wysokie dawki steroidów
Wysokie dawki steroidów to strategia terapeutyczna, w której stosuje się glikokortykosteroidy w dawkach znacznie przekraczających fizjologiczne wydzielanie kortyzolu. Najczęściej stosowanymi preparatami są metyloprednizolon, prednizon, prednizolon oraz deksametazon. Dawkowanie zależy od jednostki chorobowej, masy ciała pacjenta oraz indywidualnej odpowiedzi na leczenie.
W praktyce klinicznej wysokie dawki steroidów znajdują zastosowanie w leczeniu ciężkich stanów zapalnych, chorób autoimmunologicznych, niektórych nowotworów oraz w transplantologii. Szczególnie istotne jest ich wykorzystanie w terapii ostrych rzutów stwardnienia rozsianego, ciężkich postaci astmy, zespołu DRESS, wstrząsu anafilaktycznego czy odrzucania przeszczepów.
Stosowanie wysokich dawek steroidów wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Należą do nich: zaburzenia gospodarki węglowodanowej, immunosupresja zwiększająca ryzyko infekcji, osteoporoza, zaburzenia psychiczne, nadciśnienie tętnicze, miopatia steroidowa, zaćma oraz zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Z tego powodu terapia powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą lekarza specjalisty.
Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek steroidów konieczne jest monitorowanie glikemii, ciśnienia tętniczego, gospodarki elektrolitowej oraz gęstości mineralnej kości. Istotna jest również profilaktyka osteoporozy poprzez suplementację wapnia i witaminy D. Odstawienie leczenia powinno odbywać się stopniowo, aby zapobiec rozwojowi wtórnej niewydolności nadnerczy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Toczeń – Leczenie
Toczeń rumieniowaty układowy (SLE) to przewlekła choroba autoimmunologiczna wymagająca indywidualnie dostosowanego leczenia farmakologicznego, zależnego od nasilenia objawów i zajęcia narządów wewnętrznych. Podstawą terapii jest hydroksychlorochina (200-400 mg/dobę), stosowana u wszystkich pacjentów, która zmniejsza stężenie autoprzeciwciał, kontroluje objawy i zapobiega zaostrzeniom. W łagodnych postaciach stosuje się także NLPZ (np. naproksen, ibuprofen) oraz niskie dawki kortykosteroidów (prednizon ≤10 mg/dobę). W cięższych przypadkach, zwłaszcza z zajęciem nerek, mózgu czy serca, konieczne są wysokie dawki prednizonu (1 mg/kg mc.), immunosupresanty (azatiopryna, mykofenolan mofetylu, cyklofosfamid) oraz leki biologiczne, takie jak belimumab, anifrolumab czy rytuksymab. Nefropatia toczniowa wymaga agresywnej terapii indukcyjnej i podtrzymującej, często z zastosowaniem mykofenolanu mofetylu lub cyklofosfamidu w połączeniu z glikokortykosteroidami, a także nowych leków jak woklosporyna. Leczenie tocznia u dzieci i kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności i dostosowania terapii, z kontynuacją hydroksychlorochiny i unikaniem teratogennych leków.
abatacept, anifrolumab, autoprzeciwciała, azatiopryna, belimumab, choroba autoimmunologiczna, cyklofosfamid, cyklosporyna, glikokortykosteroid, hydroksychlorochina, kortykosteroid, leflunomid, metotreksat, mezenchymalne komórki macierzyste, mykofenolan mofetylu, nasilenie objawów, nefropatia toczniowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obinutuzumab, remisja choroby, rytuksymab, stan przedrzucawkowy, terapia CAR-T, terapia komórkami macierzystymi, toczeń rumieniowaty układowy, ustekinumab, uszkodzenie narządów wewnętrznych, woklosporyna, wysokie dawki steroidów, zakrzep, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Etiologia i przyczyny
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) jest rzadkim schorzeniem neurologicznym wywołanym reaktywacją wirusa varicella-zoster (VZV) w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy). Patogeneza obejmuje zapalenie i obrzęk nerwu twarzowego, co prowadzi do jednostronnego porażenia twarzy, bólu, wysypki pęcherzykowej w obrębie ucha oraz zaburzeń słuchu i równowagi. RHS dotyka głównie osoby powyżej 60 roku życia, z częstością około 5 na 100 000 rocznie, stanowiąc 16-18% przypadków jednostronnego porażenia twarzy. Czynniki ryzyka to m.in. osłabienie układu odpornościowego, stres, wiek powyżej 50 lat oraz wcześniejsze zakażenie ospą wietrzną. Diagnostyka różnicowa obejmuje porażenie Bella, zapalenie ucha, boreliozę oraz nowotwory wewnątrzczaszkowe, a potwierdzenie rozpoznania może wymagać wykrycia DNA VZV lub przeciwciał w płynach ustrojowych.
ból neuropatyczny, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba z Lyme, herpes zoster oticus, kortykosteroid, latencja wirusa, leczenie przeciwwirusowe, lek immunosupresyjny, nerw twarzowy, nowotwór wewnątrzczaszkowy, ospa wietrzna, półpasiec, półpasiec uszny, porażenie Bella, porażenie twarzy, rumień wędrujący, VII nerw czaszkowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus varicella zoster, wysokie dawki steroidów, wysypka pęcherzykowa, zapalenie nerwu twarzowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zespół Ramsaya Hunta, zoster sine herpete, zwój kolanka, zwój kolanka nerwu twarzowego