pozaustrojowe krążenie krwi

Pozaustrojowe krążenie krwi (ECC – Extracorporeal Circulation) to technika medyczna umożliwiająca czasowe zastąpienie funkcji serca i płuc podczas zabiegów kardiochirurgicznych. Polega na odprowadzeniu krwi żylnej pacjenta do systemu urządzeń, gdzie jest ona natleniana, a następnie pompowana z powrotem do układu tętniczego.

Głównym urządzeniem stosowanym w pozaustrojowym krążeniu krwi jest płucoserce, składające się z oksygenatora (sztuczne płuca), pompy (sztuczne serce), wymiennika ciepła oraz systemu filtrów i drenów. Technika ta jest niezbędna podczas operacji na otwartym sercu, transplantacji serca, zabiegów na dużych naczyniach oraz w innych sytuacjach wymagających czasowego wyłączenia naturalnego krążenia.

Podczas ECC stosuje się heparynizację, aby zapobiec wykrzepianiu krwi w obiegu pozaustrojowym. Procedura wymaga również monitorowania parametrów, takich jak przepływ krwi, ciśnienie perfuzji, temperatura, równowaga kwasowo-zasadowa oraz parametry krzepnięcia. Pomimo znacznego postępu technologicznego, pozaustrojowe krążenie krwi wiąże się z ryzykiem powikłań, w tym z zespołem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zaburzeniami krzepnięcia, hemolizą czy mikrozatorowością.

Współczesne modyfikacje techniki obejmują krążenie pozaustrojowe w normotermii, minimalizację hemodylucji oraz techniki oszczędzające krew. W niektórych przypadkach stosuje się również małoinwazyjne warianty, jak ECMO (pozaustrojowa oksygenacja membranowa) w intensywnej terapii niewydolności oddechowej i/lub krążeniowej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl