nerw twarzowy
Nerw twarzowy (łac. nervus facialis) to siódmy nerw czaszkowy (VII), który pełni kluczową rolę w unerwieniu mięśni mimicznych twarzy. Jest to nerw mieszany, zawierający włókna ruchowe, czuciowe oraz przywspółczulne.
Anatomicznie nerw twarzowy wychodzi z pnia mózgu na granicy mostu i rdzenia przedłużonego, przebiega przez przewód słuchowy wewnętrzny, kanał nerwu twarzowego w kości skroniowej, a następnie przez otwór rylcowo-sutkowy opuszcza czaszkę. W swoim przebiegu tworzy charakterystyczne kolano, gdzie znajduje się zwój kolanka, zawierający neurony czuciowe i przywspółczulne.
Funkcje ruchowe nerwu twarzowego obejmują unerwienie wszystkich mięśni mimicznych twarzy, mięśnia strzemiączkowego, części mięśnia dwubrzuścowego oraz mięśnia rylcowo-gnykowego. Komponenty czuciowe odpowiadają za unerwienie przedniej części języka i podniebienia miękkiego, zaś włókna przywspółczulne unerwiają gruczoły łzowe, podjęzykowe i podżuchwowe.
Uszkodzenie nerwu twarzowego prowadzi do porażenia mimicznego twarzy (neuropatia VII nerwu), którego najczęstszą postacią jest idiopatyczne porażenie Bella. Objawy obejmują asymetrię twarzy, opadanie kącika ust, niemożność zamknięcia oka i uniesienia brwi po stronie uszkodzenia. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, elektromiografię oraz obrazowanie metodami MRI lub CT.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Otoskleroza jest przewlekłą chorobą ucha środkowego prowadzącą do unieruchomienia strzemiączka i niedosłuchu przewodzeniowego, której rokowanie zależy od wieku pacjenta, stopnia zaawansowania choroby oraz zastosowanego leczenia. Leczenie chirurgiczne, głównie stapedotomia i stapedektomia, wykazuje wysoką skuteczność – około 90% pacjentów doświadcza znacznej poprawy słuchu, a 59% operacji osiąga pooperacyjną rezerwę ślimakową (air-bone gap) ≤10 dB. Długoterminowo, 49% pacjentów utrzymuje normalny lub łagodny niedosłuch, a średni spadek słuchu wynosi około 0,75 dB, co jest porównywalne do presbyacusis. Czynniki wpływające na wyniki to m.in. przedoperacyjna rezerwa ślimakowa, próg przewodnictwa powietrznego, obecność otosklerozy ślimakowej, płeć, strona operacji i wiek. Operacje rewizyjne dają gorsze wyniki, z zamknięciem rezerwy ślimakowej do 10 dB u 50-70% pacjentów, a ryzyko pooperacyjnej głuchoty jest wyższe niż po operacji pierwotnej.
błona bębenkowa, nerw twarzowy, niedosłuch przewodzeniowy, operacja rewizyjna, otoskleroza, otoskleroza ślimakowa, płytka strzemiączka, presbyacusis, przewodnictwo powietrzne, rezerwa ślimakowa, stapedektomia, stapedotomia, starczy niedosłuch, strzemiączko, szumy uszne, trąbka Eustachiusza, ucho środkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Cholesteatoma to łagodny, ale ekspansywny rozrost nabłonka płaskiego i keratyny w uchu środkowym, który może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak utrata słuchu, zawroty głowy czy paraliż mięśni twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniu otolaryngologicznym, audiometrii oraz obrazowaniu (RTG i TK wyrostka sutkowatego) w celu oceny zakresu zmian i uszkodzeń. Leczenie jest przede wszystkim chirurgiczne, obejmujące mastoidektomię i tympanoplastykę, często w dwóch etapach, z celem całkowitego usunięcia zmiany, eliminacji infekcji i zachowania lub rekonstrukcji słuchu. Przed operacją stosuje się antybiotyki miejscowe i doustne oraz dokładne oczyszczenie ucha w celu kontroli infekcji. Operacja trwa zwykle 2-3 godziny, wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym, a pacjent może być wypisany tego samego dnia lub po krótkim pobycie szpitalnym.
