indukcja skurczów

Indukcja skurczów, czyli stymulacja lub wywołanie skurczów macicy w celu zapoczątkowania porodu, jest często stosowaną procedurą położniczą, gdy dalsze trwanie ciąży może stanowić zagrożenie dla matki lub płodu. Wskazania medyczne do indukcji obejmują między innymi: ciążę przenoszoną (powyżej 41. tygodnia), przedwczesne pęknięcie błon płodowych, stan przedrzucawkowy, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu, cukrzycę ciążową czy choroby matki wymagające zakończenia ciąży.

Metody indukcji skurczów dzielą się na farmakologiczne i mechaniczne. Do metod farmakologicznych należy przede wszystkim podawanie oksytocyny dożylnie w stopniowo zwiększanych dawkach oraz stosowanie prostaglandyn (najczęściej PGE2 – dinoprostonu lub PGE1 – mizoprostolu) dopochwowo lub doustnie. Metody mechaniczne obejmują natomiast amniotomię (przebicie pęcherza płodowego), wprowadzenie cewnika Foleya do kanału szyjki macicy oraz odseparowanie błon płodowych od dolnego bieguna jaja płodowego.

Przed rozpoczęciem indukcji konieczna jest ocena dojrzałości szyjki macicy (najczęściej w skali Bishopa), która w znaczącym stopniu determinuje skuteczność procedury i ryzyko niepowodzenia. Przy niedojrzałej szyjce macicy (ocena w skali Bishopa poniżej 6 punktów) zwykle stosuje się najpierw preindukcję z użyciem prostaglandyn, a następnie indukcję oksytocyną. Procedura indukcji wymaga ścisłego monitorowania stanu płodu (zazwyczaj poprzez kardiotokografię) oraz dynamiki skurczów macicy, aby uniknąć hiperstymulacji, która może prowadzić do zaburzeń czynności serca płodu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl