przewlekły nosiciel
Przewlekły nosiciel to osoba, która jest zakażona czynnikiem chorobotwórczym (najczęściej wirusem lub bakterią), ale nie przejawia objawów klinicznych choroby. Mimo braku symptomów, nosiciel może wydalać patogen do środowiska zewnętrznego i stanowić źródło zakażenia dla innych osób. Stan nosicielstwa może utrzymywać się przez miesiące, lata, a nawet przez całe życie.
Najczęstszymi przykładami przewlekłego nosicielstwa są: zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) lub C (HCV), nosicielstwo Salmonella Typhi po przebyciu duru brzusznego czy nosicielstwo gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus) w jamie nosowej. W przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu B, około 5-10% zakażonych dorosłych staje się przewlekłymi nosicielami, podczas gdy u dzieci odsetek ten jest znacznie wyższy.
Wykrywanie przewlekłych nosicieli ma istotne znaczenie epidemiologiczne, szczególnie wśród pracowników służby zdrowia, przemysłu spożywczego czy placówek opiekuńczych. Diagnostyka obejmuje badania serologiczne, molekularne oraz klasyczne metody mikrobiologiczne, zależnie od poszukiwanego patogenu. Leczenie nosicielstwa jest często trudne i wymaga długotrwałej terapii przeciwdrobnoustrojowej, a w niektórych przypadkach może być nieskuteczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja salmonellowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Salmonelloza, wywołana przez Salmonella enterica, jest istotnym patogenem zoonotycznym przenoszonym drogą pokarmową, obejmującym ponad 2500 serotypów, z których nietyfoidalne Salmonella (NTS) powodują zapalenie żołądka i jelit. W USA w latach 1996-1999 odnotowano około 1,4 mln infekcji NTS, z 15 000 hospitalizacjami i 400 zgonami rocznie, co odpowiada śmiertelności <1%. Nietyfoidalna salmonelloza ma zwykle przebieg samoograniczający się trwający 3-7 dni, z wydalaniem bakterii z kałem przez 4-5 tygodni. Leczenie u zdrowych pacjentów ogranicza się do terapii objawowej i uzupełniania płynów oraz elektrolitów (Na+, K+, Cl-). Antybiotykoterapia jest wskazana u niemowląt, osób z immunosupresją oraz w przypadku rozsiewu pozajelitowego, jednak może przedłużać nosicielstwo. Współczynnik śmiertelności w durze brzusznym wynosi 1-30%, zależnie od regionu i dostępności leczenia, a bakteriemia zwiększa śmiertelność do 18%. Powikłania pozajelitowe, takie jak zapalenie wsierdzia, opon mózgowo-rdzeniowych czy septyczne zapalenie stawów, wiążą się z wysoką śmiertelnością, szczególnie w zakażeniach OUN (50%).
bakteriemia Salmonella, bezobjawowe nosicielstwo, Brucella abortus, choroba pęcherzyka żółciowego, dur brzuszny, gorączka tyfoidalna, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, oporność na antybiotyki, przewlekły nosiciel, ropień wątroby, ropniak opłucnej, Salmonella enterica, salmonelloza, schistosomatoza, septyczne zapalenie stawów, suplementacja elektrolitów, terapia przeciwdrobnoustrojowa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie krwi, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie wsierdzia, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka tyfoidowa – Epidemiologia
Gorączka tyfoidowa, wywoływana przez Salmonella enterica serowar Typhi, pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego, szczególnie w krajach o niskim i średnim dochodzie, z roczną globalną zapadalnością szacowaną na 9-11 milionów przypadków i 110 000-161 000 zgonów. Najwyższe wskaźniki zachorowań obserwuje się w Azji Południowo-Wschodniej (306/100 000), regionie Wschodniego Śródziemnomorza (187/100 000) oraz Afryce (111/100 000), gdzie czynniki ryzyka obejmują brak dostępu do czystej wody, złe warunki sanitarne i przeludnienie. W krajach rozwiniętych gorączka tyfoidowa jest rzadkością i głównie dotyczy podróżnych, z zapadalnością poniżej 1/100 000. Szczególnie niepokojący jest wzrost oporności na antybiotyki, zwłaszcza w Pakistanie, gdzie od 2016 roku obserwuje się ognisko szczepu XDR opornego na większość standardowych leków, pozostającego wrażliwym jedynie na azytromycynę, karbapenemy i tygecyklinę.