klirens memantyny
Klirens memantyny odnosi się do zdolności organizmu do eliminacji tego leku, stosowanego głównie w leczeniu choroby Alzheimera. Memantyna działa jako niekompetycyjny antagonista receptorów NMDA, co pomaga w redukcji objawów neurodegeneracyjnych.
Farmakokinetyką memantyny charakteryzuje się dobrą biodostępnością (około 100%) oraz przewidywalnym klirensem. Lek jest wydalany głównie przez nerki w formie niezmienionej (około 60-80% dawki), a jego okres półtrwania wynosi 60-80 godzin. U osób z prawidłową funkcją nerek klirens memantyny wynosi około 170 ml/min/1,73 m².
W przypadku pacjentów z upośledzeniem czynności nerek klirens memantyny ulega znacznemu zmniejszeniu, co wymaga dostosowania dawki. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) zaleca się redukcję dawki o połowę. Regularne monitorowanie funkcji nerek jest istotne podczas terapii memnatyną, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memantine Vipharm 10 mg
Memantyna, podawana w formie chlorowodorku w dawce 10 mg (odpowiadającej 8,31 mg memantyny), charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym oraz Tmax wynoszącym 3-8 godzin. Standardowa dawka 20 mg/dobę prowadzi do stężeń w osoczu w zakresie 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Lek wykazuje znaczną objętość dystrybucji (~10 l/kg) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~45%). Memantyna przenika przez barierę krew-mózg z współczynnikiem rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze wynoszącym 0,52, co umożliwia osiągnięcie terapeutycznego stężenia w ośrodkowym układzie nerwowym. Metabolizm jest minimalny, z około 80% dawki obecnej w postaci niezmienionej, a główne metabolity nie wykazują antagonistycznego działania na receptor NMDA. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>99% wydalane), z okresem półtrwania 60-100 godzin i całkowitym klirensem 170 ml/min/1,73 m² u osób z prawidłową funkcją nerek.
5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, biodostępność memantyny, cytochrom P-450, eliminacja nerkowa, kinetyka eliminacji, klirens memantyny, kora płatów czołowych, liniowa farmakokinetyka, memantyny chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, N-3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pH moczu, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stężenie w osoczu, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie kanalikowe, zaburzenia poznawcze, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memantine Glenmark 20 mg
Memantyna, substancja czynna leku Memantine Glenmark, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz stosunkowo późnym Tmax wynoszącym 3-8 godzin. Przy standardowej dawce 20 mg/dobę osiąga stężenia w osoczu w zakresie 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością osobniczą. Lek wykazuje dobrą penetrację do OUN, z współczynnikiem rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze na poziomie 0,52, co umożliwia osiągnięcie terapeutycznego stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym (stała hamowania ki = 0,5 μmol). Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg, a umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~45%) zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Memantyna krąży głównie w postaci niezmienionej (~80%), co jest kluczowe dla jej działania antagonistycznego na receptory NMDA.
1-nitrozo-3, 5-dimetyloadamantan, 5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność, choroba Alzheimera, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, hydroksymemantyna, interakcja lekowa, klirens memantyny, klirens nerkowy, memantyna chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, N-3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w osoczu, stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cognomem 20 mg
Memantyna, substancja czynna leku Cognomem, wykazuje niemal całkowitą biodostępność (~100%) po podaniu doustnym, z czasem osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) w osoczu wynoszącym 3-8 godzin. Po dawce dobowej 20 mg stężenie w osoczu stabilizuje się w zakresie 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z istotną zmiennością indywidualną. Współczynnik rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze wynosi 0,52, co potwierdza penetrację bariery krew-mózg. Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza to około 45%. Metabolizm wątrobowy jest minimalny – około 80% substancji krąży w formie niezmienionej, a metabolity nie wykazują antagonistycznego działania wobec receptorów NMDA. Memantyna nie jest metabolizowana przez układ cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, działanie antagonistyczne, efekt farmakologiczny, farmakokinetyka liniowa, hydroksymemantyna, kinetyka jednowykładnicza, klirens memantyny, klirens nerkowy, memantyna, memantyna znakowana izotopowo, metabolizm wątrobowy, N-3, nitrozo-dimetyloadamantan, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja bariery krew-mózg, płyn mózgowo-rdzeniowy, postać niezmieniona leku, receptor NMDA, równowaga dynamiczna, stała hamowania, stężenie w osoczu, wchłanianie zwrotne, współczynnik rozdziału, wydalanie kanalikowe, wydalanie nerkowe, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polmatine 20 mg
Polmatine (chlorowodorek memantyny) charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax 3-8 godzin). W dawce 20 mg/dobę stężenie w stanie równowagi dynamicznej wynosi 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z istotną zmiennością indywidualną. Lek wykazuje dobrą penetrację do OUN, z współczynnikiem rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze na poziomie 0,52 oraz dużą objętością dystrybucji (~10 l/kg). Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%), a około 80% leku krąży w postaci niezmienionej, co wskazuje na niewielkie znaczenie metabolizmu wątrobowego. Metabolity nie wykazują antagonistycznego działania wobec receptorów NMDA, a metabolizm nie jest zależny od układu cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
1-nitrozo-3, 5-dimetyloadamantan, 5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, biodostępność substancji czynnej, chlorowodorek memantyny, choroba Alzheimera, cytochrom P450, dysfagia, hydroksymemantyna, interakcja lekowa, kinetyka pierwszego rzędu, klirens memantyny, klirens nerkowy, liniowa farmakokinetyka, memantyna, metabolizm wątrobowy, N-3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pH moczu, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, sekrecja kanalikowa, stała hamowania, stężenie w osoczu, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memantin NeuroPharma 20 mg
Memantyna, substancja czynna leku Memantin NeuroPharma, wykazuje niemal całkowitą biodostępność (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 3-8 godzin (tmax). Przy standardowej dawce 20 mg/dobę stężenia w osoczu wahają się od 70 do 150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Współczynnik rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze wynosi 0,52, co wskazuje na efektywną penetrację do OUN. Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%). Metabolizm memantyny jest ograniczony – około 80% leku krąży w postaci niezmienionej, a główne metabolity nie wykazują aktywności antagonistycznej wobec receptorów NMDA. Nie stwierdzono udziału enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
1-nitrozo-3, 5-dimetyloadamantan, 5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, farmakokinetyka liniowa, hydroksymemantyna, klirens memantyny, klirens nerkowy, maksymalne stężenie leku, memantyna, metabolizm memantyny, N-3, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stan równowagi stężeń, wchłanianie zwrotne kanalikowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mirvedol 10 mg
Memantyna, substancja czynna preparatu Mirvedol (10 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz Tmax w zakresie 3-8 godzin. Przy standardowej dawce 20 mg/dobę osiąga stężenia w osoczu 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol/l) z dużą zmiennością indywidualną. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~45%) oraz dużą objętość dystrybucji (~10 l/kg), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym do OUN (współczynnik rozdziału PMR/surowica 0,52). Metabolizm wątrobowy jest ograniczony (~20%), a 80% leku krąży w formie niezmienionej, bez udziału układu cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolity nie wykazują aktywności antagonistycznej wobec receptorów NMDA.
alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dimetylogludantan, dysfagia, działanie antagonistyczne, efekt terapeutyczny, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, hydroksymemantyna, interakcja lekowa, klirens memantyny, memantyna chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, wchłanianie zwrotne, współczynnik rozdziału, wydalanie kanalikowe, zmienność osobnicza