migrena oczna
Migrena oczna, znana również jako migrena z aurą wzrokową, to specyficzny rodzaj migreny charakteryzujący się występowaniem przejściowych zaburzeń wzroku poprzedzających lub towarzyszących typowemu bólowi głowy. Typowa aura wzrokowa obejmuje mroczki, błyski świetlne, zygzakowate linie (tzw. spektrum fortyfikacyjne) lub czasową utratę widzenia w części pola widzenia.
W patofizjologii migreny ocznej kluczową rolę odgrywa zjawisko rozprzestrzeniającej się depresji korowej, które powoduje przejściowe zaburzenia czynności bioelektrycznej kory wzrokowej. Charakterystyczne jest, że objawy wzrokowe rozwijają się stopniowo w ciągu 5-20 minut i zazwyczaj ustępują w ciągu godziny, po czym może wystąpić jednostronny, pulsujący ból głowy.
Diagnostyka migreny ocznej opiera się głównie na wywiadzie klinicznym, choć w przypadkach nietypowych konieczne jest wykluczenie innych poważnych schorzeń neurologicznych, takich jak przemijający atak niedokrwienny (TIA) czy padaczka z objawami wzrokowymi. Leczenie obejmuje farmakoterapię doraźną (tryptany, NLPZ) oraz profilaktyczną (beta-blokery, antagoniści kanału wapniowego, leki przeciwpadaczkowe), a także modyfikację stylu życia i unikanie znanych czynników wyzwalających.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Zapobieganie i profilaktyka
Migrena siatkówkowa to rzadka postać migreny, objawiająca się jednostronnymi zaburzeniami widzenia lub ślepotą trwającą od kilku minut do godziny, często bez towarzyszącego bólu głowy. Patofizjologia opiera się na przejściowym skurczu naczyń naczyniówki lub tętnic siatkówki. Profilaktyka farmakologiczna jest wskazana przy ≥4 napadach miesięcznie, ≥8 dniach z bólem głowy lub znaczącym upośledzeniu funkcji mimo leczenia doraźnego. Leki pierwszego rzutu to blokery kanału wapniowego (nifedypina, werapamil), beta-blokery (propranolol, metoprolol, timolol), leki przeciwpadaczkowe (topiramat, diwalproksan, walproinian sodu) oraz trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (amityryptylina). Nowoczesne terapie obejmują przeciwciała monoklonalne przeciw CGRP (erenumab, galkanezumab, fremanezumab) oraz gepanty, które wykazują wysoką skuteczność i dobrą tolerancję. Aspiryna w dawce 80 mg/dobę może redukować częstość aury u 92% pacjentów, a niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak naproksen, również wykazują działanie profilaktyczne.
akupunktura, amitryptylina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora CGRP, beta-bloker, biofeedback elektromiograficzny, bloker kanału wapniowego, erenumab, ergot, fremanezumab, galkanezumab, gepant, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan, koenzym Q10, kwas acetylosalicylowy, leczenie profilaktyczne, lek przeciwpadaczkowy, lisinopril, magnez, melatonina, metoprolol, migrena oczna, migrena przewlekła, migrena siatkówkowa, naproksen sodu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, peptyd związany z genem kalcytoniny, propranolol, przeciwciało monoklonalne przeciwko CGRP, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, przezskórna stymulacja nerwu nadoczodołowego, ryboflawina, terapia poznawczo-behawioralna, termiczny biofeedback, timolol, toksyna botulinowa, topiramat, tryptan, walproinian sodu, werapamil, wyciąg z lepiężnika, złocień maruna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – MIGTAN 50 mg
Lek MIGTAN zawiera sumatryptan w postaci bursztynianu, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, przeznaczonych do doraźnego leczenia napadów migreny zarówno z aurą, jak i bez aury. Tabletki 50 mg mają barwę brzoskwiniową i zawierają 22,5 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 100 mg są białe i zawierają 45 mg laktozy, co jest istotne przy nietolerancji laktozy u pacjentów. Sumatryptan jest selektywnym agonistą receptorów serotoninowych 5-HT1, działającym na mechanizmy patofizjologiczne migreny. Lek należy stosować wyłącznie po wystąpieniu objawów napadu migreny, nie jako profilaktykę, i jest skuteczny niezależnie od fazy napadu, choć optymalne efekty uzyskuje się przy wczesnym podaniu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zeza – Etiologia i przyczyny
Zeza (strabismus) charakteryzuje się nieprawidłowym ustawieniem oczu, wynikającym z dysfunkcji mięśni zewnątrzgałkowych lub zaburzeń neurologicznych wpływających na kontrolę ruchu gałek ocznych. Etiologia obejmuje zarówno czynniki wrodzone i genetyczne (około 30% dzieci z zezem ma rodzinne obciążenie), jak i nabyte, takie jak wady refrakcji (zwłaszcza nadwzroczność), urazy, infekcje, choroby neurologiczne (np. udar, guzy mózgu, miastenia gravis) oraz schorzenia ogólnoustrojowe (zespół Downa, porażenie mózgowe, choroba Gravesa). Wady refrakcyjne, takie jak nadwzroczność, krótkowzroczność, astygmatyzm i anizometropia, mogą prowadzić do rozwoju zeza poprzez zaburzenia ogniskowania i asymetryczną konwergencję. Zaburzenia mięśniowe mogą mieć podłoże miopatyczne, nerwowo-mięśniowe lub być wynikiem nieprawidłowego użycia konwergencji.
amblyopia, anizometropia, astygmatyzm, choroba demielinizacyjna, choroba Gravesa, choroba nerwu wzrokowego, cukrzyca, dysfagia, guz mózgu, koordynacja oko-ręka, krótkowzroczność, leniwe oko, miastenia gravis, migrena oczna, nadciśnienie, nadwzroczność, odwarstwienie siatkówki, opadanie powieki, percepcja głębi, podwójne widzenie, porażenie mózgowe, udar, wcześniactwo, widzenie trójwymiarowe, wodogłowie, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie refrakcji, zaćma, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zespół Downa, zespół Noonana, zez, zez wrodzony