klirens dializy
Klirens dializy to parametr określający skuteczność usuwania toksyn podczas zabiegu dializy. Jest to objętość osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu. Wyrażany jest w mililitrach na minutę (ml/min).
Klirens dializy zależy od wielu czynników, w tym od właściwości błony dializacyjnej, przepływu krwi przez dializator, przepływu płynu dializacyjnego oraz właściwości fizykochemicznych usuwanej substancji. Dla małych cząsteczek, takich jak mocznik czy kreatynina, klirens dializy może osiągać wartości 200-300 ml/min, natomiast dla większych molekuł jest znacznie niższy.
Pomiar klirensu dializy stanowi istotny element oceny adekwatności dializoterapii. Niewystarczający klirens może prowadzić do nieefektywnego usuwania toksyn mocznicowych i pogorszenia stanu klinicznego pacjenta. W praktyce klinicznej do oceny adekwatności dializy wykorzystuje się także inne parametry, takie jak Kt/V czy URR (współczynnik redukcji mocznika).
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lizynopryl, składnik inhibitora ACE w leku Toralis, charakteryzuje się średnim współczynnikiem wchłaniania około 25% (zakres 6-60%) i osiąga maksymalne stężenie w surowicy po około 7 godzinach. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez przesączanie kłębuszkowe oraz wydzielanie kanalikowe, z klirensem całkowitym około 50 ml/min i okresem półtrwania w fazie kumulacji wynoszącym 12,6 godziny. W niewydolności nerek obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lizynopryl (4,5-krotny wzrost AUC przy klirensie kreatyniny 5-30 ml/min), a lek jest usuwany podczas hemodializy (redukcja stężenia o 60% w ciągu 4 godzin). U pacjentów z niewydolnością serca i marskością wątroby zmienia się biodostępność i klirens lizynoprylu, co wymaga uwzględnienia w dawkowaniu. Wiek podeszły wiąże się z około 60% wzrostem stężenia leku w surowicy.
bariera krew-mózg, biodostępność, dializa, diuretyk pętlowy, enzym konwertujący angiotensynę, inhibitor ACE, klirens całkowity, klirens dializy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lizynopryl, marskość wątroby, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy metaboliczne, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, torasemid, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek -
Leksykon leków
Enalapryl maleinian, substancja czynna Benalaprilu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (około 60%) z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w surowicy po 1 godzinie od podania doustnego. Po absorpcji ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu enalaprylatu, którego Cmax osiągane jest po około 4 godzinach. Efektywny okres półtrwania enalaprylatu u dorosłych z prawidłową czynnością nerek wynosi 11 godzin, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 4 dniach regularnego stosowania. Enalapryl i enalaprylat wykazują umiarkowane (<60%) wiązanie z białkami osocza, co sprzyja ich odpowiedniej dystrybucji. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki – 20% dawki w formie niezmienionej enalaprylu oraz 40% jako enalaprylat. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC enalaprylatu wzrasta do 2-krotnie przy klirensie kreatyniny 40-60 ml/min i do 8-krotnie przy klirensie ≤ 30 ml/min), co wiąże się z wydłużeniem półtrwania i czasu do osiągnięcia stanu równowagi. Enalaprylat jest dializowalny, z klirensem dializy wynoszącym 62 ml/min.
AUC, biotransformacja, efektywny okres półtrwania, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, hydroliza, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializy, klirens kreatyniny, metabolizm enalaprylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan równowagi dynamicznej, stężenie enalaprylu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek -
Leksykon leków
Lizynopryl, składnik produktu Toralis, wykazuje średnią biodostępność około 25% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 7 godzinach. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w formie niezmienionej przez nerki, głównie poprzez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe, z efektywnym okresem półtrwania wynoszącym 12,6 godziny. W przypadku niewydolności nerek, szczególnie przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min, obserwuje się znaczące zwiększenie ekspozycji na lizynopryl (4,5-krotny wzrost AUC), co wymaga dostosowania dawkowania. U pacjentów z niewydolnością serca i w podeszłym wieku stężenia lizynoprylu oraz AUC wzrastają odpowiednio o 125% i 60%. Wchłanianie lizynoprylu jest niezmienione przez posiłek, ale zmniejszone o około 16% u pacjentów z niewydolnością serca oraz o 30% u osób z marskością wątroby, przy jednoczesnym wzroście narażenia ogólnoustrojowego o 50% w tej ostatniej grupie.
bariera krew-mózg, biodostępność, diuretyk pętlowy, enzym konwertujący angiotensynę, hemodializa, inhibitor ACE, klirens całkowity, klirens dializy, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lizynopryl, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, pozorna objętość dystrybucji, przesączanie kłębuszkowe, torasemid, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, współczynnik wchłaniania, wydzielanie kanalikowe -
Leksykon leków
Lewozymendan wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min, z objętością dystrybucji około 0,2 l/kg i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97-98%, głównie albuminą). Lek ulega całkowitemu metabolizmowi, z minimalnym wydalaniem niezmienionym (<0,05% dawki). Metabolizm przebiega głównie przez sprzężenie z nieaktywnymi koniugatami (95%) oraz redukcję w jelicie do aktywnych metabolitów OR-1855 i OR-1896 (5%), których eliminacja jest powolna (okres półtrwania 75-80 godzin). Polimorfizm enzymu NAT2 wpływa na proporcje metabolitów, jednak nie zmienia efektu hemodynamicznego. Klirens lewozymendanu wynosi około 3,0 ml/min/kg, a okres półtrwania około 1 godziny. Lek jest eliminowany w 54% z moczem i 44% z kałem, a metabolity głównie z moczem.
aktywny metabolit, analiza populacyjna, cytochrom P450, droga eliminacji leku, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka liniowa, fenotyp szybkiej acetylacji, frakcja niezwiązana leku, inhibitor CYP2C8, interakcja lekowa, klirens, klirens dializy, lewozymendan, metabolizm całkowity, N-acetylotransferaza 2, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lizynopryl, składnik aktywny produktu Toralis, charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 7 godzinach od podania doustnego oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (~10% z ACE). Nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z efektywnym okresem półtrwania w fazie kumulacji wynoszącym 12,6 godziny. W warunkach niewydolności nerek obserwuje się znaczące wydłużenie ekspozycji (4,5-krotny wzrost AUC przy klirensie kreatyniny 5-30 ml/min), a lizynopryl jest skutecznie usuwany podczas hemodializy (redukcja stężenia o 60% w ciągu 4 godzin). U pacjentów z marskością wątroby i niewydolnością serca stwierdza się odpowiednio 30% zmniejszenie wchłaniania i 125% wzrost ekspozycji na lek. U osób starszych obserwuje się około 60% wzrost AUC w porównaniu z młodszymi pacjentami.
biodostępność, biorównoważność, diuretyk, enzym konwertujący angiotensynę, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitor ACE, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, klirens dializy, klirens kreatyniny, lizynopryl, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, torasemid, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lewozymendan, substancja czynna leku Levosimendan Accord (2,5 mg/ml), wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min, z objętością dystrybucji około 0,3 L/kg i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97-98%). Lek ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie do nieaktywnych koniugatów oraz aktywnych metabolitów OR-1855 i OR-1896, które osiągają maksymalne stężenia około 2 dni po zakończeniu 24-godzinnej infuzji i charakteryzują się długim okresem półtrwania 75-80 godzin. Klirens lewozymendanu wynosi około 3,0 mL/min/kg, a okres półtrwania leku macierzystego to około 1 godzina. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (54%) i kał (44%), przy czym lek w formie niezmienionej stanowi poniżej 0,05% wydalonej dawki. Polimorfizm genetyczny wpływa na proporcje metabolitów, jednak bez klinicznego znaczenia dla działania hemodynamicznego.
działanie hemodynamiczne, ekspozycja na lek, eliminacja metabolitów, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka liniowa, fenotyp szybkiej acetylacji, hamowanie CYP2C8, hemodializa, klirens dializy, klirens leku, metabolit OR-1896, metabolity lewozymendanu, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, proces metaboliczny, skala Child-Pugh, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lercaprel to lek łączący enalapryl maleinian (20 mg) i lerkanidypinę chlorowodorek (10 mg), bez interakcji farmakokinetycznych między składnikami. Enalapryl szybko się wchłania (maks. stężenie po 1 h), z biodostępnością około 60%, niezależnie od obecności pokarmu. Po podaniu doustnym ulega hydrolizie do aktywnego enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po 4 h, a okres półtrwania wynosi 11 h. Enalaprylat jest wydalany głównie przez nerki (ok. 40% dawki), a u pacjentów z niewydolnością nerek AUC enalaprylatu wzrasta dwukrotnie przy klirensie 40-60 ml/min i ośmiokrotnie przy klirensie ≤30 ml/min. Enalaprylat można usunąć hemodializą (klirens dializy 62 ml/min). W mleku kobiecym stężenia enalaprylu i enalaprylatu są niskie (maks. ok. 1,7 μg/l), a spożycie przez niemowlę wynosi około 0,16% dawki matki.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, CYP3A4, dializoterapia, enalapryl maleinian, enalaprylat, enancjomer, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializy, klirens kreatyniny, lerkanidypiny chlorowodorek, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa kinetyka, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą, stan równowagi dynamicznej, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Enalapryl, jako inhibitor ACE, charakteryzuje się szybką i efektywną farmakokinetyką po podaniu doustnym, z biodostępnością około 60% i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po około 1 godzinie. Po wchłonięciu ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach, a efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin u dorosłych i 14 godzin u dzieci. Enalaprylat wiąże się z białkami osocza w około 60%, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 40% dawki w postaci enalaprylatu i 20% w formie niezmienionej. W przypadku niewydolności nerek obserwuje się znaczące zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta dwukrotnie przy klirensie kreatyniny 40-60 ml/min i ośmiokrotnie przy klirensie ≤ 30 ml/min), co wymaga dostosowania dawkowania. Enalaprylat jest dializowalny, z klirensem dializy wynoszącym 62-64 ml/min, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania lub leczenia pacjentów dializowanych.
AUC, biodostępność doustna, biodostępność enalaprylu, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, efektywny okres półtrwania, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializy, klirens kreatyniny, metabolit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania, przedawkowanie leku, przewód pokarmowy, równowaga dynamiczna, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Benalapril (enalapryl maleinian) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem enalaprylu w surowicy osiąganym w około 1 godzinę oraz biodostępnością około 60%, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Enalapryl jest szybko metabolizowany do aktywnego metabolitu enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach. Efektywny półokres eliminacji enalaprylatu wynosi około 11 godzin u dorosłych i 14 godzin u dzieci, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 4 dniach regularnego stosowania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek wiąże się z białkami osocza w stopniu do 60%, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe – około 20% dawki w formie niezmienionej i 40% jako enalaprylat. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek, z AUC enalaprylatu wzrastającym dwukrotnie przy klirensie kreatyniny 40-60 ml/min oraz ośmiokrotnie przy klirensie ≤ 30 ml/min, co wymaga dostosowania dawkowania. Enalaprylat jest dializowalny, z klirensem dializy wynoszącym 62 ml/min.
aktywny metabolit, Benalapril, biodostępność enalaprylu, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, hydroliza, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializy, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, stan równowagi dynamicznej, stężenie enalaprylu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Benalapril (enalapryl maleinian) wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem enalaprylu w surowicy osiąganym w ciągu 1 godziny oraz biodostępnością około 60%. Enalapryl jest szybko metabolizowany do aktywnego enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach, a efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin w fazie kumulacji. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (do 60%), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 40% dawki wydalanej jako enalaprylat i 20% jako niezmieniony enalapryl. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek, z dwukrotnym wzrostem AUC przy klirensie kreatyniny 40-60 ml/min oraz ośmiokrotnym przy ≤30 ml/min, co wymaga dostosowania dawkowania. Enalaprylat jest dializowalny, z klirensem dializy wynoszącym 62 ml/min.
AUC, biodostępność leku, eliminacja leku, enalapryl maleinian, farmakokinetyka leku, hemodializa, hydroliza leku, inhibitor ACE, klirens dializy, klirens kreatyniny, metabolity leku, nadciśnienie tętnicze, narażenie organizmu, niewydolność nerek, przenikanie do mleka matki, równowaga dynamiczna, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
