arytmia torsade de pointes
Torsade de pointes (TdP) to specyficzny rodzaj polimorficznego częstoskurczu komorowego charakteryzujący się zmiennym elektrokardiograficznie obrazem zespołów QRS, które wydają się „skręcać” wokół linii izoelektrycznej. Nazwa pochodzi z języka francuskiego i oznacza dosłownie „skręcenie wokół punktów”.
Ta forma arytmii występuje najczęściej w kontekście wydłużonego odstępu QT (wrodzonego lub nabytego) i jest potencjalnie zagrażająca życiu, gdyż może prowadzić do migotania komór i nagłego zgonu sercowego. Czynniki ryzyka rozwoju TdP obejmują hipokaliemię, hipomagnezemię, bradykardię, leki wydłużające QT (np. niektóre antybiotyki, leki przeciwpsychotyczne, przeciwarytmiczne), a także choroby strukturalne serca.
Diagnostyka TdP opiera się na obrazie EKG, gdzie charakterystyczne jest wydłużenie odstępu QT oraz pojawienie się charakterystycznej arytmii z zespołami QRS o zmiennej amplitudzie i osi. Leczenie obejmuje natychmiastowe przerwanie podawania leków wydłużających QT, korekcję zaburzeń elektrolitowych, podanie magnezu dożylnie, a w przypadkach niestabilnych hemodynamicznie – kardiowersję elektryczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Interakcje
Moksyfloksacyna, fluorochinolon stosowany doustnie lub dożylnie, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, z których kluczowe dotyczą addycyjnego wydłużenia odstępu QT, co może prowadzić do zagrażających życiu arytmii typu torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi antybiotykami (np. erytromycyna dożylna), lekami przeciwmalarycznymi (zwłaszcza halofantryna) oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi substancjami wydłużającymi QT. Dodatkowo, leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy) oraz te wywołujące bradykardię wymagają ostrożności i monitorowania, ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Farmakokinetycznie moksyfloksacyna wykazuje zmniejszone wchłanianie przy jednoczesnym podaniu preparatów zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy (Mg, Al, Fe, Zn) oraz węgla aktywowanego, co wymaga zachowania co najmniej 6-godzinnej przerwy lub unikania kojarzenia (węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność o ponad 80%). Interakcje z digoksyną i glibenklamidem są klinicznie nieistotne, natomiast u pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe zaleca się częstsze monitorowanie INR z uwagi na możliwe nasilenie działania przeciwzakrzepowego.
amfoterycyna B, amiodaron, arytmia torsade de pointes, chinidyna, cytochrom P450, digoksyna, dofetylid, dostępność ogólnoustrojowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyzopiramid, działanie niepożądane, erytromycyna, fluorochinolon, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hiperglikemia, hipokaliemia, ibutylid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek moczopędny pętlowy, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeczyszczający, lek zobojętniający sok żołądkowy, pentamidyna, sotalol, sukralfat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wartość INR, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Afenix
Przed rozpoczęciem terapii produktem leczniczym Afenix, zawierającym solifenacynę bursztynian, konieczne jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki różnicowej częstomoczu, z uwzględnieniem przyczyn kardiologicznych (np. niewydolność serca) oraz nefrologicznych (choroby nerek). W przypadku zakażenia układu moczowego należy najpierw wdrożyć leczenie przeciwbakteryjne. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z klinicznie istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami przewodu pokarmowego, przepukliną rozworu przełykowego lub refluksem żołądkowo-przełykowym, a także neuropatią autonomiczną. Maksymalna dawka dobowa powinna być ograniczona do 5 mg u pacjentów z klirensem kreatyniny ≤30 ml/min, umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 7-9) oraz u osób stosujących silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol.
arytmia torsade de pointes, bisfosfonian, brak laktazy, choroba nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, częstomocz, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwbakteryjne, nadreaktywność wypieracza, nadreaktywność wypieracza neurogennego, neuropatia autonomiczna, niedrożność dróg oddechowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka - Leksykon substancji czynnych
Sulfametoksazol – Przeciwwskazania stosowania
Sulfametoksazol, będący sulfonamidem, jest stosowany głównie w połączeniu z trimetoprimem (kotrimoksazol). Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na sulfametoksazol, inne sulfonamidy, trimetoprim, kotrimoksazol oraz substancje pomocnicze zawarte w preparatach (np. maltitol 2,42 g, parahydroksybenzoesany, glikol propylenowy 142,72 mg w zawiesinie Biseptol; etanol 500 mg, glikol propylenowy 2,1 g w koncentracie Trimesolphar). Sulfametoksazol jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (uszkodzenie miąższu) oraz ciężką niewydolnością nerek definiowaną jako klirens kreatyniny <15 ml/min, z wyjątkiem sytuacji, gdy możliwe jest monitorowanie stężenia leku w osoczu (np. Trimesolphar). Ponadto, preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi, takimi jak niedokrwistość megaloblastyczna z niedoboru kwasu foliowego, polekowa małopłytkowość immunologiczna po trimetoprimie/sulfonamidach oraz niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G-6-PD) ze względu na ryzyko hemolizy.
angina paciorkowcowa, arytmia torsade de pointes, atak porfirii, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dofetylid, G-6-PD, glikol propylenowy, kernicterus, klirens kreatyniny, koncentrat do infuzji, kotrimoksazol, makrogologlicerolu hydroksystearynian, małopłytkowość immunologiczna, nadwrażliwość na substancje, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, obraz morfologiczny krwi, ostra porfiria, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, stężenie leku w osoczu, sulfametoksazol, sulfonamid, trimetoprim, uszkodzenie miąższu wątroby, zawiesina doustna, żółtaczka jąder podkorowych mózgu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paliperidone Teva 150 mg
Przedawkowanie palmitynianu paliperydonu, substancji czynnej preparatu Paliperidone Teva dostępnego w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 75 mg, 100 mg i 150 mg (odpowiednio 117 mg, 156 mg i 234 mg palmitynianu paliperydonu), stanowi poważne zagrożenie dla układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Objawy przedawkowania obejmują nadmierną senność, sedację, objawy pozapiramidowe (sztywność mięśniowa, drżenie, akatyzja, dystonie), a także groźne zaburzenia rytmu serca, takie jak częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, migotanie komór oraz wydłużenie odstępu QT w EKG. W przypadku przedawkowania należy uwzględnić możliwość interakcji z innymi lekami, które mogą nasilać toksyczność paliperydonu.
akatyzja, antidotum, arytmia torsade de pointes, częstoskurcz, depresja oddechowa, drżenie, dystonia, lek przeciwcholinergiczny, migotanie komór, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, okres półtrwania, paliperydon, palmitynian paliperydonu, profil farmakokinetyczny, sedacja, senność, środek sympatykomimetyczny, sztywność mięśniowa, tachyarytmia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zapaść krążeniowa, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escitalopram Bluefish 10 mg
Escitalopram Bluefish w dawkach 10 mg i 20 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących nieselektywne, nieodwracalne inhibitory MAO, odwracalne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalne nieselektywne inhibitory MAO (np. linezolid), ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rozpoznanym lub wrodzonym wydłużeniem odstępu QT, gdyż może to prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu oraz wykonanie badania EKG u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń rytmu serca.
arytmia torsade de pointes, escytalopram, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość na substancję czynną, objawy alergiczne, obrzęk naczynioruchowy, odwracalny inhibitor MAO-A, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, substancja czynna, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy