rękawowa gastrektomia
Rękawowa gastrektomia (sleeve gastrectomy) to zabieg bariatryczny polegający na chirurgicznym zmniejszeniu objętości żołądka poprzez wycięcie jego większej części (około 75-80%). W efekcie powstaje wąski, podłużny zbiornik w kształcie rękawa o pojemności około 100-150 ml, co znacząco ogranicza ilość przyjmowanego pokarmu.
Zabieg ten przeprowadza się najczęściej laparoskopowo, co minimalizuje ryzyko powikłań i skraca czas rekonwalescencji. Rękawowa gastrektomia działa dwutorowo: zmniejsza fizyczną pojemność żołądka oraz redukuje wydzielanie greliny – hormonu odpowiedzialnego za uczucie głodu, co dodatkowo wspomaga proces redukcji masy ciała.
Procedura ta jest wskazana dla pacjentów z otyłością olbrzymią (BMI ≥40) lub otyłością II stopnia (BMI ≥35) z towarzyszącymi chorobami metabolicznymi. Skuteczność rękawowej gastrektomii wyraża się w utracie 60-70% nadmiernej masy ciała w okresie 1-2 lat po zabiegu oraz istotnej poprawie lub remisji chorób współistniejących, takich jak cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze czy zespół bezdechu sennego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Otyłość jest przewlekłą, złożoną chorobą wymagającą wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, obejmującego modyfikację stylu życia, farmakoterapię oraz interwencje chirurgiczne. Podstawą leczenia jest osiągnięcie i utrzymanie redukcji masy ciała o 5-10% początkowej masy, co u pacjenta ważącego 91 kg oznacza utratę około 4,5-9 kg. Terapia opiera się na czterech filarach: terapii żywieniowej (redukcja kaloryczna o 500-1000 kcal/dzień do 800-1800 kcal/dzień), zwiększeniu aktywności fizycznej, modyfikacji behawioralnej (w tym samomonitorowaniu i terapii poznawczo-behawioralnej) oraz interwencjach medycznych, takich jak farmakoterapia i chirurgia bariatryczna. Farmakoterapia jest wskazana u pacjentów z BMI ≥30 kg/m² lub ≥27 kg/m² z powikłaniami, a leki takie jak agoniści GLP-1 (semaglutyd, liraglutyd) mogą indukować utratę masy ciała średnio od 15% do 22,5%. Skuteczność leków ocenia się po 3 miesiącach, przy czym utrata masy ciała ≥5% jest kryterium kontynuacji terapii.
agonista receptora GLP-1, aktywność fizyczna, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, beztłuszczowa masa ciała, bloker kanału wapniowego, chirurgia bariatryczna, dieta niskokaloryczna, doustny środek antykoncepcyjny, indeks glikemiczny, inhibitor ACE, intensywna terapia behawioralna, liraglutyd, modyfikacja stylu życia, naltrekson, nawyk żywieniowy, orlistat, otyłość, rękawowa gastrektomia, semaglutyd, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia behawioralna, terapia interpersonalna, terapia kognitywno-behawioralna, tirzepatyd, utrata masy ciała, wskaźnik BMI, zdrowe nawyki -
Leksykon chorób i schorzeń
Metaboliczna stłuszczeniowa choroba wątroby (MASLD, dawniej NAFLD) dotyka 25-30% populacji i wymaga przede wszystkim modyfikacji stylu życia. Kluczowa jest redukcja masy ciała: utrata 3-5% masy ciała zmniejsza stłuszczenie wątroby, a 7-10% poprawia stan zapalny i włóknienie. Zalecane tempo utraty masy to 5-10% w ciągu 6 miesięcy, unikając szybkiej redukcji, która może pogorszyć stan wątroby. Dieta śródziemnomorska, ograniczająca kalorie o 500-1000 kcal/dzień, uboga w tłuszcze nasycone i cukry, a bogata w jednonienasycone kwasy tłuszczowe, omega-3 i błonnik, jest rekomendowana. Regularna aktywność fizyczna (≥150 minut tygodniowo o umiarkowanej intensywności) zmniejsza stłuszczenie i ryzyko progresji do NASH, nawet bez utraty masy ciała.
agoniści receptora GLP-1, badania kliniczne, bypass żołądkowy, cenicriviroc, chirurgia bariatryczna, czynnik martwicy nowotworów alfa, dapagliflozyna, dieta śródziemnomorska, dulaglutyd, enzymy wątrobowe, fibraty, hipercholesterolemia, inhibitory SGLT-2, insulinowrażliwość, jednonienasycone kwasy tłuszczowe, kwas obeticholowy, kwas ursodeoksycholowy, kwasy omega-3, liraglutyd, marskość wątroby, MASLD, metaboliczna stłuszczeniowa choroba wątroby, metformina, NAFLD, NASH, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, pentoksyfilina, pioglitazon, przeszczep wątroby, receptor hormonu tarczycy, rękawowa gastrektomia, resmetirom, semaglutyd, statyny, stłuszczenie wątroby, stłuszczeniowa choroba wątroby, tiazolidynediony, TNF-α, UDCA, wirusowe zapalenie wątroby, witamina E, włóknienie wątroby, zespół metaboliczny -
Leksykon chorób i schorzeń
Niedożywienie stanowi istotny czynnik ryzyka pogorszenia rokowania u pacjentów hospitalizowanych, szczególnie w grupach wysokiego ryzyka, takich jak osoby starsze, pacjenci z chorobami przewlekłymi, krytycznie chorzy oraz dzieci z ciężkim niedożywieniem ostrym (SAM). Wczesna identyfikacja niedożywienia za pomocą narzędzi takich jak PNI, CONUT, NUTRIC i mNUTRIC, które opierają się na parametrach laboratoryjnych (albumina, limfocyty, cholesterol) oraz ocenie ryzyka żywieniowego, pozwala na wdrożenie odpowiedniej interwencji żywieniowej, co znacząco obniża śmiertelność i częstość powikłań. U pacjentów z posocznicą i COVID-19 wskaźniki te wykazują wysoką wartość prognostyczną, a u dzieci z SAM obecność objawów ostrzegawczych (hipoglikemia, obrzęk, biegunka) zwiększa ryzyko śmiertelności nawet 11-krotnie. Ponadto, sarkopenia i niska siła uścisku dłoni (HGS) są silnymi predyktorami złych wyników klinicznych, co podkreśla konieczność kompleksowego podejścia do oceny stanu odżywienia.
choroba Leśniowskiego-Crohna, markery biochemiczne, maszyna wektorów nośnych, niedożywienie związane z chorobą, nowotwory złośliwe, ostre niedożywienie, poziom albuminy, prealbumina, rękawowa gastrektomia, sarkopenia, siła uścisku dłoni, spoczynkowy wydatek energetyczny, stan zapalny, sztuczna inteligencja w medycynie, wskaźnik beztłuszczowej masy ciała
