toczeń polekowy

Toczeń polekowy (ang. drug-induced lupus erythematosus, DILE) jest zespołem objawów klinicznych i nieprawidłowości serologicznych przypominających toczeń rumieniowaty układowy (SLE), wywołanym przez ekspozycję na określone leki. W przeciwieństwie do idiopatycznego SLE, objawy tocznia polekowego zwykle ustępują po odstawieniu wywołującego go leku.

Do leków najczęściej wywołujących DILE należą: prokainamid, hydralazyna, izoniazyd, minocyklina, diltiazem, przeciwpadaczkowe oraz inhibitory TNF-α. Mechanizm patogenetyczny obejmuje indukcję autoimmunizacji poprzez modyfikację struktury białek, zaburzenie tolerancji immunologicznej lub bezpośrednią aktywację limfocytów T.

Objawy kliniczne tocznia polekowego obejmują głównie bóle stawów, zapalenie stawów, gorączkę, osłabienie oraz zmiany skórne. W przeciwieństwie do SLE, rzadko występują ciężkie objawy nerkowe czy neurologiczne. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczna jest obecność przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), szczególnie przeciwciał anty-histonowych, przy rzadszym występowaniu przeciwciał anty-dsDNA czy anty-Sm.

Rozpoznanie tocznia polekowego opiera się na występowaniu objawów po rozpoczęciu terapii konkretnym lekiem, obecności markerów serologicznych oraz ustąpieniu objawów po odstawieniu leku. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynnika wywołującego, w cięższych przypadkach stosuje się krótkoterminowo niesteroidowe leki przeciwzapalne lub glikokortykosteroidy.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl