farmakokinetyka dwuwykładnicza

Farmakokinetyka dwuwykładnicza odnosi się do modelu opisującego dystrybucję i eliminację leku w organizmie, który charakteryzuje się dwiema fazami eliminacji o różnych stałych szybkości. W modelu tym stężenie leku w osoczu po podaniu dożylnym zmienia się według równania zawierającego dwa składniki wykładnicze.

Pierwsza faza, tzw. faza dystrybucji (faza α), cechuje się szybkim spadkiem stężenia leku w osoczu wskutek jego dystrybucji do tkanek. Druga faza, tzw. faza eliminacji (faza β), charakteryzuje się wolniejszym spadkiem stężenia, wynikającym głównie z procesów metabolizmu i wydalania leku z organizmu.

Model dwukompartmentowy jest często stosowany w przypadku leków, które nie rozkładają się równomiernie w organizmie, lecz wykazują różnice w dystrybucji między tkankami dobrze i słabo ukrwionymi. Pozwala on na dokładniejsze prognozowanie stężeń leku w czasie oraz dostosowanie dawkowania, szczególnie dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym.

Parametry farmakokinetyki dwuwykładniczej, takie jak objętość dystrybucji, klirens i okres półtrwania w poszczególnych fazach, są kluczowe w opracowywaniu schematów dawkowania oraz przewidywaniu interakcji lekowych, co ma istotne znaczenie w praktyce klinicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meronem 500 mg

Meropenem, dostępny w dawkach 500 mg i 1 g do podawania dożylnego, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym u osób zdrowych, z okresem półtrwania około 1 godziny i objętością dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l). Po 30-minutowej infuzji dożylnej Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki: 500 mg (Cmax 23 µg/ml, AUC 39,3 µg·h/ml), 1000 mg (Cmax 49 µg/ml, AUC 62,3 µg·h/ml) oraz 2000 mg (Cmax 115 µg/ml, AUC 153 µg·h/ml). Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) oraz doskonałą penetrację do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym płuc, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego i tkanek miękkich, co jest kluczowe w terapii zakażeń o różnej lokalizacji. Lek jest metabolizowany przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego do nieaktywnego metabolitu i wydalany głównie przez nerki (70% w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin), co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.
bariera krew-mózg, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka dwuwykładnicza, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, marskość wątroby, metabolit nieaktywny, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr T>MIC, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, Pseudomonas aeruginosa, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Kabi 1 g

Meropenem, karbapenemowy antybiotyk beta-laktamowy, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym z okresem półtrwania około 1 godziny u zdrowych dorosłych, objętością dystrybucji 0,25 l/kg oraz klirensem osoczowym wynoszącym 287 ml/min przy dawce 250 mg. Maksymalne stężenia (Cmax) po infuzji 30-minutowej dla dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg wynoszą odpowiednio 23, 49 i 115 µg/ml, a pole pod krzywą (AUC) 39,3, 62,3 i 153 µg·h/ml. Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i brak kumulacji przy dawkowaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek dobrze penetruje do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci i wysięków, co warunkuje jego szerokie zastosowanie kliniczne. Metabolizowany jest głównie przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki – około 70% dawki w postaci niezmienionej oraz 28% jako nieaktywny metabolit, z minimalnym wydalaniem przez przewód pokarmowy (2%).
ciężka niewydolność nerek, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka dwuwykładnicza, hemodializa, karbapenemy, klirens, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby poalkoholowa, meropenem, metabolizm leku, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do tkanek, przesączanie kłębuszkowe, Pseudomonas aeruginosa, umiarkowana niewydolność nerek, wydzielanie kanalikowe, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc

farmakokinetyka dwuwykładnicza

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Meronem 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Kabi 1 g