lek kardiotoksyczny

Lek kardiotoksyczny to substancja lecznicza, która wywiera niekorzystny wpływ na funkcjonowanie mięśnia sercowego, prowadząc do zaburzeń jego czynności elektrycznej, mechanicznej lub strukturalnej. Kardiotoksyczność może objawiać się zaburzeniami rytmu serca, przewodzenia, kurczliwości, a w skrajnych przypadkach niewydolnością serca.

Wśród leków o potencjale kardiotoksycznym wyróżnia się antracykliny (doksorubicyna, epirubicyna) stosowane w onkologii, niektóre leki przeciwpsychotyczne (klozapina, tiorydazyna), przeciwarytmiczne (amiodaron, sotalol), przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) oraz przeciwmalaryczne (chlorochina). Kardiotoksyczność może być ostra, podostra lub przewlekła, a jej mechanizmy obejmują m.in. zaburzenia elektrofizjologiczne, stres oksydacyjny, zaburzenia homeostazy wapnia i apoptozę kardiomiocytów.

Monitorowanie pacjentów przyjmujących leki kardiotoksyczne powinno obejmować regularne badania EKG, echokardiografię oraz oznaczanie biomarkerów uszkodzenia mięśnia sercowego (troponina, peptyd natriuretyczny typu B). Strategie kardioprotekcyjne obejmują modyfikację schematu dawkowania, stosowanie leków kardioprotekcyjnych (deksrazoksan), suplementację antyoksydantów oraz monitorowanie i leczenie czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Flupentyksol – Przedawkowanie

Flupentyksol, stosowany w formie doustnej (Fluanxol tabletki) oraz iniekcyjnej (Fluanxol Depot), jest lekiem przeciwpsychotycznym o potencjale toksycznym przy przedawkowaniu. W badaniach klinicznych odnotowano jednorazowe dawki doustne do 80 mg oraz dobowe do 320 mg. Przedawkowanie manifestuje się szerokim spektrum objawów, w tym sennością, śpiączką, zaburzeniami ruchowymi (pozapiramidowymi), drgawkami, wstrząsem, zaburzeniami termoregulacji (hiper- i hipotermią) oraz poważnymi zaburzeniami kardiologicznymi, takimi jak wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca i komorowe arytmie, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. Ryzyko kardiotoksyczności wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wpływających na czynność serca.
akatyzja, badanie kliniczne, drgawki, dystonia, elektrokardiogram, Fluanxol, Fluanxol Depot, flupentyksol, grand mal, hipertermia, hipotensja, hipotermia, koagulopatia, komorowe zaburzenie rytmu, lek kardiotoksyczny, napad drgawkowy, objaw pozapiramidowy, objaw przedawkowania, parkinsonizm polekowy, płukanie żołądka, postać doustna leku, powikłanie kardiologiczne, senność patologiczna, śpiączka, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wstrząs, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychiczne, zagrożenie życia, zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran 2 mg/ml

Ondansetron, metabolizowany przez enzymy wątrobowego cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny dzięki kompensacyjnemu metabolizmowi przez różne izoenzymy, co minimalizuje klinicznie istotne zmiany klirensu i dawkowania. Istotne interakcje farmakologiczne obejmują ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu z lekami kardiotoksycznymi (antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-adrenolityki), co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania kardiologicznego. Ponadto, stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może wywołać zespół serotoninowy, manifestujący się zmianami stanu psychicznego, zaburzeniami wegetatywnymi i nerwowo-mięśniowymi. Wzmożony klirens ondansetronu obserwuje się u pacjentów przyjmujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), co może wymagać korekty dawki.
alfentanyl, alkohol etylowy, amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klirens ondansetronu, leczenie przeciwwymiotne, lek kardiotoksyczny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, lignokaina, morfina, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ondansetron, opioid syntetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, środek znieczulający miejscowy, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml

Idarubicyna Accord, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy dostępny w roztworach do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml oraz 20 mg/20 ml, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na idarubicynę lub inne antracykliny, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z ciężką kardiomiopatią, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, ciężką arytmią oraz niekontrolowanymi zakażeniami. Ze względu na ryzyko kumulacyjnej kardiotoksyczności, nie należy stosować leku u pacjentów po przekroczeniu maksymalnych dawek antracyklin lub antrachinonów. Ponadto, idarubicyna jest przeciwwskazana podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie do mleka matki i potencjalne poważne działania niepożądane u dziecka.
antrachinon, antracyklina, arytmia, arytmia serca, choroba serca, cytopenia, cytostatyk, działanie kardiotoksyczne, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane zakażenie, powikłanie infekcyjne, przeciwwskazanie do karmienia piersią, radioterapia śródpiersia, rezerwa szpikowa, ryzyko infekcji, skumulowana dawka, wyniszczenie organizmu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml

Chlorowodorek epirubicyny wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej farmakokinetykę, toksyczność oraz skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania cymetydyny, która zwiększa AUC epirubicyny o 50% (np. dawka 400 mg cymetydyny dwa razy dziennie przed epirubicyną 100 mg/m² co 3 tygodnie), co może prowadzić do nasilenia toksyczności. Podawanie paklitakselu przed epirubicyną zwiększa stężenia leku i jego metabolitów w osoczu, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między infuzjami. Podobnie, bezpośrednie podanie docetakselu po epirubicynie może zwiększać stężenie metabolitów, co wymaga ostrożności. Dekswerapamil może nasilać mielosupresję, a deksrazoksan zwiększa klirens epirubicyny, zmniejszając jej AUC i potencjalnie skuteczność, jednocześnie nasilając mielosupresję. W przypadku stosowania epirubicyny z lekami kardiotoksycznymi (5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) oraz antagonistami kanałów wapniowych konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji serca ze względu na ryzyko addycyjnej kardiotoksyczności.
antagonista kanału wapniowego, antracyklina, AUC, cisplatyna, cyklofosfamid, działanie niepożądane, epirubicyna, epirubicynol, farmakokinetyka, fluorouracyl, hematopoeza, klirens leku, lek cytotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, okres półtrwania leku, przeciwciało monoklonalne, radioterapia śródpiersia, szczepionka żywa atenuowana, szpik kostny, układ krwiotwórczy
Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Interakcje

Ondansetron jest metabolizowany przez wiele izoenzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co minimalizuje ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych, nawet przy genetycznym niedoborze CYP2D6. Nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych z alkoholem, temazepamem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalem i propofolem. Jednak u pacjentów stosujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) obserwuje się zwiększony klirens ondansetronu i obniżone stężenia we krwi, co może wymagać korekty dawki. Produkty zobojętniające sok żołądkowy nie wpływają na wchłanianie ondansetronu podanego doustnie.
antagonista receptora 5-HT3, antracykliny, apomorfina, arytmia, beta-adrenolityk, cytochrom P-450, farmakodynamika, farmakokinetyka, induktor CYP3A4, induktory enzymatyczne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzymy cytochromu P-450, klirens ondansetronu, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, leki zobojętniające, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, stężenie leku we krwi, tramadol, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Naloxonum hydrochloricum WZF

Nalokson, jako selektywny antagonista receptorów opioidowych, jest kluczowy w leczeniu zatrucia opioidami, jednak wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z dużym narażeniem na opioidy lub uzależnionych, ze względu na ryzyko ostrego zespołu odstawiennego. Objawy tego zespołu obejmują m.in. nadciśnienie tętnicze, tachykardię, obrzęk płuc oraz potencjalnie zagrażające życiu zatrzymanie akcji serca. U noworodków matek uzależnionych od opioidów mogą wystąpić dodatkowo drgawki i nasilone odruchy. Ze względu na krótszy czas działania naloksonu w porównaniu do opioidów, konieczna jest kilkugodzinna obserwacja pacjenta i ewentualne podanie kolejnych dawek. Nalokson nie jest skuteczny w depresji oddechowej wywołanej lekami nieopioidowymi, a jego działanie na depresję oddechową po buprenorfinie może być niepełne, co wymaga zastosowania wentylacji mechanicznej w przypadku niewystarczającej odpowiedzi.
agonista receptorów opioidowych, analgezja, antagonista receptorów opioidowych, antagonista wapnia, buprenorfina, choroba wątroby, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, digoksyna, działanie diuretyczne, lek beta-adrenolityczny, lek kardiotoksyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, marskość wątroby, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk płuc, przedawkowanie opioidów, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, tachykardia, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie czynności serca, zespół odstawienny
Leksykon substancji czynnych
Wymiotnica – Interakcje

Substancja aktywna wymiotnica (Ipeca) w preparacie Drosetux występuje w rozcieńczeniu homeopatycznym 3CH, co zgodnie z aktualnymi danymi klinicznymi eliminuje ryzyko istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Pomimo teoretycznych możliwości interakcji nierozcieńczonej wymiotnicy, takich jak antagonizm z lekami przeciwwymiotnymi, nasilenie podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego przy jednoczesnym spożyciu alkoholu, czy potencjalne nasilenie kardiotoksyczności leków kardiotoksycznych, w przypadku Drosetux nie zaobserwowano klinicznie istotnych efektów interakcyjnych. Preparat zawiera również inne składniki homeopatyczne (m.in. Drosera 3CH, Arnica montana 3CH, Belladonna 3CH), które nie wykazują znaczących interakcji farmakologicznych.
alkaloid, arnica montana, Belladonna, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba współistniejąca, Cina, Coccus cacti, Corallium rubrum, Cuprum gluconicum, Drosera, Drosetux, Ferrum phosphoricum, indeks terapeutyczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwwymiotny, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodek kaszlowy, perystaltyka jelit, rozcieńczenie homeopatyczne, Solidago virga aurea, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wymiotnica
Leksykon leków
Interakcje leku – Farmorubicin PFS 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)

Epirubicyna, antracyklina stosowana w terapii skojarzonej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na toksyczność i skuteczność leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. trastuzumab) lub blokerów kanału wapniowego, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji serca. Metabolizm epirubicyny odbywa się głównie w wątrobie, a leki takie jak cymetydyna zwiększają jej AUC o 50%, co wymaga przerwania podawania cymetydyny podczas terapii. Paklitaksel podany przed epirubicyną zwiększa stężenie leku i metabolitów w surowicy, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między wlewami. Dekswerapamil i chinina modyfikują farmakokinetykę epirubicyny, potencjalnie nasilając mielosupresję i wpływając na dystrybucję leku.
antracyklina, bloker kanału wapniowego, chinina, chloramfenikol, cymetydyna, deksrazoksan, dekswerapamil, difenylohydantoina, docetaksel, działanie niepożądane, epirubicyna, farmakokinetyka, Farmorubicin PFS, hematopoeza, hepatotoksyczność, immunosupresja, kardiotoksyczność, krwinka czerwona, lek antyretrowirusowy, lek cytotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek mielosupresyjny, metabolizm, mielosupresja, paklitaksel, pochodna amidopiryny, sulfonamid, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, toksyczność leku, trastuzumab, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy, żywa szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml

Ondansetron jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450, głównie CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację metabolizmu w przypadku zahamowania lub niedoboru jednego z enzymów, nie wpływając istotnie na klirens leku ani zapotrzebowanie na dawkę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, β-adrenolityki takie jak atenolol i timolol), gdyż może to zwiększać ryzyko arytmii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ondansetronu z apomorfiną ze względu na ryzyko głębokiej hipotensji i utraty świadomości. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łącznym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI).
amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, furosemid, głęboka hipotonia, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, lek β-adrenolityczny, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, temazepam, timolol, tramadol, trastuzumab, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Naloxone Accord 400 mcg/ml

Naloxone Accord (400 µg/ml) jest antagonistą receptorów opioidowych stosowanym wyłącznie przez personel medyczny w celu odwrócenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu oddechowego wywołanej opioidami. Podanie dożylne (iv.) jest preferowaną drogą ze względu na najszybszy początek działania, zwykle dawka początkowa u dorosłych wynosi 0,1-0,2 mg (1,5-3 µg/kg), z możliwością powtarzania co 2 minuty dawką 0,1 mg do uzyskania optymalnej odpowiedzi oddechowej. W przypadku braku możliwości podania dożylnego stosuje się podanie domięśniowe (im.) z wyższą dawką początkową 0,4-2 mg. U dzieci i młodzieży dawka początkowa wynosi 0,01-0,02 mg/kg iv., z możliwością powtarzania co 2-3 minuty, a u noworodków eksponowanych na opioidy stosuje się 0,01 mg/kg iv. lub im. Wlew dożylny naloksonu jest wskazany przy opioidach o dłuższym czasie działania niż nalokson (np. metadon), a szybkość wlewu ustalana jest indywidualnie. Produkt nie jest zalecany u niemowląt o masie ciała <4 kg.
Czas działania naloksonu chlorowodorku waha się od 45 minut do 4 godzin, co wymaga stałego monitorowania pacjenta i ewentualnego powtarzania dawek, zwłaszcza przy przedawkowaniu opioidów o dłuższym czasie działania. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z chorobami układu krążenia lub przyjmujących leki kardiotoksyczne należy stosować lek ostrożnie ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych sercowo-naczyniowych, takich jak częstoskurcz komorowy czy migotanie komór. Brak poprawy po podaniu 10 mg naloksonu sugeruje, że depresja oddechowa może mieć inną etiologię niż zatrucie opioidami. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając drogę podania, masę ciała oraz rodzaj i czas działania antagonizowanego opioidu.
ampułko-strzykawka, bolus dożylny, choroba układu krążenia, częstoskurcz komorowy, dekstropropoksyfen, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, dihydrokodeina, lek kardiotoksyczny, metadon, migotanie komór, naloksonu chlorowodorek, opiat, podanie domięśniowe, przedawkowanie opioidów, roztwór do wstrzykiwań, wlew dożylny, wspomaganie oddychania, wstrzyknięcie dożylne, zatrucie opioidami
Leksykon leków
Interakcje leku – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml

Idarubicyna, jako silny inhibitor czynności szpiku kostnego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych leków mielosupresyjnych, co może prowadzić do addycyjnej supresji szpiku i zwiększonego ryzyka ciężkiej leukopenii, neutropenii oraz trombocytopenii, wymagając monitorowania morfologii krwi. Interakcje z lekami kardiotoksycznymi (np. inne antracykliny, trastuzumab) oraz antagonistami kanałów wapniowych zwiększają ryzyko kardiomiopatii, zastoinowej niewydolności serca i zaburzeń rytmu, co wymaga ścisłej kontroli funkcji serca i EKG. Farmakokinetyczne interakcje z cyklosporyną A powodują wzrost AUC idarubicyny o 1,78 raza i idarubicynolu o 2,46 raza, co może wymagać dostosowania dawki. Radioterapia stosowana w okresie 2-3 tygodni przed lub podczas terapii idarubicyną potęguje mielosupresję, a stosowanie żywych atenuowanych szczepionek jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko uogólnionej infekcji. Ponadto, doustne leki przeciwzakrzepowe mogą wchodzić w interakcje zwiększające ryzyko krwawień, co wymaga częstszego monitorowania INR.
antagonista kanału wapniowego, cyklosporyna A, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, farmakokinetyka, idarubicynol, inhibitor CYP3A4, inhibitor szpiku kostnego, INR, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, ketokonazol, klarytromycyna, lek kardiotoksyczny, leukopenia, metabolizm leku, metabolizm substancji, mielosupresja, morfologia krwi, ostra białaczka, pancytopenia, radioterapia, supresja szpiku kostnego, trastuzumab, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, żółta febra, żywa atenuowana szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 8 mg

Ondansetron Accord jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co zapewnia wielodrożną ścieżkę eliminacji i minimalizuje ryzyko istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne wykazały brak znaczących interakcji z alkoholem, benzodiazepinami (temazepam), diuretykami (furosemid), opioidami (alfentanil, tramadol, morfina), lekami znieczulającymi (lignokaina, tiopental, propofol). Jednakże, jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron) wymaga ostrożności i monitorowania EKG ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą zwiększać klirens ondansetronu, obniżając jego stężenie i potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny.
agonista dopaminy, anestetyk dożylny, antagonista receptorów 5-HT3, antracyklina, antracykliny, antybiotyk, azole, barbiturany, benzodiazepin, choroba Parkinsona, cytochrom P-450, depresja OUN, enzymy CYP, induktor enzymatyczny, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek β-adrenolityczny, makrolidy, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, opioidowy lek przeciwbólowy, przeciwciało monoklonalne, SNRI, SSRI, stabilizator nastroju, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zavedos 5 mg

