zator tętnicy wieńcowej

Zator tętnicy wieńcowej to krytyczny stan medyczny polegający na nagłym zablokowaniu przepływu krwi w jednej z tętnic wieńcowych, które zaopatrują mięsień sercowy w tlen i składniki odżywcze. Najczęściej powstaje wskutek przemieszczenia się materiału zatorowego (skrzepliny, fragmentu blaszki miażdżycowej, rzadziej materiału pochodzenia infekcyjnego) z innego miejsca układu krążenia.

Klinicznie zator tętnicy wieńcowej objawia się jako ostry zespół wieńcowy, najczęściej zawał serca. Charakterystycznymi objawami są silny ból w klatce piersiowej (dławicowy), promieniujący do lewego ramienia, żuchwy lub pleców, duszność, niepokój, pocenie się oraz nudności. W badaniu EKG widoczne są typowe zmiany odcinka ST oraz załamka T, a w badaniach laboratoryjnych wzrost stężenia markerów martwicy mięśnia sercowego.

Diagnostyka zatoru tętnicy wieńcowej obejmuje badanie EKG, oznaczenie biomarkerów sercowych (troponina, CK-MB) oraz badania obrazowe, w tym pilną koronarografię, która stanowi jednocześnie metodę terapeutyczną. Leczenie polega na jak najszybszym przywróceniu przepływu krwi poprzez pierwotną angioplastykę wieńcową (PCI) z implantacją stentu lub trombolizę farmakologiczną, jeśli PCI nie jest dostępna w odpowiednim czasie.

Zator tętnicy wieńcowej wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż każda minuta opóźnienia zwiększa obszar martwicy mięśnia sercowego. Rokowanie zależy od czasu, jaki upłynął od początku objawów do reperfuzji, lokalizacji zatoru oraz ogólnego stanu pacjenta. Profilaktyka obejmuje leczenie przeciwkrzepliwe u osób z czynnikami ryzyka zatoru, takimi jak migotanie przedsionków, sztuczne zastawki serca czy przebyty zawał.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl