przerzut raka tarczycy
Przerzut raka tarczycy to proces, w którym komórki nowotworowe z pierwotnego guza tarczycy przemieszczają się do innych części ciała, tworząc wtórne ogniska choroby. Zdolność do tworzenia przerzutów zależy od typu histologicznego raka tarczycy – zróżnicowane raki (brodawkowaty, pęcherzykowy) mają lepsze rokowanie niż raki niskozróżnicowane czy anaplastyczne.
Najczęstszymi miejscami przerzutów raka tarczycy są regionalne węzły chłonne szyi, płuca, kości, wątroba i mózg. Przerzuty do węzłów chłonnych występują szczególnie często w przypadku raka brodawkowatego tarczycy, nawet we wczesnych stadiach choroby. Przerzuty odległe dotyczą zwykle płuc i kości, rzadziej innych narządów.
Diagnostyka przerzutów raka tarczycy obejmuje badania obrazowe (USG szyi, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), scyntygrafię całego ciała z użyciem jodu radioaktywnego (w przypadku raków zróżnicowanych wychwytujących jod) oraz oznaczanie markerów nowotworowych (tyreoglobulina, kalcytonina). Leczenie zależy od typu raka, lokalizacji przerzutów i może obejmować terapię jodem radioaktywnym, leczenie chirurgiczne, radioterapię lub terapię celowaną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Jodek sodu Na 131I, roztwór do wstrzykiwań 37-740 Mbq/ml
Jodek sodu Na 131I w roztworze do wstrzykiwań (aktywność 37-740 MBq/ml) jest radiofarmaceutykiem wykorzystywanym zarówno w diagnostyce, jak i terapii schorzeń tarczycy. Izotop 131I charakteryzuje się okresem półtrwania 8,02 dnia i emituje promieniowanie gamma o energiach 365 keV (81,7%), 637 keV (7,2%) oraz 284 keV (6,1%), a także promieniowanie beta o maksymalnej energii 606 keV. W diagnostyce umożliwia ocenę funkcji tarczycy w nadczynności i niedoczynności, a także morfologii i topografii gruczołu, w tym identyfikację ektopii oraz charakterystykę czynnościową zmian ogniskowych (guzki zimne, ciepłe i gorące). Ponadto stosowany jest jako dawka testowa do oceny kinetyki radiojodu, co pozwala na precyzyjne obliczenie aktywności terapeutycznej. W diagnostyce raka tarczycy służy do identyfikacji pozostałości tkanki po tyreoidektomii oraz lokalizacji przerzutów.
choroba Gravesa-Basedowa, dawka próbna, efektywny okres półtrwania, ektopia tarczycy, guzek autonomiczny, guzek ciepły, guzek gorący, guzek zimny, jodek sodu Na 131I, mikroprzerzut, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, promieniotwórczy izotop jodu, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, przerzut jodochwytny, przerzut raka tarczycy, radiofarmaceutyk, rak brodawkowaty, rak pęcherzykowy, terapia izotopowa, tyreoidektomia, wole guzkowe obojętne, wole wieloguzkowe, wychwyt tarczycowy, zaburzenia czynności tarczycy, zmiana ogniskowa, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jodek sodu, Na 131 I Polatom do terapii 37 MBq- 5500 MBq
Terapia jodem-131 (131I) niesie ze sobą ryzyko licznych działań niepożądanych, które należy rozważyć w kontekście korzyści terapeutycznych. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące może zwiększać ryzyko nowotworów i mutacji, dlatego wskazania do leczenia muszą być starannie ocenione. Wczesne powikłania obejmują popromienne zapalenie i zwłóknienie płuc u pacjentów z przerzutami do płuc oraz obrzęk mózgu u chorych z przerzutami do OUN. Późne skutki to m.in. niedoczynność tarczycy (po 6-12 tygodniach do kilku lat), zaburzenia funkcji gruczołów ślinowych i łzowych (do 2 lat po terapii), supresja szpiku kostnego, zwłaszcza po dawkach >5000 MBq lub powtarzanych w odstępach <6 miesięcy, oraz upośledzenie płodności u obu płci. U mężczyzn dawki >1850 MBq mogą powodować przemijające zaburzenia spermatogenezy, a dawki >3700 MBq – oligospermię, azoospermię i wzrost FSH.
choroba Gravesa-Basedowa, erytrocytopenia, jod promieniotwórczy, jod-131, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, obrzęk mózgu, oftalmopatia tarczycowa, oligospermia i azoospermia, popromienne zapalenie płuc, popromienne zapalenie tarczycy, promieniowanie jonizujące, przerzut do OUN, przerzut raka tarczycy, rak ślinianek, substytucja hormonalna, suchość jamy ustnej, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, upośledzenie płodności, upośledzenie spermatogenezy, zapalenie gruczołów ślinowych, zapalenie ślinianek, zespół suchości, zwężenie kanalików łzowych, zwężenie tchawicy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jodek sodu Na 131 I Polatom, kapsułki do diagnostyki aktywność od 1 MBq do 37 MBq
Jodek sodu Na¹³¹I POLATOM, zawierający radioizotop jodu-131 o aktywności od 1 MBq do 37 MBq, jest stosowany doustnie w diagnostyce i leczeniu chorób tarczycy. W diagnostyce scyntygraficznej oraz badaniu kinetyki radiojodu zaleca się podanie aktywności w zakresie 0,15-4 MBq, z optymalnym czasem wykonania badania jodochwytności po 24 godzinach od podania, choć możliwe jest także wcześniejsze badanie po 4-6 godzinach lub ocena sekwencyjna w ciągu kilku dni. W terapii raka zróżnicowanego tarczycy stosuje się znacznie wyższe dawki, od 37 do 240 MBq, najczęściej 37-74 MBq, a scyntygrafię całego ciała wykonuje się zwykle po minimum 72 godzinach od podania radiofarmaceutyku. Dawkowanie powinno być dostosowane do lokalnych poziomów referencyjnych (DRL) oraz przepisów krajowych, z uwzględnieniem stosunku korzyści diagnostycznych do ryzyka ekspozycji na promieniowanie jonizujące.
diagnostyczny poziom referencyjny, jod-131, jodek sodu, jodochwytność tarczycy, kapsułka twarda, kinetyka radiojodu, medycyna nuklearna, okres półtrwania, podanie doustne, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, przerzut raka tarczycy, radiofarmaceutyk, rak zróżnicowany tarczycy, scyntygrafia całego ciała, scyntygrafia tarczycy, tkanka tarczycowa