farmakokinetyka sugammadeksu
Farmakokinetyka sugammadeksu charakteryzuje się procesem eliminacji głównie przez nerki, z czasem połowicznej eliminacji wynoszącym około 100-150 minut u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek nie podlega metabolizmowi wątrobowemu, co zmniejsza ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami.
Po podaniu dożylnym sugammadeks szybko wiąże się z rocuronium lub vecuronium w osoczu, tworząc kompleks, który następnie jest wydalany przez nerki. Dystrybucja leku jest ograniczona głównie do przestrzeni pozakomórkowej, a objętość dystrybucji wynosi około 11-14 litrów. Sugammadeks nie przechodzi przez barierę krew-mózg.
Farmakokinetyka sugammadeksu ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością nerek, u których obserwuje się wydłużony czas eliminacji. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) czas półtrwania może być wydłużony nawet 15-krotnie. U pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na fizjologiczne zmniejszenie funkcji nerek, może być konieczne dostosowanie dawki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 1-16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą 11-14 litrów oraz okresem półtrwania eliminacji około 2 godzin. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal w całości w postaci niezmienionej przez nerki (96% dawki w moczu), co zapewnia przewidywalność działania. Klirens osoczowy wynosi około 88 ml/min, a ponad 90% dawki jest eliminowane w ciągu 24 godzin. Sugammadeks i jego kompleks z rokuronium nie wiążą się z białkami osocza ani erytrocytami, co potwierdzono badaniami in vitro. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania do 24 godzin oraz 17-krotny wzrost ekspozycji na lek, z wykrywalnymi stężeniami przez co najmniej 48 godzin po podaniu.
analiza farmakokinetyczna, białko osocza, bilans masowy, bolus dożylny, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenie, ciężkie zaburzenie czynności nerek, erytrocyt, farmakokinetyka sugammadeksu, faza eliminacji, idealna masa ciała, klirens, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kompleks z rokuronium, łagodne zaburzenie czynności nerek, metabolit sugammadeksu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rokuronium, rzeczywista masa ciała, stan stacjonarny, sugammadeks, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik zmienności -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sugammadex Kalceks nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Kompleksowa ocena farmakologiczna potwierdziła brak negatywnego wpływu na główne układy organizmu, a badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wskazały na ryzyko toksyczne przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego, a badania reprodukcyjne nie ujawniły nieprawidłowości w zakresie płodności, rozwoju embrionalnego, płodowego oraz pourodzeniowego. Ponadto, Sugammadex Kalceks charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową i zgodnością z krwią, co potwierdza bezpieczeństwo podania dożylnego.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, farmakokinetyka sugammadeksu, genotoksyczność, metabolizm kostny, mutagenność, naprawa złamania, profil toksykologiczny, przebudowa kości, regeneracja tkanki kostnej, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój pourodzeniowy, sugammadeks, tkanka kostna, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, zgodność z krwią -
Leksykon leków
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem około 88 mL/min i okresem półtrwania około 2 godzin. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), natomiast wydalanie z kałem i powietrzem wydychanym jest marginalne (<0,02%). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek całkowita ekspozycja na lek wzrasta nawet 17-krotnie, a okres półtrwania wydłuża się do około 24 godzin, co wymaga szczególnej ostrożności w dawkowaniu i monitorowaniu.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, farmakokinetyka sugammadeksu, faza eliminacji, idealna masa ciała, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kompleks z rokuronium, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość olbrzymia, parametr farmakokinetyczny, rzeczywista masa ciała, stężenie sugammadeksu w osoczu, umiarkowane zaburzenie, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, znieczulenie -
Leksykon leków
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem około 88 mL/min i okresem półtrwania około 2 godzin. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), co potwierdza brak metabolizmu leku. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne zmiany farmakokinetyczne: klirens ulega znacznemu obniżeniu, a okres półtrwania wydłuża się proporcjonalnie do stopnia niewydolności nerek, co skutkuje zwiększoną ekspozycją na lek (do 17-krotnej u pacjentów z ciężką niewydolnością). Wartości klirensu i okresu półtrwania różnią się w zależności od wieku i stopnia niewydolności nerek, np. u dorosłych z CrCl 10 mL/min klirens wynosi 8 mL/min, a t₁/₂ sięga 24 godzin.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, erytrocyt, farmakokinetyka sugammadeksu, idealna masa ciała, klirens osoczowy, kompleks z rokuronium, łagodne zaburzenie czynności nerek, metabolit sugammadeksu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rzeczywista masa ciała, stężenie sugammadeksu, sugammadeks, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, znieczulenie -
Leksykon leków
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 2 godzin i klirensem osoczowym około 88 mL/min. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), natomiast eliminacja przez kał lub powietrze wydychane jest minimalna (<0,02%). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania (do 24 godzin) oraz wzrost ekspozycji na lek nawet do 17-krotności w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.
białka osocza, bilans masowy, bolus dożylny, całkowita ekspozycja, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenia czynności nerek, erytrocyty, farmakokinetyka sugammadeksu, faza eliminacji, idealna masa ciała, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens sugammadeksu, kompleks sugammadeksu z rokuronium, łagodne zaburzenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze i pełna krew, parametry farmakokinetyczne, populacyjna analiza farmakokinetyczna, rzeczywista masa ciała, stan stacjonarny, sugammadeks, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, współczynnik zmienności, znieczulenie