5-fluorouracyl, antybiotyki miejscowe, audiometria, błona bębenkowa, cholesteatoma, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, implant ślimakowy, keratyna, krople do uszu, mastoidektomia, nabłonek płaski, nerw twarzowy, otolaryngolog, porażenie nerwu twarzowego, przewlekłe zapalenie ucha, retrakcja błony bębenkowej, tomografia komputerowa, tympanoplastyka, tympanotomia, ucho środkowe, utrata słuchu, wyrostek sutkowaty, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wyrostka sutkowatego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Leczenie
Guzy gruczołów ślinowych to rzadkie, heterogenne nowotwory wymagające wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Podstawą leczenia jest chirurgia, której zakres zależy od wielkości, lokalizacji i charakteru guza, z naciskiem na całkowite usunięcie zmiany z marginesem zdrowych tkanek. W przypadku ślinianki przyusznej kluczowe jest zachowanie funkcji nerwu twarzowego, stosując monitorowanie nerwu podczas zabiegu. Radioterapia, głównie teleradioterapia wiązką zewnętrzną, pełni rolę leczenia uzupełniającego pooperacyjnego, szczególnie przy nowotworach o wysokim stopniu złośliwości, dodatnich marginesach, naciekaniu okołonerwowym lub obecności przerzutów w węzłach chłonnych. Zaawansowane techniki, takie jak radioterapia neutronowa i hiperfrakcjonowana radioterapia fotonowa, wykazują większą skuteczność w nieoperacyjnych lub nawrotowych przypadkach. Chemioterapia, oparta głównie na związkach platyny, antracyklinach i cyklofosfamidzie, ma ograniczone zastosowanie i jest stosowana w zaawansowanych stadiach lub leczeniu paliatywnym.
całkowita parotidektomia, chemioradioterapia, inhibitory punktów kontrolnych, inwazja okołonerwowa, leczenie paliatywne, limfadenektomia, nerw twarzowy, nowotwory głowy i szyi, operacja rekonstrukcyjna, parotidektomia, radiosensybilizatory, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neutronowa, rak gruczołowo-torbielowaty, rak przewodów ślinowych, rak śluzowo-naskórkowy, receptor androgenowy, ślinianka przyuszna, stopień złośliwości, suchość jamy ustnej, teleradioterapia, terapia antyandrogenowa, terapie celowane, typ histologiczny guza, zabieg operacyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Diagnostyka i diagnoza
Ektropion, najczęściej dolnej powieki, charakteryzuje się wywinięciem brzegu powieki na zewnątrz i odsunięciem od gałki ocznej, co diagnozuje się głównie na podstawie badania fizykalnego i wywiadu. Kluczowe w ocenie są testy funkcjonalne powieki, takie jak test distrakcji (odległość ≥8-9 mm wskazuje na rozluźnienie powieki) oraz test snap back oceniający szybkość powrotu powieki do pozycji anatomicznej. Diagnostyka obejmuje także ocenę ewersji punktu łzowego, test Schirmera oraz badanie lampą szczelinową w celu wykrycia uszkodzeń rogówki i spojówki. Rozpoznaje się różne typy ektropionu: inwolucyjny, bliznowaty, porażenny, mechaniczny i wrodzony, co jest istotne dla wyboru terapii. Należy również różnicować ektropion z entropionem, zespołem wiotkiej powieki, ptozą i retrakcją powieki. Wywiad powinien uwzględniać przebyte operacje, urazy, choroby neurologiczne i dermatologiczne oraz objawy zespołu suchego oka i łzawienia.
badanie fizykalne, badanie oka, ektropion, ektropion bliznowaty, ektropion inwolucyjny, ektropion mechaniczny, ektropion porażenny, ektropion wrodzony, entropion, epifora, gałka oczna, keratopatia ekspozycyjna, lampa szczelinowa, lateral tarsal strip, nerw twarzowy, okulista, opadnięcie powieki, owrzodzenie rogówki, przeszczep skóry, rogówka, spojówka, światłowstręt, test Schirmera, test snap-back, wywiad lekarski, zapalenie spojówek, zespół suchego oka, zespół wiotkiej powieki - Leksykon chorób i schorzeń
Ból głowy w klastach – Etiologia i przyczyny
Ból głowy w klastach (cluster headache) jest pierwotnym, trójdzielno-autonomicznym bólem głowy o bardzo wysokim nasileniu, którego patofizjologia wiąże się przede wszystkim z dysfunkcją podwzgórza, zwłaszcza tylnego jego obszaru, co tłumaczy charakterystyczną cykliczność i rytmiczność ataków. Aktywacja układu trójdzielno-naczyniowego oraz odruchu trójdzielno-autonomicznego odpowiada za jednostronny ból i objawy autonomiczne. W patogenezie istotne są także zmiany molekularne w podwzgórzu i przysadce, w tym zaburzenia poziomów oreksyny, melatoniny i hormonu luteinizującego. Czynniki genetyczne odgrywają rolę w około 5% przypadków, z identyfikacją polimorfizmów SNP na chromosomach 1, 2 i 6 (np. rs113658130, rs4519530, rs12121134, rs11153082). Ponadto, podwyższone poziomy histaminy i serotoniny oraz procesy zapalne w zatoce jamistej i żyłach podstawy mózgu są zaangażowane w mechanizmy wywołujące ataki. W badaniach obrazowych stwierdzono aktywację tylnego podwzgórza podczas ataku, a także zmiany anatomiczne i funkcjonalne w tym obszarze.
bezdech senny, ból głowy w klastach, dysfunkcja podwzgórza, guz podwzgórza, jądro nadskrzyżowaniowe, kompleks trójdzielno-szyjny, malformacja naczyniowa, narkolepsja, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, odruch trójdzielno-autonomiczny, oponiak, peptyd związany z genem kalcytoniny, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przetrwały otwór owalny, rozwarstwienie tętnicy szyjnej, tętnica mózgowa przednia, tętnica oczna, trójdzielno-autonomiczny ból głowy, układ trójdzielno-naczyniowy, uwalnianie histaminy, wtórny ból głowy, zapalenie naczyniowe, zatoka jamista, zwój skrzydłowo-podniebienny, zwój trójdzielny - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Skurcz połowiczy twarzy (hemifacial spasm) to przewlekłe schorzenie nerwowo-mięśniowe charakteryzujące się mimowolnymi, toniczno-klonicznymi skurczami mięśni po jednej stronie twarzy, rozpoczynającymi się zwykle w okolicy oka i rozprzestrzeniającymi się w dół twarzy. Choroba dotyka około 8 osób na 100 000, częściej kobiety w średnim wieku. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz obrazowaniu MRI mózgu i kanału słuchowego wewnętrznego, które pozwala wykryć mikronaczyniową kompresję nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy) w obrębie kąta mostowo-móżdżkowego. Objawy utrzymują się nawet podczas snu, co może prowadzić do zaburzeń snu i istotnego pogorszenia jakości życia, w tym depresji i izolacji społecznej. Interdyscyplinarny zespół medyczny, w skład którego wchodzą neurolodzy, neurochirurdzy, fizjoterapeuci, psycholodzy oraz pielęgniarki, jest niezbędny do kompleksowej opieki nad pacjentem.
baklofen, Botox, choroba nerwowo-mięśniowa, diazepam, fenytoina, filc teflonowy, haloperidol, hemifacial spasm, karbamazepina, kąt mostowo-móżdżkowy, klonazepam, krwotok śródmózgowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek zwiotczający mięśnie, mikronaczyniowa dekompresja, mimowolne skurcze mięśni, MRI mózgu, nerw czaszkowy, nerw twarzowy, neurochirurg, neurolog, neurookulista, okskarbazepina, pień mózgu, porażenie twarzy, radiolog, rezonans magnetyczny, skurcz połowiczy twarzy, toksyna botulinowa, topiramat, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Mastoiditis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
W leczeniu niepowikłanego ostrego zapalenia wyrostka sutkowatego (mastoiditis) u większości pacjentów skuteczne jest leczenie zachowawcze obejmujące antybiotykoterapię, steroidy oraz myringotomię, bez konieczności mastoidektomii. Kluczowe jest monitorowanie stanu klinicznego w pierwszych 48 godzinach terapii, a w przypadku braku poprawy lub pogorszenia wskazana jest interwencja chirurgiczna. U dzieci wymagających leczenia operacyjnego obserwuje się trzykrotnie wyższe wartości CRP przy przyjęciu (p<0,001), a wartość graniczna CRP 98,7 mg/l charakteryzuje się czułością 100% i swoistością 74,6% w przewidywaniu konieczności zabiegu (AUC=0,927, p<0,001). Dożylna terapia steroidowa może skracać czas hospitalizacji, a u pacjentów płci męskiej przebieg choroby jest zwykle cięższy. Monitorowanie CRP jest istotnym wskaźnikiem konieczności interwencji chirurgicznej. U dzieci poniżej 24 miesiąca życia z wysoką leukocytozą i CRP powyżej 7,21 mg/dl wzrasta ryzyko powikłań.
analiza ROC, antybiotykoterapia, białko C-reaktywne, czynnik prognostyczny, leczenie zachowawcze, leukocyty, marker zapalny, mastoidektomia, monitorowanie pacjenta, myringotomia, nerw twarzowy, pacjent pediatryczny, przedsionek ucha, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, steroid, terapia steroidowa, trąbka słuchowa, zapalenie wyrostka sutkowatego - Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Leczenie
Niedosłuch odbiorczy, zwłaszcza w stopniu głębokim, stanowi istotne wyzwanie kliniczne wymagające zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego. W przypadku ubytków słuchu od łagodnego do umiarkowanego stosuje się konwencjonalne aparaty słuchowe, które wzmacniają dźwięki za pomocą mikrofonu, wzmacniacza i głośnika, dostosowując się do specyficznego wzorca ubytku słuchu. Dla pacjentów z głębokim niedosłuchem odbiorczym, nieodpowiadającym na aparaty słuchowe, implanty ślimakowe stanowią zaawansowaną metodę leczenia. Implanty te bezpośrednio stymulują nerw słuchowy, omijając uszkodzone struktury ucha wewnętrznego, a ich system składa się z części wewnętrznej (odbiornik i elektrody w ślimaku) oraz zewnętrznej (procesor dźwięku). Kwalifikacja do implantacji obejmuje badania audiologiczne, obrazowe (CT/MRI), ocenę medyczną i psychologiczną. Zabieg trwa około 1,5-3 godzin, a aktywacja implantu następuje po 2-4 tygodniach, po czym konieczna jest intensywna rehabilitacja słuchowa i mowy, zwłaszcza u dzieci, aby mózg mógł nauczyć się interpretować nowe sygnały dźwiękowe.
aparat słuchowy, audiolog, badanie audiologiczne, hybrydowy implant ślimakowy, implant na przewodnictwo kostne, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, implant zakotwiczony w kości, nerw słuchowy, nerw twarzowy, niedosłuch odbiorczy, obustronna implantacja ślimakowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, rehabilitacja słuchowa, rezonans magnetyczny, szum uszny, terapia genowa, terapia komórkami macierzystymi, tomografia komputerowa, ubytek słuchu, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Paraliż – Leczenie
Paraliż definiowany jest jako utrata lub osłabienie funkcji mięśniowych spowodowane zaburzeniami połączeń nerwowych między mózgiem a określonymi częściami ciała. Leczenie paraliżu wymaga indywidualnego, multidyscyplinarnego podejścia, angażującego neurologów, neurochirurgów, fizjoterapeutów, terapeutów zajęciowych, logopedów oraz psychologów. Kluczowe jest wczesne rozpoczęcie terapii, która obejmuje fizjoterapię (w tym hydroterapię i specjalistyczną fizjoterapię twarzy), terapię zajęciową, terapię mowy oraz leczenie farmakologiczne (miorelaksanty, kortykosteroidy, leki przeciwwirusowe, np. metyloprednizolon, amipryptylina, pregabalina). W przypadku paraliżu twarzy stosuje się także toksynę botulinową w leczeniu synkinezy, a w niektórych sytuacjach interwencje chirurgiczne, takie jak naprawa nerwów, przeszczepy mięśni (np. mięsień smukły) oraz procedury statyczne poprawiające symetrię twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (CT, MRI), elektromiografii (EMG) oraz ocenie klinicznej funkcji motorycznych i sensorycznych.