Lek Zavedos, zawierający idarubicyny chlorowodorek w dawce 5 mg lub 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, substancje pomocnicze (w tym laktozę), inne antracykliny (np. doksorubicynę, daunorubicynę) oraz antracenodiony (np. mitoksantron). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność wątroby i nerek, ciężką kardiomiopatię, niewydolność mięśnia sercowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia rytmu serca oraz utrzymującą się supresję szpiku kostnego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów, którzy przekroczyli maksymalną kumulacyjną dawkę idarubicyny lub innych antracyklin i antracenodionów, ze względu na ryzyko kardiotoksyczności, w tym nieodwracalnej zastoinowej niewydolności serca. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii ze względu na potencjalną toksyczność leku dla niemowląt.
aktywna infekcja, antracenodion, antracyklina, cukrzyca, daunorubicyna, doksorubicyna, hiperlipidemia, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, karmienie piersią, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek mielosupresyjny, mitoksantron, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pancytopenia, radioterapia śródpiersia, supresja szpiku kostnego, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia rytmu serca, Zavedos, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Amsidyl 75 mg/1,5 ml

Amsakryna, jako lek cytotoksyczny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, amsakryna osłabia odpowiedź immunologiczną na szczepionki przeciw grypie i pneumokokom oraz jest przeciwwskazana z żywymi szczepionkami ze względu na ryzyko rozwoju chorób zakaźnych u pacjentów immunosupresyjnych. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami cytotoksycznymi zwiększa ryzyko mielosupresji, kardiotoksyczności i hepatotoksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, amsakryna może nasilać toksyczność leków hepatotoksycznych, kardiotoksycznych oraz przeciwpłytkowych i przeciwzakrzepowych, zwiększając ryzyko krwawień i zaburzeń rytmu serca. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, neurotoksyczności, kardiotoksyczności oraz ryzyka krwawień.
amsakryna, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwpłytkowe, induktor enzymów, inhibitor enzymów, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mielosupresja, napad padaczkowy typu grand mal, niewydolność wątroby, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka żywa, toksyczność wątrobowa, trombocytopenia, układ odpornościowy, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Deksrazoksan – Dawkowanie i sposób podawania

Deksrazoksan podaje się jako 15-minutowy wlew dożylny, około 30 minut przed antracyklinami (doksorubicyna, epirubicyna), w dawce stanowiącej 10-krotność dawki antracyklin (np. 500 mg/m² dla doksorubicyny 50 mg/m², 600 mg/m² dla epirubicyny 60 mg/m²). U pacjentów z klirensem kreatyniny < 40 ml/min dawkę deksrazoksanu redukuje się o 50%. W przypadku niewydolności wątroby dawkę antracyklin i deksrazoksanu należy proporcjonalnie zmniejszyć, zachowując stosunek 10:1. Lek jest przeznaczony wyłącznie do podania dożylnego po odpowiedniej rekonstytucji (stężenie 20 mg/ml) i rozcieńczeniu, z zachowaniem precyzyjnego czasu podania i odstępu przed antracyklinami. Bezpieczeństwo i skuteczność u pacjentów pediatrycznych (0-18 lat) nie zostały ustalone.
antracykliny, chemioterapia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, deksrazoksan, doksorubicyna, epirubicyna, kardioprotekcja, kardiotoksyczność, klirens kreatyniny, lek kardiotoksyczny, niewydolność wątroby, pacjent pediatryczny, parametry wątrobowe, podanie dożylne, proszek liofilizowany, rekonstytucja, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml

Ondansetron jest metabolizowany przez enzymy wątrobowe cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co powoduje niskie ryzyko istotnych interakcji metabolicznych. Jednakże, szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT (antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-blokery), które mogą zwiększać ryzyko arytmii serca. Silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą zwiększać klirens ondansetronu, obniżając jego stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) niesie ryzyko zespołu serotoninowego, manifestującego się zmienionym stanem psychicznym, niestabilnością autonomiczną i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Równoczesne podawanie ondansetronu z chlorowodorkiem apomorfiny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i utraty przytomności.
analgezja, antracyklina, apomorfina, beta-bloker, cytochrom P450, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, klirens ondansetronu, lek kardiotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, niedociśnienie tętnicze, niestabilność autonomiczna, ondansetron, przeciwciało monoklonalne, repolaryzacja mięśnia sercowego, SNRI, SSRI, tramadol, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy