jaskra wieku dziecięcego

Jaskra wieku dziecięcego (jaskra dziecięca) to rzadka, lecz potencjalnie niszcząca wzrok choroba, charakteryzująca się podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, które prowadzi do uszkodzenia nerwu wzrokowego. W przeciwieństwie do jaskry występującej u dorosłych, jaskra dziecięca często ma podłoże wrodzone, genetyczne lub rozwojowe.

Jaskrę wieku dziecięcego dzieli się na wrodzoną (występującą przy urodzeniu lub w pierwszych miesiącach życia), dziecięcą pierwotną (rozwijającą się w ciągu pierwszych trzech lat życia) oraz wtórną (będącą następstwem innych chorób oczu, urazów lub stosowania niektórych leków, np. steroidów). Wrodzona jaskra pierwotna jest najczęściej związana z nieprawidłowym rozwojem kąta przesączania, co upośledza odpływ cieczy wodnistej z gałki ocznej.

Objawy jaskry wieku dziecięcego obejmują: łzawienie, światłowstręt, kurcz powiek, powiększenie gałki ocznej (buftalmos), zmętnienie rogówki, asymetrię wielkości oczu oraz widoczne poszerzenie naczyń nadtwardówkowych. W przypadku starszych dzieci mogą pojawić się również zaburzenia widzenia, bóle głowy i upośledzenie widzenia obwodowego.

Diagnostyka jaskry dziecięcej wymaga kompleksowego badania okulistycznego, w tym pomiaru ciśnienia wewnątrzgałkowego, oceny tarczy nerwu wzrokowego, badania kąta przesączania, pachymetrii oraz, w miarę możliwości, badania pola widzenia. Ze względu na trudności w badaniu małych dzieci, często konieczne jest przeprowadzenie badania w znieczuleniu ogólnym.

Leczenie jaskry wieku dziecięcego jest przede wszystkim chirurgiczne. Najczęściej wykonywane zabiegi to goniotomia, trabekulotomia lub trabekulektomia, które mają na celu poprawę odpływu cieczy wodnistej. W niektórych przypadkach stosuje się również drenaż implanty lub procedury cyklodestrukcyjne. Leczenie farmakologiczne ma zazwyczaj charakter uzupełniający i obejmuje stosowanie kropli obniżających ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl