fenotyp szybkiej acetylacji
Fenotyp szybkiej acetylacji to wariant genetyczny enzymu N-acetylotransferazy 2 (NAT2), który odpowiada za metabolizm wielu leków i ksenobiotyków. Osoby z tym fenotypem charakteryzują się zwiększoną aktywnością enzymatyczną, co prowadzi do szybszego metabolizmu niektórych substancji leczniczych.
Klinicznie fenotyp szybkiej acetylacji ma istotne znaczenie w farmakoterapii, ponieważ pacjenci z tym wariantem mogą wymagać wyższych dawek leków metabolizowanych przez NAT2 (np. izoniazyd, hydralazyna, prokainamid, sulfonamidy) dla osiągnięcia efektu terapeutycznego. Jednocześnie u tych osób występuje mniejsze ryzyko toksyczności związanej z kumulacją tych leków.
Występowanie fenotypu szybkiej acetylacji wykazuje zmienność etniczną – jest częstsze w populacjach azjatyckich (około 80-90%) w porównaniu do populacji europejskiej (około 40-60%). Identyfikacja statusu acetylacji pacjenta może być istotnym elementem medycyny spersonalizowanej, szczególnie w leczeniu gruźlicy, chorób autoimmunologicznych oraz niektórych nowotworów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lewozymendan wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min, z objętością dystrybucji około 0,2 l/kg i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97-98%, głównie albuminą). Lek ulega całkowitemu metabolizmowi, z minimalnym wydalaniem niezmienionym (<0,05% dawki). Metabolizm przebiega głównie przez sprzężenie z nieaktywnymi koniugatami (95%) oraz redukcję w jelicie do aktywnych metabolitów OR-1855 i OR-1896 (5%), których eliminacja jest powolna (okres półtrwania 75-80 godzin). Polimorfizm enzymu NAT2 wpływa na proporcje metabolitów, jednak nie zmienia efektu hemodynamicznego. Klirens lewozymendanu wynosi około 3,0 ml/min/kg, a okres półtrwania około 1 godziny. Lek jest eliminowany w 54% z moczem i 44% z kałem, a metabolity głównie z moczem.
aktywny metabolit, analiza populacyjna, cytochrom P450, droga eliminacji leku, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka liniowa, fenotyp szybkiej acetylacji, frakcja niezwiązana leku, inhibitor CYP2C8, interakcja lekowa, klirens, klirens dializy, lewozymendan, metabolizm całkowity, N-acetylotransferaza 2, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lewozymendan, substancja czynna leku Levosimendan Accord (2,5 mg/ml), wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min, z objętością dystrybucji około 0,3 L/kg i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97-98%). Lek ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie do nieaktywnych koniugatów oraz aktywnych metabolitów OR-1855 i OR-1896, które osiągają maksymalne stężenia około 2 dni po zakończeniu 24-godzinnej infuzji i charakteryzują się długim okresem półtrwania 75-80 godzin. Klirens lewozymendanu wynosi około 3,0 mL/min/kg, a okres półtrwania leku macierzystego to około 1 godzina. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (54%) i kał (44%), przy czym lek w formie niezmienionej stanowi poniżej 0,05% wydalonej dawki. Polimorfizm genetyczny wpływa na proporcje metabolitów, jednak bez klinicznego znaczenia dla działania hemodynamicznego.
działanie hemodynamiczne, ekspozycja na lek, eliminacja metabolitów, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka liniowa, fenotyp szybkiej acetylacji, hamowanie CYP2C8, hemodializa, klirens dializy, klirens leku, metabolit OR-1896, metabolity lewozymendanu, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, proces metaboliczny, skala Child-Pugh, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
