przewlekła infekcja ucha środkowego
Przewlekła infekcja ucha środkowego (przewlekłe zapalenie ucha środkowego) to długotrwały stan zapalny błony śluzowej wyściełającej jamę bębenkową, trwający powyżej 3 miesięcy. Charakteryzuje się nawracającym lub ciągłym wyciekiem z ucha przez perforację błony bębenkowej oraz różnego stopnia utratą słuchu.
W patogenezie przewlekłej infekcji ucha środkowego kluczową rolę odgrywają czynniki mikrobiologiczne, najczęściej Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus oraz bakterie beztlenowe. Choroba może przybierać postać przewlekłego zapalenia prostego, przewlekłego zapalenia z perlakowym lub przewlekłego zapalenia z ziarniną.
Diagnostyka obejmuje badanie otoskopowe, audiometryczne oraz obrazowanie (TK i MRI) w celu oceny rozległości zmian i wykluczenia powikłań. Leczenie przewlekłego zapalenia ucha środkowego jest złożone i może obejmować terapię miejscową (antybiotykoterapia miejscowa, toaleta ucha), ogólnoustrojową oraz leczenie chirurgiczne, którego celem jest eradykacja zmian zapalnych, zabezpieczenie przed powikłaniami wewnątrzczaszkowymi oraz poprawa słuchu.
Nieleczona przewlekła infekcja ucha środkowego może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zapalenia wyrostka sutkowatego, niedosłuchu przewodzeniowego lub mieszanego, porażenia nerwu twarzowego, a nawet powikłań wewnątrzczaszkowych takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy ropień mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Diagnostyka i diagnoza
Cholesteatoma to łagodny, ale potencjalnie niebezpieczny rozrost nabłonka płaskiego i złogów keratyny w uchu środkowym i wyrostku sutkowatym, który wymaga wczesnej diagnostyki i leczenia operacyjnego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu otoskopowym (w tym wideo-otoskopii i endoskopii), oraz badaniach audiologicznych, takich jak audiometria tonalna i tympanometria, które najczęściej wykazują niedosłuch przewodzeniowy. Kluczową rolę odgrywają badania obrazowe: wysokorozdzielcza tomografia komputerowa (HRCT) kości skroniowej pozwala na ocenę ubytków kostnych i rozległości zmiany, natomiast rezonans magnetyczny (MR) z sekwencjami dyfuzyjnymi (zwłaszcza non-EPI DWI i PROPELLER DWI) umożliwia różnicowanie cholesteatoma od innych zmian oraz wykrywanie nawrotów i powikłań, takich jak zapalenie opon mózgowych czy ropień. W badaniu TK typowe cechy to obecność nieprzepuszczalnej tkanki miękkiej, erozja kosteczek słuchowych i poszerzenie aditus ad antrum.
audiometria tonalna, badanie histopatologiczne, błona bębenkowa, cholesteatoma, elektronystagmografia, kanał półkolisty boczny, kieszonka retrakcyjna, nabłonek płaski, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, otoskopia, perforacja błony bębenkowej, porażenie nerwu twarzowego, przetoka błędnikowa, przewlekła infekcja ucha środkowego, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, sekwencja dyfuzyjna, słuchowe potencjały wywołane, tomografia komputerowa, tympanometria, ucho środkowe, wyrostek sutkowaty, zakrzepica zatoki esowatej, zapalenie opon mózgowych