hiperkalciuria samoistna

Hiperkalciuria samoistna (idiopatyczna) to zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się zwiększonym wydalaniem wapnia z moczem (>300 mg/dobę u mężczyzn i >250 mg/dobę u kobiet lub >4 mg/kg masy ciała/dobę) bez obecności hiperkalcemii czy innych zidentyfikowanych przyczyn. Stanowi najczęstszą przyczynę kamicy nerkowej zawierającej związki wapnia, odpowiadając za około 50-60% przypadków.

W patofizjologii hiperkalciurii samoistnej wyróżnia się trzy główne mechanizmy: absorpcyjny (zwiększone wchłanianie wapnia w jelitach), nerkowy (upośledzenie reabsorpcji wapnia w kanalikach nerkowych) oraz resorpcyjny (zwiększona resorpcja wapnia z kości). U wielu pacjentów współistnieje kilka mechanizmów jednocześnie. Badania genetyczne wskazują na dziedziczenie wielogenowe, z udziałem genów kodujących transportery wapnia i białka regulujące jego metabolizm.

Diagnostyka hiperkalciurii samoistnej obejmuje oznaczenie dobowego wydalania wapnia z moczem, stężenia wapnia, fosforanów i PTH w surowicy, ocenę funkcji nerek oraz wykluczenie wtórnych przyczyn (nadczynność przytarczyc, sarkoidoza, nadmiar witaminy D, kwasica kanalikowa, choroby nowotworowe). Dodatkowo wykonuje się testy obciążenia wapniem i test furosemidowy, które pomagają rozróżnić poszczególne typy hiperkalciurii.

Leczenie obejmuje zwiększone nawodnienie (>2-3 litry/dobę), ograniczenie spożycia soli (do 5-6 g/dobę), umiarkowane ograniczenie białka zwierzęcego oraz normalizację spożycia wapnia (1000-1200 mg/dobę). W przypadkach opornych stosuje się tiazydowe leki moczopędne, które zwiększają reabsorpcję wapnia w kanalikach nerkowych, oraz cytryniany potasu, które alkalizują mocz i tworzą rozpuszczalne kompleksy z wapniem. Monitorowanie leczenia obejmuje regularne badania moczu, ocenę funkcji nerek oraz obrazowanie układu moczowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl