deacetylodiltiazem
Deacetylodiltiazem to główny metabolit diltiazemu, który powstaje w wyniku reakcji deacetylacji w organizmie. Diltiazem jest lekiem z grupy blokerów kanałów wapniowych, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej i zaburzeń rytmu serca.
Deacetylodiltiazem wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do związku macierzystego, jednak z nieco odmiennym profilem farmakokinetycznym. Metabolit ten odpowiada za około 25-50% aktywności farmakologicznej diltiazemu i przyczynia się do efektu terapeutycznego leku, szczególnie podczas długotrwałego stosowania.
W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie roli deacetylodiltiazemu przy ocenie skuteczności terapii diltiazemem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, gdzie metabolizm leku może być zmieniony. Monitorowanie stężenia zarówno diltiazemu, jak i jego aktywnych metabolitów może być pomocne w optymalizacji dawkowania u wybranych grup pacjentów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Diltiazem chlorowodorek, substancja czynna leku Dilzem Retard 90 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością z przewodu pokarmowego na poziomie 80-90%, jednak dostępność biologiczna wynosi około 40% z powodu intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach od podania doustnego. Objętość dystrybucji wynosi około 5 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek pozanaczyniowych, a stopień wiązania z białkami osocza wynosi 70-85%, z czego 35-40% wiąże się specyficznie z albuminami. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: N-demetylodiltiazemu (20% aktywności leku macierzystego) oraz deacetylodiltiazemu (25-50% aktywności). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm jest opóźniony, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
biodostępność, deacetylacja, deacetylodiltiazem, demetylacja oksydatywna, diltiazem chlorowodorek, dostępność układowa, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, N-demetylodiltiazem, objętość dystrybucji, okres półtrwania, wiązanie z białkami -
Leksykon leków
Diltiazem chlorowodorek w dawce 180 mg, podawany w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Dilzem 180 Retard), charakteryzuje się wysokim wchłanianiem z przewodu pokarmowego na poziomie 80-90%, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 3-4 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi około 5 l/kg masy ciała, a lek wiąże się z białkami osocza w 70-85%, w tym 35-40% z albuminami. Biotransformacja zachodzi niemal całkowicie w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, z efektem pierwszego przejścia ograniczającym dostępność biologiczną do około 40%. Metabolity N-demetylodiltiazemu i deacetylodiltiazemu wykazują aktywność farmakologiczną na poziomie 20% i 25-50% siły działania leku macierzystego. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (70% w postaci metabolitów, 4% niezmienionego leku), a okres półtrwania wynosi średnio 6 godzin (zakres 2-11 godzin), z wydłużeniem u osób starszych i pacjentów z niewydolnością wątroby.
biotransformacja, deacetylodiltiazem, demetylacja oksydatywna, diltiazemu chlorowodorek, Dilzem 180 Retard, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka leku, izoenzym CYP 3A4, metabolit skoniugowany, N-demetylodiltiazem, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w wieku podeszłym, stężenie maksymalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Diltiazem charakteryzuje się wysoką absorpcją z przewodu pokarmowego na poziomie 80-90% podanej dawki, jednak jego dostępność biologiczna wynosi około 40% z powodu intensywnego efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 3-4 godzinach od podania doustnego. Objętość dystrybucji wynosi około 5 l/kg masy ciała, a lek wiąże się z białkami osocza w 70-85%, w tym 35-40% z albuminami, co wpływa na dostępność farmakologicznie aktywnej frakcji wolnej. Metabolizm diltiazemu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów N-demetylodiltiazemu (20% aktywności leku macierzystego) oraz deacetylodiltiazemu (25-50% aktywności). U pacjentów z niewydolnością wątroby metabolizm jest opóźniony, co może zwiększać ekspozycję na lek.
absorpcja z przewodu pokarmowego, białko osocza, deacetylodiltiazem, diltiazemu chlorowodorek, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z organizmu, izoenzym CYP3A4, metabolit fenolowy, N-demetylodiltiazem, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydatywna demetylacja, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza -
Leksykon leków
Topiramat wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami leków. Nie wpływa istotnie na stężenia fenytoiny, karbamazepiny, kwasu walproinowego, fenobarbitalu i prymidonu, choć u niektórych pacjentów może zwiększać stężenie fenytoiny poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać dostosowania dawki. W terapii skojarzonej z kwasem walproinowym istnieje ryzyko hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (temperatura <35°C). Topiramat wpływa także na metabolizm innych leków, m.in. zwiększa stężenie metforminy (Cmax o 18%, AUC o 25%) i propranololu (Cmax o 9-16%, AUC o 9-17%), zmniejsza ekspozycję na pioglitazon (AUC o 15%) i glibenklamid (AUC o 25%), a także obniża AUC digoksyny o 12%. W przypadku stosowania z warfaryną obserwuje się zmniejszenie PT/INR, co wymaga regularnej kontroli.
3-cis-hydroksygliburyd, 4-hydroksypropranolol, 4-trans-hydroksygliburyd, 9-hydroksyrysperydon, amitryptylina, czas protrombinowy, deacetylodiltiazem, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efekt farmakodynamiczny, efekt hipoglikemizujący, encefalopatia, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, inhibitor CYP2C19, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-demetylodiltiazem, noretyndron, parametr farmakokinetyczny, pioglitazon, pizotifen, propranolol, prymidon, rysperydon, stężenie fenytoiny, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna -
Leksykon leków
Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie wpływa znacząco na stężenia większości leków przeciwpadaczkowych (LPP), z wyjątkiem fenytoiny, której stężenie może wzrosnąć u niektórych pacjentów (mechanizm: hamowanie CYP2C19). Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Kwas walproinowy nie zmienia stężenia topiramatu, ale ich skojarzone stosowanie może prowadzić do hiperamonemii, encefalopatii i hipotermii, co wymaga monitorowania i ewentualnego odstawienia jednego z leków. Topiramat zmniejsza skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, powodując zależne od dawki obniżenie ekspozycji na etynyloestradiol o 18-30% (przy dawkach 200-800 mg/dobę), co wymaga stosowania dodatkowej metody antykoncepcji mechanicznej. Ponadto, topiramat może zmniejszać stężenia digoksyny (AUC o 12%), rysperydonu (AUC o 16-33%) oraz leków przeciwcukrzycowych (pioglitazon, glibenklamid, metformina), co wymaga monitorowania stężeń i kontroli klinicznej.
amitryptylina, CYP2C19, czas protrombinowy, deacetylodiltiazem, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, etynyloestradiol, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipokaliemia, hipotermia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje z alkoholem, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lit, metformina, N-demetylodiltiazem, nortryptylina, pioglitazon, pizotifen, propranolol, rysperydon, sedacja, stan stacjonarny, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe -
Leksykon leków
Diltiazem chlorowodorek w preparacie Dilzem 120 retard, podawany doustnie w dawce 120 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-90%) oraz znacznym efektem pierwszego przejścia wątrobowego, co skutkuje dostępnością układową około 40%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 3-4 godzinach, a objętość dystrybucji wynosi około 5 l/kg masy ciała, wskazując na szeroką penetrację do tkanek. Lek wiąże się z białkami osocza w 70-85%, z czego 35-40% przypada na albuminy. Metabolizm zachodzi niemal całkowicie w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: N-demetylodiltiazemu (20% aktywności leku macierzystego) oraz deacetylodiltiazemu (25-50% aktywności). Okres półtrwania diltiazemu wynosi średnio 6 godzin (zakres 2-11 godzin), z możliwością wydłużenia u osób starszych i pacjentów z niewydolnością wątroby.
aktywność farmakologiczna, albuminy, biodostępność leku, biotransformacja leku, cytochrom P-450, deacetylacja, deacetylodiltiazem, diltiazemu chlorowodorek, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP3A4, kumulacja leku, metabolity skoniugowane, N-demetylodiltiazem, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydatywna demetylacja, penetracja tkanek, stężenie leku w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
