lerkanidypina w osoczu

Lerkanidypina jest antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn trzeciej generacji, stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co zapewnia powolne uwalnianie z błony komórkowej i długotrwałe działanie hipotensyjne.

Po podaniu doustnym lerkanidypina jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego, jednak ze względu na efekt pierwszego przejścia biodostępność wynosi około 10%. W osoczu wiąże się w dużym stopniu z białkami (>98%), co wpływa na jej dystrybucję w organizmie. Stężenie maksymalne w osoczu osiąga po 1,5-3 godzinach od podania.

Lerkanidypina jest metabolizowana głównie przez cytochrom P450 3A4, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 8-10 godzin, natomiast efekt terapeutyczny utrzymuje się znacznie dłużej (24 godziny) dzięki powolnemu uwalnianiu z miejsc wiązania w błonach komórkowych. Jest wydalana głównie przez nerki i w mniejszym stopniu z kałem.

Monitorowanie stężenia lerkanidypiny w osoczu nie jest rutynowo wykonywane w praktyce klinicznej, jednak może być istotne w przypadkach szczególnych, takich jak niewydolność wątroby, interakcje lekowe czy podejrzenie nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych przez pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl