wyniszczenie organizmu
Wyniszczenie organizmu, medycznie określane jako kacheksja, to złożony syndrom charakteryzujący się postępującą utratą masy ciała, zanikiem tkanki mięśniowej i tłuszczowej oraz ogólnym osłabieniem organizmu. Proces ten jest często związany z przewlekłymi chorobami takimi jak nowotwory złośliwe, przewlekłe infekcje, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) czy AIDS.
Patofizjologia wyniszczenia obejmuje zaburzenia metaboliczne, zwiększony katabolizm białek, odporność na działanie insuliny oraz przewlekły stan zapalny z podwyższonym poziomem cytokin prozapalnych. W przeciwieństwie do prostego niedożywienia, wyniszczenia nie można w pełni odwrócić poprzez zwiększoną podaż kalorii, co świadczy o złożoności tego procesu.
Diagnostyka wyniszczenia organizmu opiera się na ocenie stopnia utraty masy ciała (zwykle powyżej 5% w ciągu 12 miesięcy lub krótszym okresie), oznaczeniu markerów stanu zapalnego, ocenie masy mięśniowej oraz badaniach biochemicznych. Wskaźnik masy ciała (BMI) poniżej 20 kg/m² u osób poniżej 70. roku życia lub poniżej 22 kg/m² u osób starszych może sugerować wyniszczenie.
Leczenie wyniszczenia organizmu powinno być kompleksowe i ukierunkowane zarówno na chorobę podstawową, jak i na sam proces wyniszczenia. Obejmuje ono odpowiednio zbilansowaną dietę z wysoką zawartością białka, suplementację składników odżywczych, farmakoterapię ukierunkowaną na mechanizmy wyniszczenia oraz aktywność fizyczną dostosowaną do możliwości pacjenta. W zaawansowanych przypadkach stosuje się żywienie dojelitowe lub pozajelitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Whipple’a jest rzadkim, przewlekłym zakażeniem bakteryjnym, którego rokowanie zależy głównie od czasu rozpoznania i wdrożenia odpowiedniej antybiotykoterapii. Przy szybkim rozpoczęciu leczenia pacjenci zazwyczaj doświadczają poprawy w ciągu 2-3 tygodni, a objawy ustępują w ciągu miesiąca, choć pełna regeneracja jelita cienkiego może trwać do dwóch lat. Po rocznym cyklu leczenia remisję kliniczną osiąga około 70% chorych. Należy jednak pamiętać, że nawroty występują u 30-40% pacjentów, szczególnie u tych z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego (OUN), gdzie ryzyko utrzymywania się bakterii po terapii wynosi 9-15%. W związku z tym zaleca się regularne monitorowanie, w tym gastroskopię co 6 miesięcy w pierwszym roku, następnie raz w roku przez kolejne trzy lata oraz raz na trzy lata do końca życia.
antybiotykoterapia, badanie kontrolne, choroba Whipple’a, gastroskopia, jelito cienkie, leczenie antybiotykami, leczenie przeciwbakteryjne, lekarz prowadzący, nawrót choroby, niedobór pokarmowy, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, posocznica, powikłanie, remisja kliniczna, rokowanie, śmiertelność, uszkodzenie mózgu, wyniszczenie organizmu, zaburzenia wchłaniania, zajęcie OUN, zakażenie bakteryjne, zalecenie terapeutyczne, zgon - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Idarubicyna Accord, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy dostępny w roztworach do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml oraz 20 mg/20 ml, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na idarubicynę lub inne antracykliny, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z ciężką kardiomiopatią, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, ciężką arytmią oraz niekontrolowanymi zakażeniami. Ze względu na ryzyko kumulacyjnej kardiotoksyczności, nie należy stosować leku u pacjentów po przekroczeniu maksymalnych dawek antracyklin lub antrachinonów. Ponadto, idarubicyna jest przeciwwskazana podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie do mleka matki i potencjalne poważne działania niepożądane u dziecka.
antrachinon, antracyklina, arytmia, arytmia serca, choroba serca, cytopenia, cytostatyk, działanie kardiotoksyczne, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane zakażenie, powikłanie infekcyjne, przeciwwskazanie do karmienia piersią, radioterapia śródpiersia, rezerwa szpikowa, ryzyko infekcji, skumulowana dawka, wyniszczenie organizmu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór do dializy otrzewnowej bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest preparatem o specyficznym składzie elektrolitowym (Na⁺ 134 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 103,5 mmol/l, HCO₃⁻ 34 mmol/l, glukoza 83,25 mmol/l), którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka hipokaliemia oraz ciężka hipokalcemia, gdyż preparat może nie zapewnić odpowiedniej suplementacji elektrolitów i pogłębić zaburzenia. Ponadto, roztwór ten jest przeznaczony wyłącznie do dializy otrzewnowej i nie może być podawany dożylnie, co jest istotne dla bezpieczeństwa terapii.
bilans elektrolitowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, leczenie nerkozastępcze, mocznica, niedrożność jelit, perforacja jelita, posocznica, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, wrzodziejące zapalenie jelita, wyniszczenie organizmu, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry brzucha, zapalenie uchyłka - Leksykon chorób i schorzeń
Czarna włochata język – Epidemiologia
Czarny włochaty język (Black Hairy Tongue, BHT) to łagodny stan charakteryzujący się wydłużeniem brodawek nitkowatych na grzbiecie języka, nadającym mu charakterystyczny, dywanopodobny wygląd. Częstość występowania BHT w populacji ogólnej waha się od 0,5% do 13%, z wyraźną predylekcją płciową (mężczyźni są trzykrotnie częściej dotknięci) oraz wiekową (częściej u osób powyżej 60. roku życia, gdzie częstość może sięgać nawet 40%). Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, spożywanie dużych ilości kawy lub czarnej herbaty, niską higienę jamy ustnej, zakażenie HIV, stosowanie dożylnych narkotyków, kserostomię, a także stosowanie leków takich jak antybiotyki (np. penicylina, erytromycyna, tetracyklina), inhibitory pompy protonowej (lanzoprazol, pantoprazol) oraz leki przeciwpsychotyczne (olanzapina). Występuje także związek BHT z chorobami współistniejącymi, w tym zaburzeniami trawienia, rakiem płaskonabłonkowym przełyku (iloraz szans 7,4), chorobą przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) oraz zwiększonym ryzykiem nowotworów jamy ustnej, gardła i płuc, głównie w kontekście intensywnego palenia.
antybiotyk, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba układu pokarmowego, GVHD, higiena jamy ustnej, inhibitor pompy protonowej, język bruzdowany, kserostomia, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpsychotyczny, makroglosja, neuralgia nerwu trójdzielnego, palenie tytoniu, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia głowy i szyi, rak gardła, rak jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy przełyku, rak płuc, skala przyczynowości WHO-UMC, subsalicylan bizmutu, wyniszczenie organizmu, zaburzenie trawienne, zakażenie HIV - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Megalia 40 mg/ml
Octan megestrolu, będący substancją czynną leku Megalia 40 mg/ml w formie zawiesiny doustnej, jest syntetycznym steroidem o silnych właściwościach progestagennych, antyestrogenowych oraz antygonadotropowych, klasyfikowanym w grupie leków przeciwnowotworowych i immunomodulujących (kod ATC: L02AB01). Mechanizm jego działania przeciwnowotworowego, szczególnie w raku piersi, prawdopodobnie opiera się na hamowaniu wydzielania gonadotropin przez przysadkę, co prowadzi do zahamowania owulacji. Lek ten jest stosowany w terapii hormonalnej nowotworów piersi i endometrium. Zawiesina Megalia zawiera zmikronizowany octan megestrolu o stężeniu 40 mg/ml, co zwiększa biodostępność substancji, a także substancje pomocnicze, w tym płynny maltitol (300 mg/ml), który składa się głównie z maltitolu, sorbitolu oraz uwodornionych oligo- i polisacharydów.
AIDS, biodostępność, choroba nowotworowa, działanie przeciwnowotworowe, gonadotropina, hamowanie owulacji, kacheksja, lek przeciwnowotworowy i immunomodulujący, maltitol, Megalia, nowotwór endometrium, nowotwór piersi, octan megestrolu, poprawa łaknienia, postać zmikronizowana, progestagen, przyrost masy ciała, rak hormonozależny, rak piersi, substancja pomocnicza, terapia hormonalna, utrata masy ciała, wyniszczenie organizmu, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Megestrol – Wskazania do stosowania
Octan megestrolu, dostępny w postaci zawiesiny doustnej Megace o stężeniu 40 mg/ml, jest wskazany do leczenia anoreksji i utraty masy ciała w przebiegu chorób nowotworowych oraz zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS). Substancja ta działa jako progestagen, stymulując apetyt i poprawiając łaknienie, co przeciwdziała wyniszczeniu organizmu, charakterystycznemu dla kacheksji nowotworowej oraz zespołu wyniszczenia w AIDS. Terapia ma na celu zahamowanie utraty masy ciała oraz stymulację jej przyrostu, co może poprawić stan ogólny pacjenta, jakość życia oraz efektywność leczenia przeciwnowotworowego i antyretrowirusowego.
anoreksja nowotworowa, choroba nowotworowa, dysfagia, działanie niepożądane, farmakokinetyka i farmakodynamika, kacheksja nowotworowa, leczenie antyretrowirusowe, megestrol zmikronizowany, octan megestrolu, progestagen, wyniszczenie organizmu, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawiesina doustna, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół wyniszczenia - Leksykon chorób i schorzeń
Katar – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza w katarze (catarrh) jest zróżnicowana i zależy od etiologii, stanu immunologicznego pacjenta oraz zastosowanego leczenia. Ostry katar, najczęściej wirusowy, ma zwykle przebieg samoograniczający się, trwający od kilku dni do kilku tygodni, z dobrą prognozą i ustępowaniem po leczeniu przyczynowym. Przewlekły katar stanowi wyzwanie terapeutyczne, gdyż brak jest specyficznego leczenia, co wpływa na gorsze rokowanie. Czynniki negatywnie wpływające na przebieg to immunosupresja (np. pacjenci HIV+, po transplantacjach narządów), choroby współistniejące (np. przewlekłe choroby wątroby), obecność gorączki oraz zaburzenia świadomości. Nieleczony katar może prowadzić do poważnych powikłań, w tym infekcji dolnych dróg oddechowych i gruźlicy, a nawet śmiertelności.
błona śluzowa, choroba nowotworowa, choroba płuc, choroba współistniejąca, ciśnienie otwarcia, gorączka, gruźlica, infekcja wirusowa górnych dróg oddechowych, jama nosowa, katar, katar przewlekły, obniżona odporność, pacjent immunokompetentny, posiew krwi, powikłanie, przeszczep narządu, przewlekła choroba wątroby, stan immunologiczny, wyniszczenie organizmu, zaburzenie świadomości, zatoki przynosowe, zmieniony stan świadomości - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pangrol 10 000 10 000 j. Ph. Eur. lipazy
Preparat Pangrol 10 000, zawierający pankreatynę wieprzową o aktywności enzymatycznej: lipazy 10 000 j. Ph. Eur., amylazy 9 000 j. Ph. Eur. oraz proteaz 500 j. Ph. Eur., wykazuje ograniczenia w stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Brak jest wystarczających danych klinicznych oraz niepełne są wyniki badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku w tych grupach pacjentek, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka. Wskazane jest, aby decyzja o terapii była podejmowana wyłącznie przy bezwzględnych wskazaniach medycznych, po dokładnej analizie stosunku korzyści do potencjalnego ryzyka oraz po poinformowaniu pacjentki o braku danych i konieczności ścisłego przestrzegania dawkowania oraz monitorowania objawów niepożądanych.
aktywność enzymatyczna, amylaza, enzymatyczna terapia zastępcza, karmienie piersią, lipaza, mukowiscydoza, niewydolność trzustki, Pangrol, pankreatyna wieprzowa, profil bezpieczeństwa, proteaza, resekcja trzustki, rozwój płodu, rozwój postnatalny, stan odżywienia, suplementacja enzymatyczna, wyniszczenie organizmu, zaburzenia trawienia, zaburzenia wchłaniania, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki - Leksykon substancji czynnych
Metronidazol – Przeciwwskazania stosowania
Metronidazol, pochodna 5-nitroimidazolu, jest szeroko stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych i pierwotniakowych, dostępny w formach doustnych, pozajelitowych oraz miejscowych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania wszystkich postaci metronidazolu są nadwrażliwość na substancję czynną, inne pochodne 5-nitroimidazolu oraz na substancje pomocnicze. Szczególne przeciwwskazania dotyczą pierwszego trymestru ciąży (preparaty doustne, dopochwowe i do infuzji), a także ciąży i karmienia piersią w przypadku preparatów złożonych (np. Pylera zawierającego bizmut, metronidazol i tetracyklinę). Dodatkowo, preparat Pylera jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat, przy niewydolności nerek lub wątroby oraz w zespole Cockayne’a. Kacheksja stanowi przeciwwskazanie do stosowania Metronidazolu Chema w leczeniu chorób przyzębia, zwłaszcza u dzieci i osób starszych.
choroba przyzębia, leczenie endodontyczne, morfologia krwi, nadwrażliwość na metronidazol, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pierwszy trymestr ciąży, pochodna 5-nitroimidazolu, preparat dopochwowy, preparat miejscowy, reakcja disulfiramopodobna, reakcja krzyżowa, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, wyniszczenie organizmu, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zakażenie bakteryjne, zakażenie pierwotniakowe, zespół Cockayne’a - Leksykon substancji czynnych
Megestrolu octan – Wskazania do stosowania
Megestrol octan, dostępny w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 40 mg/ml (Cachexan), jest wskazany w leczeniu anoreksji i utraty masy ciała związanych z chorobą nowotworową oraz zespołem nabytego niedoboru odporności (AIDS). Lek ten działa poprzez stymulację apetytu, co przeciwdziała kacheksji nowotworowej i wyniszczeniu w przebiegu AIDS, poprawiając tym samym stan odżywienia pacjentów. W 1 ml zawiesiny znajduje się 50 mg sacharozy, 2 mg sodu benzoesanu oraz 1,467 mg etanolu, co wymaga uwagi u pacjentów z cukrzycą oraz chorobami wątroby i nerek. Decyzja o zastosowaniu megestrolu powinna uwzględniać indywidualną ocenę kliniczną, w tym stopień wyniszczenia, współistniejące schorzenia oraz potencjalne interakcje lekowe.
AIDS, anoreksja, benzoesan sodu, białka osocza, choroba nerek, choroba nowotworowa, choroba wątroby, dysfagia, działanie niepożądane, interwencja żywieniowa, kacheksja nowotworowa, masa mięśniowa, megestrol octan, proces kataboliczny, przyrost masy ciała, sacharoza, stan odżywienia, stymulacja apetytu, tkanka tłuszczowa, utrata masy ciała, wyniszczenie organizmu, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakażenie HIV, zawiesina doustna, zespół wyniszczenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dormicum 7,5 mg
Produkt leczniczy Dormicum zawiera midazolam w dawce 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych. Zalecany czas terapii wynosi od kilku dni do maksymalnie dwóch tygodni, z koniecznością stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć objawów odstawiennych. Tabletki należy przyjmować bezpośrednio przed snem lub w sytuacji, gdy pacjent może zapewnić 7-8 godzin niezakłóconego snu. Dawkowanie u dorosłych wynosi od 7,5 mg do maksymalnie 15 mg, rozpoczynając od najmniejszej dawki. W premedykacji podaje się 7,5 mg na 30-60 minut przed zabiegiem. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając, a linia podziału służy jedynie ułatwieniu połykania, nie zaś do dzielenia dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, depresja układu krążenia, depresja układu oddechowego, Dormicum, działanie niepożądane, maleinian midazolamu, midazolam, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, premedykacja, sedacja, sedacja przedłużona, tabletka powlekana, tabletka z linią podziału, wyniszczenie organizmu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Fluorouracyl – Przeciwwskazania stosowania
Fluorouracyl, stosowany jako lek przeciwnowotworowy, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w planowaniu terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze. W przypadku podawania ogólnoustrojowego (roztwór do wstrzykiwań i infuzji) nie należy stosować leku u pacjentów z zahamowaniem czynności szpiku kostnego, znaczącymi zaburzeniami hematologicznymi, krwotokami, zapaleniem lub owrzodzeniami błony śluzowej jamy ustnej i przewodu pokarmowego, ciężką biegunką, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz stężeniem bilirubiny w osoczu powyżej 85 μmol/l. Ponadto, całkowity niedobór dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD) stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko nasilonych działań niepożądanych. Fluorouracyl jest także przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi chorobami zakaźnymi, ciężkim wyniszczeniem, ciężkim stanem ogólnym oraz w okresie karmienia piersią. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z brywudyną, sorywudyną i ich analogami, które mogą prowadzić do toksyczności wskutek hamowania enzymu DPD; stosowanie fluorouracylu jest niedozwolone w ciągu 4 tygodni od zakończenia terapii tymi lekami.
alergia na orzeszki ziemne, brywudyna, choroba zakaźna, ciężka biegunka, ciężki stan ogólny, dehydrogenaza dihydropirymidynowa, fluoropirymidyna, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, karmienie piersią, krwotok, lek przeciwnowotworowy, nadwrażliwość na fluorouracyl, niedobór dehydrogenazy dihydropirymidynowej, niewydolność nerek, olej arachidowy, owrzodzenie błony śluzowej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, podanie parenteralne, preparat miejscowy, radioterapia, stężenie bilirubiny, szczepionka żywa, wirus polio, wyniszczenie organizmu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiany w składzie krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Mesenteritis stwardniająca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Sclerosing mesenteritis (SM) to rzadka choroba charakteryzująca się przewlekłym nieswoistym zapaleniem, martwicą tkanki tłuszczowej i włóknieniem krezki. Mediana wieku chorych wynosi 65 lat, a 70% przypadków dotyczy mężczyzn. Przebieg choroby jest zmienny – od kilku dni do nawet 10 lat, z możliwością samoistnego ustąpienia lub przewlekłego, wyniszczającego charakteru. Rokowanie zależy od stadium choroby, nasilenia objawów oraz odpowiedzi na leczenie. W fazie włóknienia (retractile mesenteritis) i przy niedrożności jelit rokowanie jest gorsze. W badaniu obejmującym 92 pacjentów odnotowano 18 zgonów, z czego 17% związano z powikłaniami choroby lub terapii. Diagnostyka opiera się na badaniu histopatologicznym, które wykazuje martwicę tkanki tłuszczowej, makrofagi wypełnione lipidami, limfocyty oraz włóknienie krezki.
badanie histopatologiczne, interwencja chirurgiczna, lek immunosupresyjny, limfocyt, martwica tkanki tłuszczowej, niedrożność jelit, objawy brzuszne, podejście multidyscyplinarne, powikłania steroidowe, prednizon, retractile mesenteritis, sclerosing mesenteritis, stadium włóknienia, strategia terapeutyczna, tamoksyfen, tkanka tłuszczowa krezki, włóknienie krezki, wyniszczenie organizmu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dormicum 15 mg
Dormicum (midazolam maleinian) w postaci tabletek powlekanych 15 mg wymaga indywidualnego i ostrożnego dawkowania, z uwzględnieniem krótkotrwałej terapii trwającej od kilku dni do maksymalnie dwóch tygodni. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 7,5-15 mg, przy czym dawka 7,5 mg nie jest osiągalna z tabletek 15 mg i wymaga zastosowania osobnego preparatu Dormicum 7,5 mg. Lek należy przyjmować bezpośrednio przed snem, zapewniając 7-8 godzin niezakłóconego odpoczynku, a tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając. Nagłe odstawienie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko objawów odstawiennych, a ewentualne przedłużenie terapii powyżej 14 dni wymaga ponownej oceny klinicznej. W premedykacji Dormicum podaje się 30-60 minut przed zabiegiem, aby zapewnić optymalne działanie.
depresja układu krążenia, depresja układu oddechowego, działania niepożądane OUN, midazolam, niewydolność wątroby, początek działania leku, premedykacja, sedacja, tabletka podzielna, wyniszczenie organizmu, wywiad lekarski, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół abstynencyjny, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – SmofKabiven
SmofKabiven to kompleksowy preparat do żywienia pozajelitowego, zawierający aminokwasy, glukozę, emulsję tłuszczową oraz elektrolity, przeznaczony dla pacjentów powyżej 2. roku życia, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niewystarczające, niemożliwe lub przeciwwskazane. Preparat dostępny jest w pięciu wielkościach opakowań, dostarczających od 550 kcal (2,3 MJ) do 2700 kcal (11,3 MJ), co pozwala na indywidualne dostosowanie dawki. Skład emulsji tłuszczowej obejmuje olej sojowy, triglicerydy średniołańcuchowe, olej z oliwek oraz olej rybny bogaty w kwasy omega-3, a elektrolity takie jak sód, potas, magnez, wapń, fosforany i inne zapewniają równowagę elektrolitową. Osmolalność preparatu wynosi około 1800 mOsm/kg wody, a osmolarność około 1500 mOsm/l, co ma znaczenie przy doborze dostępu naczyniowego.
choroba nowotworowa, emulsja tłuszczowa, kwasy omega-3, niedrożność przewodu pokarmowego, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osmolalność, osmolarność, równowaga elektrolitowa, składniki odżywcze, stan kataboliczny, wyniszczenie organizmu, zaburzenia połykania, zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, zespół złego wchłaniania, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Jadłowstręt psychiczny – Objawy
Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się świadomym ograniczaniem spożycia pokarmów, prowadzącym do znacznej utraty masy ciała poniżej 85% prawidłowej masy dla wieku, wzrostu i płci, z towarzyszącym zaburzonym obrazem ciała i intensywnym lękiem przed przytyciem. Objawy fizyczne obejmują m.in. bradykardię (często poniżej 60 uderzeń/min), hipotensję, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hipokaliemię), amenorrhea, osteopenię i osteoporozę (dotyczącą do 90% kobiet), a także zmiany neurologiczne i zaburzenia funkcji wielu układów. Choroba ma wysoki wskaźnik śmiertelności, głównie z powodu powikłań kardiologicznych i samobójstw. Wyróżnia się także jadłowstręt atypowy, gdzie pomimo prawidłowej masy ciała występują wszystkie psychologiczne i behawioralne cechy anoreksji oraz poważne powikłania niedożywienia.
amenorrhea, anemia, arytmia, bradykardia, choroba psychiczna, depresja, drgawki, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotensja, interwencja terapeutyczna, jadłowstręt psychiczny, lanugo, leukopenia, myśli samobójcze, niedożywienie, niewydolność serca, niskie ciśnienie krwi, ograniczanie przyjmowania pokarmów, osteopenia, osteoporoza, powikłania hematologiczne, powikłania nerkowe, powikłania neurologiczne, powikłania sercowo-naczyniowe, powikłania żołądkowo-jelitowe, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, utrata masy ciała, wskaźnik BMI, wyniszczenie organizmu, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie odżywiania, zaburzony obraz ciała, zespół ponownego odżywienia, złamania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mizormic 5 mg/ml
Mizormic (midazolam) w stężeniu 5 mg/ml jest silnym lekiem uspokajającym, którego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanych jednocześnie leków. Szczególną ostrożność należy zachować u osób powyżej 60. roku życia, pacjentów wyniszczonych, przewlekle chorych oraz u dzieci. Dla dorosłych poniżej 60 lat w celu uzyskania płytkiej sedacji zalecana dawka początkowa dożylna wynosi 2,0–2,5 mg, z dawką całkowitą nieprzekraczającą 7,5 mg, natomiast u osób starszych dawka początkowa powinna być zmniejszona do 0,5–1,0 mg, a całkowita do <3,5 mg. U dzieci dawki są wyliczane na podstawie masy ciała, np. dla dzieci 6 miesięcy–5 lat dawka początkowa dożylna wynosi 0,05–0,10 mg/kg mc., z dawką całkowitą <6 mg. Podanie może odbywać się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, w zależności od wskazania i wieku pacjenta.
- Leksykon chorób i schorzeń
Ostre białaczka limfocytowa – Objawy
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) to agresywny nowotwór hematopoetyczny charakteryzujący się niekontrolowanym rozrostem niedojrzałych limfoblastów w szpiku kostnym, prowadzącym do pancytopenii. Wypieranie prawidłowych elementów morfotycznych krwi skutkuje niedokrwistością (objawy: zmęczenie, bladość, duszność), małopłytkowością (siniaki, krwawienia, wybroczyny) oraz neutropenią (nawracające infekcje, gorączka >38°C). Komórki białaczkowe mogą infiltrując narządy takie jak węzły chłonne, śledziona, wątroba, OUN i jądra, wywołują powiększenie tych narządów oraz objawy neurologiczne (bóle głowy, drgawki, zaburzenia widzenia). Podtyp T-komórkowy często manifestuje się powiększeniem grasicy, co może prowadzić do zespołu żyły głównej górnej. Objawy u dzieci i dorosłych są podobne, choć u dzieci częściej występują bóle kości i szybkie narastanie objawów, a u dorosłych przewlekłe zmęczenie i cięższe powikłania krwotoczne.
anemia, białaczka T-komórkowa, białe krwinki, chemioterapia, czerwone krwinki, halucynacje, komórki białaczkowe, komórki limfoidalne, małopłytkowość, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór szpiku kostnego, okostna, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, palpitacje, petechie, płytki krwi, powiększenie śledziony, powiększenie węzłów chłonnych, rdzeń kręgowy, remisja, sepsa, szpik kostny, trombocytopenia, węzły chłonne, wybroczyny, wyniszczenie organizmu, zaburzenia krzepnięcia, zespół żyły głównej górnej