okluzja tętnicy wieńcowej

Okluzja tętnicy wieńcowej to stan całkowitego zamknięcia naczynia krwionośnego, które zaopatruje mięsień sercowy w tlen i substancje odżywcze. Niedrożność tętnicy wieńcowej prowadzi do niedokrwienia miokardium i w konsekwencji do ostrego zespołu wieńcowego, w tym zawału serca, jeśli nie zostanie szybko udrożniona.

Najczęstszą przyczyną okluzji tętnicy wieńcowej jest pęknięcie niestabilnej blaszki miażdżycowej z następczym utworzeniem zakrzepu zamykającego światło naczynia. Rzadziej okluzję mogą spowodować: skurcz naczynia, rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, zator czy urazy klatki piersiowej.

Objawy okluzji tętnicy wieńcowej obejmują typowo silny ból w klatce piersiowej (dławica piersiowa), promieniujący do lewego ramienia, żuchwy lub pleców, duszność, nadmierne pocenie się, nudności oraz uczucie lęku. W diagnostyce kluczową rolę odgrywa EKG, badania biochemiczne (troponiny sercowe) oraz koronarografia.

Leczenie okluzji tętnicy wieńcowej wymaga natychmiastowej interwencji. Metodą z wyboru jest przezskórna interwencja wieńcowa (PCI) z implantacją stentu. W przypadku braku możliwości wykonania PCI stosuje się leczenie fibrynolityczne. Niezależnie od metody reperfuzji, pacjent otrzymuje leczenie przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe.

Skuteczna i szybka reperfuzja jest kluczowa dla ograniczenia obszaru martwicy mięśnia sercowego i poprawy rokowania pacjenta. Czas od wystąpienia objawów do przywrócenia przepływu w naczyniu („czas do reperfuzji”) jest najważniejszym czynnikiem determinującym przeżycie i późniejszą jakość życia pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl