farmakokinetyka atazanawiru

Farmakokinetyka atazanawiru obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego inhibitora proteazy HIV. Lek charakteryzuje się biodostępnością na poziomie około 60-68% przy podaniu z posiłkiem, co znacząco zwiększa jego wchłanianie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po 2-2,5 godzinach od przyjęcia.

Atazanawir w około 86% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Lek przenika przez barierę krew-mózg w ograniczonym stopniu, natomiast dobrze penetruje do płynów nasienia i tkanek układu rozrodczego. Wykazuje objętość dystrybucji wynoszącą około 1,33 l/kg.

Metabolizm atazanawiru zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, przede wszystkim izoenzymu CYP3A4. Lek podlega efektowi pierwszego przejścia, a jego główne metabolity to mono- i dihydroksypochodne. Okres półtrwania atazanawiru wynosi około 7-8 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.

Wydalanie atazanawiru następuje głównie z żółcią (około 79% dawki), a jedynie około 13% jest wydalane z moczem. Klirensy wątrobowy i nerkowy mają istotny wpływ na farmakokinetykę leku. Atazanawir może być stosowany w terapii wzmocnionej rytonawirem (boosterem), co zwiększa jego stężenie w osoczu poprzez hamowanie metabolizmu i eliminacji.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Właściwości farmakokinetyczne

Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między pacjentami zakażonymi HIV a zdrowymi ochotnikami. Po podaniu dawki 300 mg raz na dobę z rytonawirem 100 mg i posiłkiem u pacjentów HIV, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%), Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). Bez rytonawiru (400 mg raz na dobę) wartości te są niższe: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Tmax 2 h, Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Pokarm zwiększa biodostępność atazanawiru, zwłaszcza w połączeniu z rytonawirem, podnosząc AUC o 33% i Cmax o 40%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza, głównie z alfa-1 glikoproteiną i albuminą. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią; okres półtrwania wynosi około 12 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, w tym wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC, co wymaga ostrożności w dawkowaniu.
atazanawir, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, ciąża z HIV, cytochrom P450, farmakokinetyka atazanawiru, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia leku, rytonawir, wirus HIV, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atazanavir Accord 300 mg

Terapia lekiem Atazanavir Accord powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu zakażeń HIV, z uwzględnieniem indywidualnych parametrów pacjenta, takich jak wiek, masa ciała oraz stan kliniczny. U dorosłych zalecana dawka wynosi 300 mg atazanawiru raz na dobę, podawana jednocześnie z 100 mg rytonawiru, oba podczas posiłku, co zwiększa biodostępność atazanawiru. U dzieci i młodzieży (6-18 lat, masa ciała ≥15 kg) dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: 200 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru dla masy 15–35 kg oraz 300 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru dla masy ≥35 kg. Dla dzieci od 3 miesięcy i masie ≥5 kg dostępny jest proszek doustny, z zaleceniem przejścia na kapsułki, gdy to możliwe. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak u osób dializowanych stosowanie w skojarzeniu z rytonawirem jest niewskazane ze względu na zmienioną farmakokinetykę.
antagonista receptora H2, biodostępność, drugi trymestr ciąży, farmakokinetyka atazanawiru, hemodializa, łagodne zaburzenie czynności wątroby, masa ciała, podanie doustne, rytonawir, tenofowir dyzoproksyl, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon leków
Przedawkowanie – Atazanavir Accord 200 mg

Przedawkowanie atazanawiru, choć rzadkie, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W badaniach klinicznych jednorazowe dawki do 1200 mg u zdrowych ochotników nie wywoływały objawów toksycznych, co wskazuje na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa. Jednak u pacjentów z chorobami współistniejącymi przedawkowanie może prowadzić do charakterystycznych objawów, takich jak żółtaczka spowodowana wzrostem stężenia bilirubiny pośredniej (niezwiązanej) w surowicy oraz zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego manifestujące się wydłużeniem odstępu PR w EKG. Objawy te pojawiają się przy dawkach przekraczających standardowe dawki terapeutyczne i wymagają szczególnej uwagi klinicznej.
aktywny węgiel, antidotum, bilirubina niezwiązana, bilirubina pośrednia, elektrokardiogram, farmakokinetyka atazanawiru, funkcja wątroby, metabolizm wątrobowy, metoda dializacyjna, objaw toksyczny, odstęp PR, płukanie żołądka, przedawkowanie atazanawiru, stężenie leku w surowicy, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie przewodzenia, żółtaczka
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atazanavir Accord 200 mg

Atazanavir Accord jest lekiem przeciwretrowirusowym stosowanym w terapii zakażeń HIV, który powinien być inicjowany przez lekarza doświadczonego w leczeniu HIV. Preparat dostępny jest w kapsułkach o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, podawanych doustnie, zawsze podczas posiłku. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 300 mg atazanawiru raz na dobę, podawana z 100 mg rytonawiru, który działa jako inhibitor metabolizmu, zwiększając efektywność atazanawiru. U dzieci i młodzieży (6-18 lat) dawka jest dostosowywana do masy ciała (200 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru dla masy 15-35 kg, 300 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru powyżej 35 kg). Rytonawir może być podawany w różnych formach farmaceutycznych, a u dzieci poniżej 3 miesięcy i masie ciała poniżej 5 kg stosuje się proszek doustny. Nie zaleca się stosowania Atazanaviru Accord u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u dzieci poniżej 3 miesięcy ze względu na ryzyko kernicterus.
antagonista receptora H2, atazanawir, działanie niepożądane, farmakokinetyka atazanawiru, hemodializa, kernicterus, metabolizm, monitorowanie stężenia leku, oporność na leki, rytonawir, tenofowir dyzoproksyl, terapia zakażenia HIV, therapeutic drug monitoring, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, żółtaczka jąder podkomorowych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 200 mg

Farmakokinetyka atazanawiru u pacjentów zakażonych HIV wykazuje charakter nieliniowy i jest istotnie modyfikowana przez obecność rytonawiru oraz spożycie posiłku. Po podaniu dawki 300 mg atazanawiru z 100 mg rytonawiru (z posiłkiem) średnie geometryczne wartości Cmax, Cmin i AUC wynosiły odpowiednio 4466 ng/ml (CV% 42%), 654 ng/ml (CV% 76%) oraz 44185 ng•h/ml (CV% 51%), z Tmax około 2,5 godziny. Bez rytonawiru (400 mg raz na dobę z posiłkiem) parametry te były niższe: Cmax 2298 ng/ml (CV% 71), Cmin 120 ng/ml (CV% 109) i AUC 14874 ng•h/ml (CV% 91). Spożycie posiłku zwiększa biodostępność atazanawiru, podanie z lekkim posiłkiem zwiększa AUC o 33%, Cmax o 40% i stężenie 24-godzinne o 24%, natomiast posiłek bogatotłuszczowy opóźnia Tmax z 2 do 5 godzin i zwiększa stężenie 24-godzinne o 33%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza, głównie z alfa-1 glikoproteiną i albuminą, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z eliminacją głównie z kałem (79%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%). Średni okres półtrwania u pacjentów z HIV wynosi około 12 godzin po podaniu dawki 300 mg z rytonawirem i lekkim posiłkiem.
atazanawir, badania farmakokinetyczne populacyjne, biodostępność leku, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, farmakokinetyka atazanawiru, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronizacja, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolity utlenione, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, rytonawir, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV

farmakokinetyka atazanawiru

Powiązane wpisy

Atazanawir – Właściwości farmakokinetyczne

Dawkowanie i sposób podawania – Atazanavir Accord 300 mg

Przedawkowanie – Atazanavir Accord 200 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Atazanavir Accord 200 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 200 mg