popromienne zapalenie tarczycy

Popromienne zapalenie tarczycy to stan zapalny gruczołu tarczowego, który rozwija się jako powikłanie po radioterapii regionu szyi lub klatki piersiowej. Najczęściej występuje u pacjentów leczonych z powodu nowotworów głowy i szyi, chłoniaków, raka piersi lub płuc.

Patofizjologia tego schorzenia obejmuje uszkodzenie komórek pęcherzykowych tarczycy przez promieniowanie jonizujące, co prowadzi do uwolnienia hormonów tarczycy i reakcji zapalnej. Klinicznie może przebiegać w dwóch fazach: wczesnej tyreotoksykozy (nadczynności) spowodowanej uwolnieniem zgromadzonych hormonów, a następnie niedoczynności tarczycy związanej z destrukcją tkanki gruczołowej.

Objawy obejmują bolesność i obrzęk tarczycy, uczucie dyskomfortu przy przełykaniu, osłabienie, nadmierną potliwość, tachykardię oraz drżenie rąk. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania laboratoryjne (TSH, fT3, fT4), USG tarczycy oraz wywiad dotyczący wcześniejszej radioterapii. W badaniach obrazowych charakterystyczne jest obniżone wychwytu jodu radioaktywnego.

Leczenie popromiennego zapalenia tarczycy jest objawowe – w fazie nadczynności stosuje się beta-blokery i niesteroidowe leki przeciwzapalne, a w przypadku niedoczynności włącza się suplementację hormonalną L-tyroksyną. Monitorowanie funkcji tarczycy powinno być kontynuowane długoterminowo, gdyż u części pacjentów rozwija się trwała niedoczynność tarczycy wymagająca dożywotniej terapii zastępczej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl