Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fumaranu kwetiapiny dostarczają istotnych informacji na temat potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem leku. Dane te obejmują wyniki badań genotoksyczności, badań toksykologicznych u różnych gatunków zwierząt oraz wpływu na rozród.¹

Badania genotoksyczności

Kompleksowe badania laboratoryjne przeprowadzone zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo nie wykazały potencjału genotoksycznego kwetiapiny. Jest to istotna informacja w kontekście bezpieczeństwa długoterminowego stosowania tego leku.²

Zmiany narządowe zaobserwowane w badaniach laboratoryjnych

W badaniach laboratoryjnych przeprowadzonych na zwierzętach, po zastosowaniu dawek mogących mieć znaczenie kliniczne, zaobserwowano szereg zmian narządowych, które dotychczas nie znalazły potwierdzenia w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.³

• Wpływ na tarczycę u szczurów – zaobserwowano odkładanie pigmentu w tarczycy.⁴
• Zmiany u makaków jawajskich – wystąpiła hipertrofia komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia hormonu T3 w osoczu oraz zmiany hematologiczne obejmujące zmniejszenie stężenia hemoglobiny i redukcję liczby krwinek białych i czerwonych.⁵
• Zmiany oczne u psów – obserwowano zmętnienie soczewki oraz rozwój zaćmy.⁶

Wpływ na rozwój płodu

W badaniach toksycznego wpływu na zarodek i płód przeprowadzonych na królikach odnotowano zwiększoną częstość występowania zagięcia nadgarstkowego/stępowego. Te zaburzenia rozwojowe występowały w kontekście wyraźnego oddziaływania kwetiapiny na organizm matki, co manifestowało się zmniejszonym przyrostem masy ciała ciężarnej samicy.⁷

Obserwowane efekty były szczególnie widoczne przy poziomie ekspozycji u samicy podobnym lub nieznacznie większym niż ten, który występuje u ludzi podczas stosowania maksymalnej dawki terapeutycznej. Znaczenie kliniczne tych obserwacji dla stosowania kwetiapiny u ludzi pozostaje nieustalone.⁸

Wpływ na płodność

Badanie dotyczące płodności przeprowadzone na szczurach wykazało kilka istotnych efektów:

• Marginalne zmniejszenie płodności samców
• Ciąże urojone u samic
• Przedłużające się fazy międzyrujowe
• Wydłużenie czasu od kohabitacji do spółkowania
• Zmniejszenie odsetka ciąż

Wszystkie zaobserwowane efekty związane są ze zwiększonym stężeniem prolaktyny w organizmie zwierząt. Ze względu na znaczące różnice międzygatunkowe w mechanizmie hormonalnej kontroli rozrodu, obserwacje te nie mają bezpośredniego znaczenia dla ludzi.⁹