Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu

Parametry farmakokinetyczne sugammadeksu opisane poniżej przedstawiają całkowitą sumę stężenia sugammadeksu związanego i niezwiązanego w kompleks. Należy podkreślić, że u pacjentów poddawanych znieczuleniu, parametry farmakokinetyczne takie jak klirens i objętość dystrybucji są identyczne zarówno dla sugammadeksu związanego, jak i niezwiązanego w kompleks.¹

Dystrybucja sugammadeksu

Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 11-14 litrów, co ustalono na podstawie nieprzedziałowej analizy farmakokinetyki. Istotną cechą farmakokinetyczną sugammadeksu jest brak wiązania z białkami osocza i erytrocytami – dotyczy to zarówno samego sugammadeksu, jak i jego kompleksu z rokuronium, co zostało potwierdzone w badaniach in vitro na osoczu i pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn. Pod względem kinetyki, sugammadeks wykazuje liniowość w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała przy podaniu dożylnym w formie bolusa.²

Metabolizm sugammadeksu

Badania przedkliniczne i kliniczne nie wykazały obecności metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku z organizmu jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki.³

Eliminacja sugammadeksu

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t₁/₂) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, a szacunkowy klirens w osoczu to około 88 mL/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Z tego 96% dawki jest wydalane z moczem, przy czym co najmniej 95% tej ilości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Warto zauważyć, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom powoduje zwiększoną eliminację kompleksu z rokuronium przez nerki.⁴

Parametry farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ zaburzeń czynności nerek i wieku

Przeprowadzono specjalistyczne badania farmakokinetyczne porównujące pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej czynności nerek. W pierwszym badaniu, porównującym pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z grupą kontrolną, zaobserwowano, że stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu, a następnie szybciej obniżało się w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek całkowita ekspozycja na sugammadeks była 17-krotnie większa niż w grupie kontrolnej. Ponadto, u tych pacjentów małe stężenia sugammadeksu były wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po podaniu.⁵

W drugim badaniu, porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej czynności nerek, zaobserwowano, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się wraz z pogarszającą się czynnością nerek, a okres półtrwania odpowiednio się wydłużał. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i aż pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne po 7 dniach po przyjęciu dawki.⁶

Parametry farmakokinetyczne w różnych grupach wiekowych i przy różnym stopniu funkcji nerek

Poniższa tabela przedstawia szczegółowe parametry farmakokinetyczne sugammadeksu w zależności od wieku pacjenta i funkcji nerek:

Dane przedstawione w tabeli wyraźnie pokazują, jak parametry farmakokinetyczne sugammadeksu zmieniają się w zależności od wieku i funkcji nerek. Można zauważyć systematyczne zmniejszanie się klirensu oraz wydłużanie okresu półtrwania wraz z pogarszaniem się funkcji nerek we wszystkich grupach wiekowych.⁷

Wpływ płci na parametry farmakokinetyczne

Przeprowadzone badania nie wykazały różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od płci pacjenta.⁸

Wpływ rasy na parametry farmakokinetyczne

W badaniach z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, choć ograniczone dane, nie wskazują również na istnienie znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁹

Wpływ masy ciała na parametry farmakokinetyczne

Populacyjna analiza farmakokinetyczna przeprowadzona z udziałem pacjentów dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku pomiędzy klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała.¹⁰

Farmakokinetyka sugammadeksu u pacjentów otyłych

Przeprowadzono specjalistyczne badanie kliniczne z udziałem chorobliwie otyłych pacjentów, którym podawano sugammadeks w dawce 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała. Dawkowanie odbywało się w zależności od rzeczywistej masy ciała (n=76) lub idealnej masy ciała (n=74). Zaobserwowano, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i proporcjonalny do dawki, niezależnie od tego, czy dawkę ustalano na podstawie rzeczywistej czy idealnej masy ciała. Co istotne, nie stwierdzono znaczących klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami chorobliwie otyłymi a populacją ogólną.¹¹