hiperplazja nabłonka przejściowego
Hiperplazja nabłonka przejściowego (transitional epithelium hyperplasia) to patologiczne rozrostowe zmiany komórek nabłonka przejściowego (urotelium), który wyściela drogi moczowe od kielichów nerkowych, przez moczowody, pęcherz moczowy, aż po część cewki moczowej. Proces charakteryzuje się zwiększeniem liczby warstw komórek bez cech atypii lub z minimalną atypią.
W obrazie mikroskopowym hiperplazja nabłonka przejściowego objawia się pogrubieniem warstwy nabłonka, zachowaniem prawidłowej polaryzacji komórek oraz brakiem istotnych zaburzeń cytologicznych. Komórki zachowują typową morfologię, a granica między nabłonkiem a błoną podstawną pozostaje nienaruszona. Zmiany te należy różnicować z dysplazją oraz rakiem in situ, które charakteryzują się obecnością atypii komórkowej.
Hiperplazja nabłonka przejściowego może występować jako reakcja na przewlekłe stany zapalne, urazy, kamicę układu moczowego lub być indukowana przez leki. Chociaż sama w sobie nie jest zmianą złośliwą, w niektórych przypadkach może stanowić podłoże dla rozwoju zmian neoplastycznych, zwłaszcza w kontekście współistniejących czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu czy ekspozycja na karcynogeny przemysłowe.
W diagnostyce hiperplazji nabłonka przejściowego podstawowe znaczenie ma badanie histopatologiczne materiału biopsyjnego. Zmiany te mogą być przypadkowym znaleziskiem podczas cystoskopii lub badań obrazowych. Postępowanie kliniczne obejmuje eliminację czynników drażniących, leczenie stanów zapalnych oraz regularne monitorowanie w przypadkach, gdy hiperplazja współistnieje z innymi zmianami potencjalnie przednowotworowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Sandoz 50 mg
Badania przedkliniczne mykafunginy (Micafungin Sandoz) wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza hepatotoksyczność i potencjalne działanie rakotwórcze u szczurów. W dawkach 32 mg/kg m.c./dobę obserwowano rozwój ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, które utrzymywały się i rozwijały nawet po 13-tygodniowym okresie odstawienia leku. Stężenia leku wywołujące te zmiany mieściły się w zakresie stężeń klinicznych u ludzi, co rodzi istotne pytania dotyczące bezpieczeństwa stosowania. Ponadto, toksyczność obejmowała zmiany w układzie wątrobowym, moczowym, krwinkach czerwonych oraz męskich narządach płciowych, przy czym NOAEL mieścił się w zakresie stężeń klinicznych lub był od nich niższy. W badaniach farmakologicznych wykazano również wpływ na układ sercowo-naczyniowy i uwalnianie histaminy, zależny od dawki i czasu ekspozycji, z możliwością zmniejszenia działań niepożądanych przez wydłużenie czasu wlewu dożylnego.
badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatocyt szczura, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego, hiperplazja nabłonka przejściowego, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, nowotwór wątroby, ocena toksykologiczna, ognisko zmienionych hepatocytów, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przerost zrazików, stężenie kliniczne, toksyczność dróg moczowych, toksyczność narządów płciowych, toksyczność wątrobowa, toksyczność wielonarządowa, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych, wakuolizacja nabłonka najądrza, wakuolizacja nabłonka nasiennego, zanik kanalików nasiennych, zwyrodnienie hepatocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Sandoz 100 mg
Przedkliniczne badania mykafunginy wykazały hepatotoksyczność u szczurów, objawiającą się rozwojem ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, zależnych od dawki i czasu terapii, przy dawkach sięgających 32 mg/kg mc./dobę. Zmiany te utrzymywały się nawet po 13-tygodniowym okresie bez leczenia i rozwijały się w nowotwory wątrobowokomórkowe do 18-20 miesięcy po zakończeniu terapii. Stężenia leku przy progu rozwoju nowotworów u szczurów mieściły się w zakresie stężeń klinicznych u ludzi, jednak związek tych efektów z działaniem u ludzi pozostaje nieznany. Działania niepożądane obejmowały również zmiany w układzie moczowym (wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych i pęcherza moczowego) oraz hematologicznym (hemoliza i niedokrwistość hemolityczna u szczurów), a także zmiany w narządach rozrodczych samców (wakuolizacja nabłonka przewodów najądrza, zmniejszenie liczby plemników o 15%, zanik kanalików nasiennych u psów po długotrwałym leczeniu). Wartości NOAEL dla działań niepożądanych mieściły się w zakresie stężeń klinicznych lub były od nich niższe, co wskazuje na potencjalne ryzyko podobnych efektów u ludzi.
działanie klastogenne, działanie mutagenne, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka przejściowego, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór wątrobowokomórkowy, ognisko zmienionych hepatocytów, poziom bez obserwowanego działania niepożądanego, wakuolizacja nabłonka, wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych, wakuolizacja nabłonka najądrza, wakuolizacja nabłonka nasiennego, zanik kanalików nasiennych