mięsień serca
Mięsień serca, określany terminem medycznym jako mięsień sercowy lub miokardium (myocardium), jest wyspecjalizowanym typem tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej, odpowiedzialnej za kurczenie się serca i pompowanie krwi do układu krążenia. Stanowi najgrubszą warstwę ściany serca, zlokalizowaną między wsierdzia (endocardium) a nasierdziem (epicardium).
Miokardium zbudowane jest z kardiomiocytów – komórek mięśniowych serca, które charakteryzują się obecnością sarkomerów, mitochondriów w dużej liczbie oraz specjalistycznych połączeń międzykomórkowych zwanych wstawkami (disci intercalares). Te połączenia zawierają desmosomy i połączenia szczelinowe, umożliwiające szybkie przewodzenie impulsów elektrycznych, zapewniając skoordynowane skurcze całego mięśnia sercowego.
Mięsień sercowy wykazuje wyjątkowe właściwości fizjologiczne, takie jak automatyzm (zdolność do spontanicznego generowania impulsów elektrycznych), przewodnictwo (szybkie rozprzestrzenianie się potencjału czynnościowego), pobudliwość (reagowanie na bodźce) oraz kurczliwość (zdolność do skurczu). Funkcje te są kluczowe dla utrzymania prawidłowego rytmu serca i efektywnego pompowania krwi.
W praktyce klinicznej schorzenia dotyczące mięśnia sercowego obejmują: kardiomiopatię (pierwotne choroby mięśnia sercowego), zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis), niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego, hipertrofię (przerost) oraz różne zaburzenia przewodnictwa elektrycznego. Diagnostyka tych schorzeń obejmuje badania obrazowe (echokardiografię, rezonans magnetyczny), elektrokardiografię, badania laboratoryjne (markery uszkodzenia mięśnia sercowego) oraz w niektórych przypadkach biopsję mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Lidokaina, będąca substancją czynną leku Lignocainum Hydrochloricum WZF 1%, jest amidowym środkiem miejscowo znieczulającym oraz przeciwarytmicznym klasy IB (kod ATC: C01BB01, N01BB02). Jej mechanizm działania opiera się na blokowaniu kanałów sodowych w błonach komórek nerwowych i mięśnia sercowego, co prowadzi do zahamowania napływu jonów Na+ i uniemożliwia generowanie oraz przewodzenie impulsów nerwowych. Lidokaina wykazuje selektywność względem włókien nerwowych – najniższe stężenia blokują cienkie włókna bólowe, a wyższe grubsze włókna czuciowe i ruchowe. W terapii przeciwarytmicznej skutecznie hamuje bioelektryczną aktywność zdepolaryzowanego mięśnia sercowego, szczególnie w zaburzeniach rytmu związanych z niedokrwieniem lub przedawkowaniem glikozydów nasercowych, bez istotnego wpływu na mięsień niezdepolaryzowany i układ przewodzący. W stężeniach terapeutycznych (10 mg/ml) lidokaina nieznacznie obniża rzut serca, zmniejsza opór obwodowy i ciśnienie tętnicze, nie wpływając istotnie na przedsionki, kurczliwość mięśnia sercowego ani przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
amid, ból somatyczny, ból trzewny, ciśnienie tętnicze, cząsteczka adhezyjna, depolaryzacja, depolaryzacja diastoliczna, działanie analgetyczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwzapalne, glikozyd nasercowy, impuls nerwowy, interleukina-6, interleukina-8, kanał sodowy, klasyfikacja Vaughna-Williamsa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, mięsień serca, niedokrwienie, niedrożność jelit, opór obwodowy, potencjał czynnościowy, prostatektomia radykalna, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie bodźców, rzut serca, układ dopełniacza, układ przewodzący serca, włókno bólowe, włókno czuciowe, włókno nerwowe, włókno ruchowe, znieczulenie miejscowe