zagięcie nadgarstkowe
Zagięcie nadgarstkowe to termin medyczny określający ruch w stawie promieniowo-nadgarstkowym, polegający na zgięciu dłoni w kierunku powierzchni dłoniowej (zgięcie dłoniowe) lub w kierunku powierzchni grzbietowej (zgięcie grzbietowe). Jest to jeden z podstawowych ruchów ręki, umożliwiający jej prawidłowe funkcjonowanie.
W anatomii czynnościowej wyróżniamy dwa główne typy zagięcia nadgarstkowego: zgięcie dłoniowe (fleksja), podczas którego dłoń zbliża się do przedramienia od strony dłoniowej, oraz zgięcie grzbietowe (ekstensja), kiedy dłoń odchyla się w kierunku grzbietowym. Prawidłowy zakres ruchu zgięcia dłoniowego wynosi około 80-90 stopni, a zgięcia grzbietowego około 70-80 stopni.
Ograniczenie zagięcia nadgarstkowego może wynikać z różnych patologii, takich jak zespół cieśni nadgarstka, złamania kości nadgarstka, zapalenia ścięgien czy zmiany zwyrodnieniowe. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, ocenę zakresu ruchów, badania obrazowe (RTG, USG, MRI) oraz badania elektromiograficzne w przypadku podejrzenia uszkodzenia nerwów.
Rehabilitacja zaburzeń zagięcia nadgarstkowego obejmuje ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, ćwiczenia wzmacniające mięśnie przedramienia i ręki, a także techniki manualne i fizykoterapię. W przypadkach przewlekłych lub opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny w postaci fumaranu (Bonogren) nie wykazały działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co jest kluczowe dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy u makaków jawajskich, obniżenie stężenia T3 w osoczu, spadek hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy. W badaniach teratologicznych na królikach odnotowano zwiększoną częstość wad rozwojowych (zagięcie nadgarstkowe/stępowe) przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie tych wyników dla kliniki pozostaje niejasne.
Bonogren, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki czerwone i białe, pigmentacja tarczycy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, toksyczność kwetiapiny, toksyczność u samic, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren 100 mg
Bezpieczeństwo fumaranu kwetiapiny zostało ocenione w modelach przedklinicznych in vitro i in vivo, nie wykazując potencjału genotoksycznego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany o potencjalnym znaczeniu klinicznym, które nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi. U szczurów stwierdzono odkładanie pigmentu w tarczycy, u makaków jawajskich hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów. U psów zaobserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę, co może mieć istotne implikacje przy długotrwałym stosowaniu leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroby tarczycy, ciąża urojona, działanie toksyczne, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, kontrola hormonalna, krwinki białe, krwinki czerwone, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, rozwój zarodkowo-płodowy, zaburzenie rozwojowe, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fumaranu kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy u makaków jawajskich wraz ze spadkiem stężenia T3 w osoczu oraz zmiany hematologiczne (obniżenie hemoglobiny i liczby leukocytów i erytrocytów). U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy. W badaniach rozwojowych na królikach odnotowano zwiększoną częstość zagięcia nadgarstkowego/stępowego przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych efektów pozostaje nieustalone.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność kwetiapiny, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, krwinki białe, krwinki czerwone, pigmentacja tarczycy, płodność męska, prolaktyna, rozród, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki, zmiana hematologiczna, zmiana narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kefrenex 300 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej Kefrenex, nie wykazały potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Badania na zwierzętach ujawniły zmiany w funkcjonowaniu tarczycy, takie jak hipertrofia komórek pęcherzykowych oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), a także zmiany hematologiczne, w tym obniżenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów. U psów zaobserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście długotrwałej terapii lekami przeciwpsychotycznymi. W badaniach na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zagięcia nadgarstkowego/stępowego u płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie tych obserwacji dla populacji ludzkiej pozostaje nieokreślone.
badania in vitro, badania in vivo, białe krwinki, ciąża rzekoma, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, funkcje tarczycy, genotoksyczność kwetiapiny, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormon tarczycy, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność kwetiapiny, trójjodotyronina, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (Bonogren) wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co wskazuje na brak wpływu na materiał genetyczny komórek. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi, zaobserwowano zmiany w układzie tarczycowym (np. odkładanie pigmentu u szczurów, hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia T3 u makaków jawajskich), hematologicznym (obniżenie hemoglobiny, redukcja liczby leukocytów i erytrocytów u makaków) oraz narządzie wzroku (zmętnienie soczewki i zaćma u psów). Zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji.
badania in vitro, badania in vivo, ciąża urojona, działanie genotoksyczne, działanie toksyczne, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormonalna kontrola rozrodu, maksymalna dawka terapeutyczna, pigmentacja tarczycy, podwyższone stężenie prolaktyny, potencjał genotoksyczny, toksyczność kwetiapiny, trójjodotyronina T3, wpływ na płodność, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kefrenex 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej Kefrenex) wskazują na brak działania genotoksycznego w badaniach in vivo i in vitro, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku. U szczurów zaobserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, natomiast u małp z rodziny Cynomolgus stwierdzono hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy oraz istotne zmniejszenie stężenia trójjodotyroniny (T3), hemoglobiny, leukocytów i erytrocytów. U psów odnotowano zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy. Badania na królikach wykazały zwiększoną częstość zagięcia nadgarstkowego/stępowego u płodów, związane z działaniami niepożądanymi u matek, przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, erytrocyt, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, kontrola hormonalna, krew obwodowa, krwinka biała, krwinka czerwona, kwetiapina, leukocyt, narząd wzroku, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, soczewka oka, trójjodotyronina, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki