistotny wpływ na te funkcje, a w przypadku niektórych preparatów (np. Aminomel Nephro, Clinimix N17G35E) brak jest danych dotyczących tego zagadnienia. Preparaty te są podawane dożylnie w warunkach szpitalnych lub pod ścisłym nadzorem medycznym, a pacjenci często znajdują się w stanie klinicznym uniemożliwiającym prowadzenie pojazdów, co ogranicza praktyczne znaczenie potencjalnego wpływu izoleucyny na zdolności psychomotoryczne.
aminokwas egzogenny, Aminoplasmal, charakterystyka produktu leczniczego, CLINIMIX, dializa otrzewnowa, Finomel, hipowolemia, izoleucyna, Lipoflex, Multimel, Numeta, Nutriflex, Nutrineal, Olimel, schyłkowa niewydolność nerek, zaburzenie metaboliczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Triglicerydy, jako kluczowy składnik emulsji tłuszczowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, wykazują korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony ograniczonymi, lecz istotnymi danymi przedklinicznymi. Badania toksyczności wielokrotnego podawania preparatu Lipofundin MCT/LCT 10% na psach i królikach wykazały brak istotnych objawów toksycznych, w tym uszkodzeń biochemicznych i histologicznych narządów, przy dawkach do 6 g tłuszczów/kg masy ciała, co stanowi 2-3-krotność maksymalnych dawek dobowych u ludzi. Podobnie, preparaty takie jak SMOFlipid i Omegaflex peri nie wykazały działań genotoksycznych, teratogennych ani embriotoksycznych, a reakcje zapalne obserwowane w badaniach miejscowej tolerancji na królikach miały charakter przemijający i umiarkowany. Warto podkreślić, że obecność fitoestrogenów, np. β-sitosterolu w olejach roślinnych, mimo wykazania zaburzeń płodności w modelach zwierzęcych po podaniu podskórnym i dopochwowym, nie ma prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy dożylnym podawaniu w żywieniu pozajelitowym.
badanie toksykologiczne, beta-sitosterol, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, emulsja tłuszczowa, Finomel, fitoestrogen, genotoksyczność, leczenie substytucyjne, Lipoflex, Lipofundin MCT/LCT, martwica tkanek, metabolizm, miejscowa tolerancja, Nutriflex Lipid, olej rybi, olej sojowy, podanie dotętnicze, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prędkość infuzji, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SmofKabiven, SMOFlipid, stężenie plemników, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trigliceryd, triglicerydy kwasów omega-3, triglicerydy omega-6, uszkodzenie embriotoksyczne, uszkodzenie wątroby, właściwość uczulająca, zaburzenie płodności, żywienie pozajelitowe