koloid promieniotwórczy
Koloid promieniotwórczy to zawiesina bardzo drobnych cząstek substancji promieniotwórczej w ośrodku płynnym, najczęściej w postaci roztworu. Cząstki te mają wymiary od 1 nm do 1000 nm i pozostają trwale zawieszone dzięki siłom oddziaływania elektrostatycznego, nie ulegając sedymentacji pod wpływem grawitacji.
W medycynie koloidy promieniotwórcze są wykorzystywane głównie w celach diagnostycznych i terapeutycznych. W diagnostyce stosuje się je w scyntygrafii, gdzie służą do obrazowania narządów i układów. Przykładem jest koloid siarczku technetu-99m używany w obrazowaniu układu siateczkowo-śródbłonkowego, szczególnie wątroby i śledziony, a także w limfoscyntygrafii do wykrywania węzłów wartowniczych.
W radioterapii koloidy promieniotwórcze używane są w leczeniu niektórych nowotworów, zwłaszcza w sytuacjach, gdy potrzebne jest miejscowe napromienianie tkanek. Technika ta, zwana radiosynowiortezą, jest stosowana m.in. w leczeniu przewlekłego zapalenia błony maziowej stawów. Przykładami radiofarmaceutyków koloidalnych są koloidy zawierające izotopy takie jak itr-90, ren-186 czy erb-169.
Bezpieczeństwo stosowania koloidów promieniotwórczych zależy od ich właściwości fizykochemicznych, w tym od wielkości cząstek, która wpływa na biodystrybucję i czas retencji w organizmie. Odpowiedni dobór parametrów koloidu pozwala na optymalizację efektu terapeutycznego przy minimalizacji narażenia zdrowych tkanek na promieniowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PoltechColloid 0,17 mg
PoltechColloid (0,17 mg) to radiofarmaceutyk z grupy koloidów promieniotwórczych znakowany technetem-99m, stosowany w diagnostyce obrazowej funkcji i struktury narządów miąższowych, zwłaszcza wątroby i śledziony. Po dożylnym podaniu preparat jest wychwytywany głównie przez komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego, z dominującą lokalizacją w wątrobie i śledzionie, a w mniejszych ilościach w szpiku kostnym. Biologiczny półokres eliminacji z osocza wynosi 1,5-2 minuty, co umożliwia szybkie uzyskanie wyraźnego obrazu diagnostycznego i minimalizuje ekspozycję naczyń na promieniowanie. Maksymalny wychwyt radiofarmaceutyku osiągany jest w wątrobie po 10,9 minutach, a w śledzionie po 16 minutach, z utrzymaniem wysokiego poziomu aktywności przez cały czas badania.
choroba miąższu wątroby, cyna koloidalna z technetem, diagnostyka obrazowa, klirens osoczowy, koloid promieniotwórczy, komórka fagocytarna, naczynie krwionośne, preparat radiofarmaceutyczny, scyntygrafia, scyntygram statyczny, szpik kostny, technet-99m, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wątroba i śledziona, wychwyt narządowy - Leksykon substancji czynnych
Cyna(II) chlorek dwuwodny – Właściwości farmakokinetyczne
Cyna(II) chlorek dwuwodny, w ilości 0,17 mg w zestawie PoltechColloid, po znakowaniu technetem-99m tworzy radioaktywny koloid wykorzystywany w diagnostyce obrazowej układu siateczkowo-śródbłonkowego. Po dożylnym podaniu, preparat charakteryzuje się szybkim okresem półtrwania w krwi wynoszącym 1,5-2 minuty, a następnie gromadzi się głównie w wątrobie (Tₘₐₓ = 10,9 min) i śledzionie (Tₘₐₓ = 16 min), z niewielkim wychwytem w szpiku kostnym i innych narządach zawierających komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego. Biologiczny półokres wydalania radiofarmaceutyku (~6,02 godziny) jest zbliżony do fizycznego okresu półrozpadu technetu-99m, co umożliwia wykonanie statycznych scyntygramów dostarczających precyzyjnych informacji o morfologii i funkcji wątroby oraz śledziony.
cyna koloidalna, cyna(II) chlorek dwuwodny, diagnostyka obrazowa, dystrybucja radiofarmaceutyku, fagocytoza, koloid promieniotwórczy, komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego, okres półrozpadu, okres półtrwania, podanie dożylne, preparat radiofarmaceutyczny, przepływ wrotny, radiofarmaceutyk, scyntygrafia wątroby, scyntygram statyczny, szpik kostny, technet-99m, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wątroba i śledziona