VII nerw czaszkowy
VII nerw czaszkowy, znany również jako nerw twarzowy, jest jednym z najważniejszych nerwów czaszkowych, odpowiedzialnym przede wszystkim za unerwienie mięśni mimicznych twarzy. Jest to nerw mieszany, zawierający włókna ruchowe, czuciowe oraz przywspółczulne.
W aspekcie ruchowym, nerw twarzowy unerwia wszystkie mięśnie mimiczne twarzy, mięsień ruchowy strzemiączka oraz tylny brzusiec mięśnia dwubrzuścowego. Jego włókna czuciowe odbierają wrażenia smakowe z przednich 2/3 języka oraz przekazują informacje czuciowe z małej części małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego.
Komponenta przywspółczulna nerwu VII odpowiada za unerwienie gruczołów łzowych, podjęzykowych i podżuchwowych, co ma kluczowe znaczenie dla produkcji łez oraz śliny. Nerw twarzowy opuszcza czaszkę przez otwór rylcowo-sutkowy, po czym rozgałęzia się w miąższu ślinianki przyusznej na gałęzie końcowe tworzące tzw. gęsią stopkę.
Uszkodzenie nerwu twarzowego prowadzi do porażenia mięśni mimicznych, co klinicznie objawia się jako porażenie Bella lub porażenie połowicze twarzy. Charakterystyczne są: opadnięcie kącika ust, niemożność zamknięcia oka po stronie uszkodzenia, wygładzenie zmarszczek czoła oraz zaburzenia smaku. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, elektromiografię oraz badania obrazowe, a leczenie zależy od przyczyny uszkodzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Etiologia i przyczyny
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) jest rzadkim schorzeniem neurologicznym wywołanym reaktywacją wirusa varicella-zoster (VZV) w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy). Patogeneza obejmuje zapalenie i obrzęk nerwu twarzowego, co prowadzi do jednostronnego porażenia twarzy, bólu, wysypki pęcherzykowej w obrębie ucha oraz zaburzeń słuchu i równowagi. RHS dotyka głównie osoby powyżej 60 roku życia, z częstością około 5 na 100 000 rocznie, stanowiąc 16-18% przypadków jednostronnego porażenia twarzy. Czynniki ryzyka to m.in. osłabienie układu odpornościowego, stres, wiek powyżej 50 lat oraz wcześniejsze zakażenie ospą wietrzną. Diagnostyka różnicowa obejmuje porażenie Bella, zapalenie ucha, boreliozę oraz nowotwory wewnątrzczaszkowe, a potwierdzenie rozpoznania może wymagać wykrycia DNA VZV lub przeciwciał w płynach ustrojowych.
ból neuropatyczny, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba z Lyme, herpes zoster oticus, kortykosteroid, latencja wirusa, leczenie przeciwwirusowe, lek immunosupresyjny, nerw twarzowy, nowotwór wewnątrzczaszkowy, ospa wietrzna, półpasiec, półpasiec uszny, porażenie Bella, porażenie twarzy, rumień wędrujący, VII nerw czaszkowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus varicella zoster, wysokie dawki steroidów, wysypka pęcherzykowa, zapalenie nerwu twarzowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zespół Ramsaya Hunta, zoster sine herpete, zwój kolanka, zwój kolanka nerwu twarzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Objawy
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe, postępujące schorzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy), rozpoczynającymi się najczęściej w obrębie mięśnia okrężnego oka (orbicularis oculi) u około 92% pacjentów. Początkowo objawy obejmują sporadyczne drgania powieki, mimowolne zamykanie oka, łzawienie oraz unoszenie brwi (objaw Babińskiego-2). W ciągu kilku miesięcy do lat skurcze rozprzestrzeniają się na mięśnie policzkowe (m. buccinator), okrężne ust (m. orbicularis oris), zygomaticus major, mentalis, a w zaawansowanych przypadkach także na m. platysma. Charakter skurczów ewoluuje od klonicznych, sporadycznych do częstych, tonicznych, a w końcowym stadium mogą występować niemal nieprzerwanie, powodując asymetrię twarzy, trudności w mowie, jedzeniu i połykaniu. Objawy utrzymują się także podczas snu, co jest cechą diagnostyczną. Choroba dotyka głównie osoby w 4. i 5. dekadzie życia, z przewagą kobiet, a średni czas od pojawienia się objawów do leczenia wynosi około 8 lat.
hemifacial spasm, mięsień okrężny oka, mięsień okrężny ust, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niedowład nerwu twarzowego, objaw Babińskiego-2, remisja, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, szum uszny, tinnitus, toksyna botulinowa, trudność w połykaniu, VII nerw czaszkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Patofizjologia i mechanizm
Skurcz połowiczy twarzy to mimowolne, toniczno-kloniczne skurcze mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy) po jednej stronie twarzy, najczęściej rozpoczynające się od mięśnia okrężnego oka i obejmujące kolejne mięśnie twarzy. Podstawowym mechanizmem patofizjologicznym jest przewlekła kompresja nerwu twarzowego w strefie wyjścia korzenia nerwu z pnia mózgu (root exit zone, REZ) przez naczynia krwionośne tylnego układu krążenia, głównie tętnicę móżdżkową przednią dolną (AICA), tętnicę móżdżkową tylną dolną (PICA), tętnicę kręgową lub podstawą, co prowadzi do odcinkowego odmielinizowania włókien nerwowych. W efekcie powstają zjawiska przewodnictwa efaptycznego i ektopowego powstawania impulsów, które wywołują nieprawidłową aktywację mięśni twarzy. Dodatkowo, nadpobudliwość jądra nerwu twarzowego w pniu mózgu, wywołana antydromowym przekazywaniem impulsów, prowadzi do reorganizacji synaps i utrzymującej się aktywacji mięśni, co wskazuje na złożony, zintegrowany model patofizjologiczny obejmujący mechanizmy obwodowe i centralne.
dekompresja mikronaczyniowa, demielinizacja nerwu, demielinizacja włókien nerwowych, jądro nerwu twarzowego, komórka Schwanna, kompresja naczyniowa, konflikt naczyniowo-nerwowy, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, porażenie Bella, przewodnictwo efaptyczne, rezonans magnetyczny, skurcz połowiczy twarzy, strefa wyjścia korzenia nerwu, stwardnienie rozsiane, synkineza, tętnica móżdżkowa przednia dolna, tętnica móżdżkowa tylna dolna, VII nerw czaszkowy