nawrotowa zatorowość płucna
Nawrotowa zatorowość płucna to stan charakteryzujący się ponownym wystąpieniem zatoru tętnicy płucnej po wcześniejszym epizodzie, mimo zastosowanego leczenia przeciwkrzepliwego. Zatorowość płucna definiowana jest jako zamknięcie lub zwężenie tętnicy płucnej lub jej odgałęzień przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę pochodzącą z żył głębokich kończyn dolnych lub miednicy.
Nawroty zatorowości płucnej mogą wynikać z nieadekwatnej antykoagulacji, nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych przez pacjenta lub obecności czynników ryzyka, które nie zostały odpowiednio zmodyfikowane. Wśród tych czynników wymienia się m.in. nowotwory złośliwe, trombofilię, unieruchomienie, zabiegi operacyjne, otyłość oraz genetyczne predyspozycje do nadkrzepliwości.
Diagnostyka nawrotowej zatorowości płucnej opiera się na badaniach obrazowych (angiografia CT tętnic płucnych, scyntygrafia perfuzyjna płuc), ocenie stężenia D-dimerów oraz badaniach ultrasonograficznych żył kończyn dolnych. Pacjenci z nawrotową zatorowością płucną wymagają zwykle przedłużonego lub dożywotniego leczenia przeciwkrzepliwego, a w wybranych przypadkach – implantacji filtra do żyły głównej dolnej.
Prognoza w nawrotowej zatorowości płucnej zależy od przyczyny nawrotów, skuteczności terapii przeciwkrzepliwej oraz obecności chorób współistniejących. Śmiertelność w nieleczonej zatorowości płucnej sięga 30%, jednak przy odpowiednim leczeniu zmniejsza się do 2-8%. Istotnym elementem postępowania jest także profilaktyka pierwotna i wtórna, obejmująca modyfikację czynników ryzyka oraz edukację pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kardatuxan 20 mg
Kardatuxan, zawierający 20 mg rywaroksabanu w formie tabletek powlekanych, jest wskazany u dorosłych pacjentów do profilaktyki powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz leczenia i zapobiegania nawrotom chorób zakrzepowo-zatorowych. W profilaktyce udaru mózgu i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, lek jest zalecany u osób z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka, takim jak zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, wiek ≥75 lat, cukrzyca czy przebyty udar mózgu lub TIA. W leczeniu obejmuje zakrzepicę żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowość płucną (ZP), a także profilaktykę nawrotów tych stanów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z hemodynamicznie niestabilną ZP, gdzie obowiązują specjalne zalecenia opisane w charakterystyce produktu leczniczego.
antagonista witaminy K, cukrzyca, funkcja nerek, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nawrotowa zatorowość płucna, niestabilność hemodynamiczna, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, tabletka powlekana, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bevimlar 15 mg; 20 mg
Bevimlar (rywaroksaban) jest dostępny w dawkach 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, stosowany głównie w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP). Standardowy schemat dawkowania rozpoczyna się od 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie kontynuuje się leczenie dawką 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po minimum 6-miesięcznej terapii zaleca dawkę 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować do stopnia niewydolności nerek: brak modyfikacji przy klirensie kreatyniny 50-80 mL/min, ostrożność i ewentualna redukcja dawki przy klirensie 15-49 mL/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <15 mL/min. Bevimlar jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby z koagulopatią oraz marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, biodostępność leku, choroby współistniejące, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nawrotowa zatorowość płucna, profilaktyka nawrotowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bluefish 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban Bluefish, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) w schemacie dwufazowym: faza wstępna przez pierwsze 21 dni obejmuje dawkę 15 mg dwa razy na dobę (łącznie 30 mg/dobę), a faza kontynuacji od 22. dnia to 20 mg raz na dobę. W profilaktyce nawrotowej po co najmniej 6 miesiącach leczenia zaleca się dawkę 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny ryzyka krwawienia i korzyści terapeutycznych. U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) zaleca się ostrożność i ewentualne dostosowanie dawki, natomiast stosowanie u osób z klirensem <15 mL/min jest przeciwwskazane. Rywaroksaban nie jest zalecany u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
antagonista witaminy K, ciężkie zaburzenie czynności nerek, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zatorowość płucna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nawrotowa zatorowość płucna, opakowanie rozpoczynające leczenie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – VIXARGIO 15mg; 20 mg
VIXARGIO, zawierający rywaroksaban, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 15 mg i 20 mg, a dawkowanie zależy od wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Czas terapii ustala się indywidualnie, biorąc pod uwagę ryzyko krwawienia i przyczyny zakrzepicy. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia, w profilaktyce nawrotowej, zalecane dawki to 10 mg raz na dobę (standardowo) lub 20 mg raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki w fazie 15 mg dwa razy na dobę, można przyjąć dwie tabletki jednocześnie, natomiast w fazie raz na dobę dawkę pominiętą należy przyjąć niezwłocznie, bez podwajania dawki następnego dnia.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, choroba wątroby, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, nawrotowa zatorowość płucna, osocze krwi, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, ryzyko nawrotu, stężenie rywaroksabanu, terapia przeciwzakrzepowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rivaxar 20 mg
Rivaxar (rywaroksaban) w dawce 20 mg jest doustnym antykoagulantem stosowanym przede wszystkim w profilaktyce udaru mózgu i zatorowości obwodowej u dorosłych pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, u których występuje co najmniej jeden czynnik ryzyka, taki jak zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, wiek ≥75 lat, cukrzyca, przebyty udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny (TIA). Ponadto lek jest wskazany w leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP), a także w profilaktyce nawrotów tych schorzeń. W przypadku ZP hemodynamicznie niestabilnych konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna i rozważenie alternatywnych metod leczenia, takich jak tromboliza lub interwencje inwazyjne, przed wdrożeniem terapii rywaroksabanem.
antykoagulant doustny, interakcje z pokarmem, kardiowersja elektryczna, laktoza jednowodna, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków niezastawkowe, nadciśnienie tętnicze, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, nawrotowa zatorowość płucna, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, skala CHA₂DS₂-VASc, skala HAS-BLED, zakrzepica żył głębokich, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mibrex 10 mg
Mibrex zawierający rywaroksaban w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych pacjentów poddawanych planowym zabiegom ortopedycznym, zwłaszcza po aloplastyce stawu biodrowego i kolanowego, gdzie ryzyko powikłań zakrzepowych jest wysokie. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych epizodów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) u dorosłych, a także w długoterminowej profilaktyce nawrotów tych schorzeń. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z hemodynamicznie niestabilną zatorowością płucną, gdzie decyzja o zastosowaniu rywaroksabanu powinna być indywidualna i oparta na dokładnej ocenie ryzyka.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, czynnik ryzyka, epizod zakrzepowo-zatorowy, krwawienie, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, nawrotowa zatorowość płucna, niestabilność hemodynamiczna, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka farmakologiczna, rywaroksaban, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa