paciorkowce i gronkowce

Paciorkowce (Streptococcus) i gronkowce (Staphylococcus) to dwie główne grupy bakterii Gram-dodatnich, które mają istotne znaczenie w patologii człowieka. Paciorkowce występują w charakterystycznych łańcuszkach, natomiast gronkowce tworzą skupiska przypominające grona winogron.

Paciorkowce dzielą się na kilka grup, z których najważniejsze to paciorkowce β-hemolityczne (S. pyogenes – grupa A, S. agalactiae – grupa B), paciorkowce α-hemolityczne (S. pneumoniae, paciorkowce grupy viridans) oraz paciorkowce niewykazujące hemolizy (enterokoki). Powodują one szereg zakażeń, od anginy paciorkowcowej, szkarlatyny, róży, po zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy posocznicę.

Gronkowce dzieli się głównie na koagulazo-dodatnie (S. aureus) i koagulazo-ujemne (S. epidermidis, S. saprophyticus). S. aureus jest najgroźniejszym patogenem z tej grupy, odpowiedzialnym za zakażenia skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, zespół wstrząsu toksycznego oraz zatrucia pokarmowe. Gronkowce koagulazo-ujemne są częstymi czynnikami zakażeń związanych z obecnością biomateriałów i cewników.

Istotnym problemem klinicznym jest narastająca oporność tych bakterii na antybiotyki. Szczególnie niepokojące są metycylinooporne szczepy S. aureus (MRSA) oraz paciorkowce oporne na makrolidy i linkozamidy. Leczenie zakażeń paciorkowcowych opiera się głównie na penicylinach, a w przypadku gronkowców coraz częściej konieczne jest stosowanie antybiotyków glikopeptydowych, oksazolidynonów czy nowszych cefalosporyn.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl