zatorowość powietrzna
Zatorowość powietrzna to stan medyczny, w którym pęcherzyki powietrza (lub innego gazu) przedostają się do naczyń krwionośnych, blokując przepływ krwi. Ten rodzaj zatoru może wystąpić w układzie tętniczym (zatorowość tętnicza powietrzna) lub żylnym (zatorowość żylna powietrzna), prowadząc do poważnych konsekwencji zdrowotnych, włącznie z niedokrwieniem tkanek i narządów.
Najczęstsze przyczyny zatorowości powietrznej obejmują zabiegi medyczne (np. cewnikowanie naczyń centralnych, operacje neurochirurgiczne, zabiegi laparoskopowe), urazy (szczególnie urazy klatki piersiowej lub płuc), a także nurkowanie (choroba dekompresyjna). Nawet niewielka ilość powietrza (50-300 ml) wprowadzona szybko do układu żylnego może być śmiertelna.
Objawy kliniczne zależą od lokalizacji zatoru i ilości wprowadzonego powietrza. Mogą obejmować duszność, ból w klatce piersiowej, hipotensję, zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, dezorientację, drgawki), arytmie serca oraz charakterystyczny „młyński” szmer serca słyszalny w osłuchiwaniu. W ciężkich przypadkach może dojść do wstrząsu, niewydolności prawokomorowej i zatrzymania krążenia.
Postępowanie w zatorowości powietrznej obejmuje natychmiastowe ułożenie pacjenta w pozycji Trendelenburga na lewym boku (aby zapobiec przemieszczaniu się pęcherzyków powietrza do tętnicy płucnej), tlenoterapię, stabilizację hemodynamiczną oraz w niektórych przypadkach zastosowanie komory hiperbarycznej. Kluczowe znaczenie ma profilaktyka, szczególnie podczas procedur medycznych wysokiego ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII – Przeciwwskazania stosowania
Czynnik XIII, obecny w osoczu krwi, pełni kluczową rolę w stabilizacji skrzepu fibrynowego poprzez tworzenie wiązań krzyżowych. W preparatach klejów tkankowych takich jak ARTISS i TISSEEL, czynnik XIII występuje w stężeniach 0,6–5 j.m./ml i jest współoczyszczany z fibrynogenem ludzkim. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest podanie donaczyniowe tych preparatów, ze względu na wysokie ryzyko zagrażających życiu stanów zakrzepowo-zatorowych. Preparaty te nie są również wskazane jako jedyne środki do leczenia masywnych krwawień tętniczych i żylnych, ani do zastępowania szwów chirurgicznych, gdyż ich siła mechaniczna jest niewystarczająca do utrzymania napięcia tkanek. Ponadto, aplikacja natryskowa ARTISS w procedurach endoskopowych jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko powikłań, takich jak zatorowość powietrzna.
anafilaksja, aplikacja natryskowa, czynnik XIII, fibrynogen ludzki, hemostaza, klej tkankowy, krwawienie tętnicze i żylne, laparoskopia, masywne krwawienie, nadwrażliwość, napięcie tkanek, podanie donaczyniowe, polisorbat 80, procedura endoskopowa, rana chirurgiczna, reakcja alergiczna, skrzep fibrynowy, skuteczność hemostatyczna, stan zakrzepowo-zatorowy, szew skórny, wiązania krzyżowe, właściwości koagulacyjne, zakrzep, zatorowość powietrzna - Leksykon substancji czynnych
Aprotynina – Dawkowanie i sposób podawania
Aprotynina, obecna w preparatach takich jak TRASYLOL, ARTISS, TISSEEL i TISSEEL Lyo, jest stosowana zarówno jako lek o działaniu antyfibrynolitycznym, jak i składnik klejów tkankowych. TRASYLOL zawiera około 70 mg aprotyniny (500 000 KIU) w roztworze izotonicznym, a dawkowanie u dorosłych obejmuje dawkę nasycającą 1-2 milionów KIU podawaną dożylnie przez 20-30 minut, następnie wlew ciągły 250 000-500 000 KIU/h do zakończenia zabiegu, z maksymalną dawką całkowitą 7 milionów KIU na cykl leczenia. Przed podaniem pełnej dawki należy wykonać test uczuleniowy dawką próbną 1 ml (10 000 KIU) ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Aprotyninę podaje się powoli (5-10 ml/min) przez cewnik w żyle centralnej, unikając jednoczesnego podawania innych leków tym samym kanałem. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, brak danych dla niewydolności wątroby, a stosowanie u dzieci poniżej 18 lat nie jest zalecane.
antagonista receptora histaminowego, aplikacja natryskowa, aprotynina, aprotynina syntetyczna, cewnik wielokanałowy, cewnik żylny centralny, chlorek wapnia, dawka nasycająca, fibrynogen, infuzja dożylna, jednostka farmakopei europejskiej, jednostka inaktywacji kalikreiny, klej tkankowy, krążenie pozaustrojowe, polimeryzacja, reakcja anafilaktyczna, regulator ciśnienia, saturacja krwi, test uczuleniowy, trombina, wlew ciągły, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość powietrzna