amitryptylina, dysfagia, egzoszkielet, elektromiografia, fizjoterapeuta, fizjoterapia, funkcjonalna stymulacja elektryczna, herpes simplex, herpes zoster, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydroterapia, inhibitor anhydrazy węglanowej, kortykosteroid, lek przeciwwirusowy, metyloprednizolon, miorelaksant, nerw twarzowy, neurochirurg, neurolog, neuroplastyczność, neurorehabilitacja, ortopeda, paraliż, paraliż poudarowy, paraliż strun głosowych, paraliż twarzy, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, pregabalina, przeszczep nerwu, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, spastyczność, splot ramienny, stymulacja elektryczna, stymulacja rdzenia kręgowego, synkineza, terapia komórkami macierzystymi, terapia mowy, terapia zajęciowa, toksyna botulinowa, tomografia komputerowa, transfer nerwu, utrata funkcji mięśni - Leksykon substancji czynnych
Kwas deoksycholowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas deoksycholowy, dostępny w produkcie Belkyra, jest stosowany do redukcji tkanki tłuszczowej podbródka poprzez podskórne wstrzyknięcia. Standardowa dawka wynosi 0,2 ml (2 mg) na jedno miejsce wstrzyknięcia, z odstępem 1 cm między nimi, a maksymalna dawka na jeden zabieg to 10 ml (100 mg), co odpowiada 50 wstrzyknięciom. Pełny cykl terapeutyczny obejmuje do 6 zabiegów, z przerwą minimum 4 tygodni między sesjami. U większości pacjentów poprawa widoczna jest po 2-4 zabiegach. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby ani u osób powyżej 65 roku życia, choć u seniorów zaleca się zachowanie ostrożności. Produkt nie jest wskazany dla dzieci i młodzieży. Komfort pacjenta można poprawić stosując doustne leki przeciwbólowe, NLPZ, miejscowe środki znieczulające lub chłodzenie miejsc wstrzyknięć.
asymetryczny uśmiech, gałąź brzeżna żuchwy, kwalifikacja pacjenta, kwas deoksycholowy, lek przeciwbólowy, lidokaina, miejsce wstrzyknięcia, mięsień szeroki szyi, nerw twarzowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie podskórne, podskórna tkanka tłuszczowa, środek znieczulający, tkanka tłuszczowa podbródka, wiotkość skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znieczulenie zabiegowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ameloblastoma to rzadki, łagodny, ale lokalnie agresywny nowotwór odontogeniczny, najczęściej zlokalizowany w żuchwie, stanowiący około 1% guzów jamy ustnej. Charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów przy niecałkowitym usunięciu oraz potencjałem destrukcji okolicznych tkanek. Podstawą leczenia jest chirurgia, z preferencją dla radykalnej resekcji z marginesem 1-1,5 cm zdrowej tkanki kostnej, co minimalizuje ryzyko nawrotu, które jest około trzykrotnie wyższe po leczeniu zachowawczym. Rekonstrukcja ubytków po resekcji obejmuje przeszczepy kostne, wolne płaty mikronaczyniowe oraz implantologię, co pozwala na przywrócenie funkcji i estetyki. Radioterapia, choć tradycyjnie uważana za nieskuteczną, może być rozważana w wybranych przypadkach z dawką 60 Gy w frakcjach po 2 Gy, zwłaszcza przy zastosowaniu technik VMAT. Terapia celowana na podstawie mutacji BRAF i SMO stanowi obiecującą opcję medycyny precyzyjnej.
chirurgia plastyczna i rekonstrukcyjna, chirurgia szczękowo-twarzowa, dekompresja, dysfagia, gastrostomia, hemimandibulektomia, intubacja, łyżeczkowanie, marsupializacja, mutacja BRAF, nerw twarzowy, obturator, pantomografia, radioterapia onkologiczna, resekcja segmentowa, rezonans magnetyczny, staw skroniowo-żuchwowy, terapia poznawczo-behawioralna, tomografia komputerowa, tracheostomia, transformacja złośliwa, VMAT, wyłuszczenie, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żuchwa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Belkyra 10 mg/ml
Lek Belkyra zawierający 10 mg/ml kwasu deoksycholowego jest wskazany do podskórnych iniekcji w obszarze podbródka u pacjentów z nadmiarem tkanki tłuszczowej. Standardowa dawka wynosi 0,2 ml (2 mg kwasu deoksycholowego) na każde miejsce wstrzyknięcia, z odstępem 1 cm między nimi, maksymalnie do 10 ml (100 mg) na sesję, co odpowiada 50 wstrzyknięciom. Terapia obejmuje do 6 zabiegów, z przerwą minimum 4 tygodni między sesjami, a efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 2-4 zabiegach. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby oraz osób powyżej 65 roku życia, choć w tej ostatniej grupie zaleca się ostrożność. Lek nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży.
asymetryczny uśmiech, badanie palpacyjne, gałąź brzeżna żuchwy, interwencja medyczna, kwas deoksycholowy, lek przeciwbólowy, lidokaina, mięsień szeroki szyi, nadmiar tkanki tłuszczowej, nerw twarzowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie podskórne, środek znieczulający miejscowy, tkanka tłuszczowa podbródka, wiotkość skóry, wstrzyknięcie podskórne, wykwalifikowany lekarz, zabieg leczniczy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka guzów ślinianki przyusznej wymaga wieloaspektowego podejścia, łączącego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane metody obrazowe i cytologiczne. USG, jako pierwsza linia diagnostyczna, charakteryzuje się czułością 60%, swoistością 95,2% i dokładnością 90,3% w różnicowaniu zmian łagodnych i złośliwych, natomiast MRI, dzięki doskonałemu kontrastowi tkanek miękkich i technikom takim jak DWI i DCE-MRI, umożliwia precyzyjną ocenę rozprzestrzeniania okołonerwowego oraz charakteru guza. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (FNA), często wykonywana pod kontrolą USG, wykazuje czułość 68-84% i swoistość 89-100% w wykrywaniu złośliwości, a jej wyniki klasyfikowane są według Systemu Mediolańskiego Raportowania Cytologii Gruczołów Ślinowych (MSRSGC). W przypadkach niejednoznacznych stosuje się biopsję gruboigłową lub badanie doraźne podczas operacji. Diagnostyka molekularna (FISH, RT-PCR, NGS) wspomaga rozpoznanie i prognozowanie, zwłaszcza w trudnych przypadkach.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja śródoperacyjna, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gruczoł ślinowy, guz ślinianki przyusznej, guz Warthina, naciekanie okołonerwowe, nerw czaszkowy, nerw twarzowy, obrazowanie dyfuzyjne, otolaryngolog, porażenie nerwu twarzowego, pozytonowa tomografia emisyjna, rak mukoepidermoidalny, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny, współczynnik dyfuzji, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Objawy
Guzy gruczołów ślinowych, choć rzadkie, obejmują zarówno zmiany łagodne, jak i złośliwe, z przewagą guzów łagodnych w śliniance przyusznej (stosunek 4:1). Klinicznie manifestują się jako niebolesne, wolno rosnące masy, lokalizowane zależnie od zajętego gruczołu (np. dyskretna masa w ogonie ślinianki przyusznej, obrzęk podżuchwowy czy pełność w dnie jamy ustnej). Objawy sugerujące złośliwość to ból, parestezje, porażenie nerwu twarzowego, szybki wzrost guza, owrzodzenie skóry czy unieruchomienie zmiany. Szczególnie istotne jest zajęcie nerwu twarzowego, które silnie wskazuje na charakter złośliwy. Typy histologiczne, takie jak rak gruczołowo-torbielowaty, wykazują tendencję do naciekania nerwów, co manifestuje się bólem i porażeniem, natomiast guz Warthina zwykle przebiega bezobjawowo. Progresja nowotworów zależy od stopnia złośliwości i typu histologicznego, z nowotworami wysokiego stopnia charakteryzującymi się szybszym wzrostem i gorszym rokowaniem.
dysfagia, gruczolak wielopostaciowy, gruczolakorak, guz gruczołu ślinowego, guz Warthina, laryngolog, mały gruczoł ślinowy, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, nerw twarzowy, nowotwór wysokiego stopnia złośliwości, parestezja, porażenie nerwu twarzowego, przerzut, rak gruczołowo-torbielowaty, rak niezróżnicowany, rak śluzowo-naskórkowy, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, szczękościsk, układ limfatyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia nerwów obwodowych – Epidemiologia
Uszkodzenia nerwów obwodowych (PNI) stanowią istotny problem kliniczny, szczególnie w populacji osób w wieku produkcyjnym, z częstością występowania w populacji traumatologicznej wynoszącą od 1,6% do 3% w zależności od regionu. Najczęściej dotyczą kończyn górnych (43,8/1 000 000) w porównaniu do kończyn dolnych (13,6/1 000 000), z dominacją uszkodzeń nerwu pośrodkowego (22,4%), łokciowego (15%) i promieniowego (9,9%). Mężczyźni stanowią około 67,7-80% pacjentów, a średni wiek chorych wynosi 32-45 lat. Główne mechanizmy urazów to urazy traumatyczne (52,2%), w tym rany szarpane (54,6%), oraz przyczyny nietraumatyczne, takie jak ucisk (25%) i stany zapalne (0,2%). W 7 głównych rynkach (7MM) w 2017 roku odnotowano 3 889 176 przypadków PNI, z czego USA miały najwyższą liczbę (1 645 218). W Polsce dane z Kliniki Ortopedii UM w Białymstoku (1997-2007) wskazują na dominację opóźnionych urazów nerwów kończyn górnych leczonych chirurgicznie, głównie pierwotnym szyciem i rekonstrukcjami z autogennych przeszczepów nerwów, najczęściej z nerwu łokciowego kończyny dolnej.
badanie elektrodiagnostyczne, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, nerw kulszowy, nerw łokciowy, nerw łydkowy, nerw piszczelowy, nerw promieniowy, nerw strzałkowy, nerw twarzowy, nerwiak, neuropatia, neuropatia cukrzycowa, przerwanie ciągłości nerwu, przeszczep nerwu, rana postrzałowa, reinerwacja, rezonans magnetyczny, splot lędźwiowo-krzyżowy, splot ramienny, ultrasonografia, uraz traumatyczny, uraz zamknięty, uszkodzenie nerwu obwodowego, uszkodzenie splotu ramiennego, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) jest powikłaniem reaktywacji wirusa varicella-zoster (VZV) w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy), prowadzącym do zapalenia i obrzęku nerwu, co skutkuje uszkodzeniem mechanicznym w kanale kostnym Fallopiusza oraz zwyrodnieniem wallerowskim. Patogeneza obejmuje pierwotne zakażenie ospą wietrzną, latencję wirusa w zwojach nerwowych oraz jego reaktywację pod wpływem immunosupresji, stresu, starzenia się lub chorób współistniejących. RHS charakteryzuje się jednostronnym porażeniem nerwu twarzowego, często z zajęciem nerwów VIII, IX, V i VI, co prowadzi do objawów takich jak zaburzenia smaku, zmniejszone łzawienie, utrata słuchu, zawroty głowy oraz dysfagia. Rokowanie jest gorsze niż w porażeniu Bella, z około 70% pacjentów odzyskujących funkcję nerwu twarzowego, a powikłania obejmują synkinezę, nerwoból popółpaścowy oraz uszkodzenia rogówki z ryzykiem trwałej utraty wzroku.
Alphaherpesvirinae, dysfagia, główny układ zgodności tkankowej, herpeswirus, immunosupresja, interferon alfa, lagoftalmus, limfopenia, nerw błędny, nerw językowo-gardłowy, nerw odwodzący, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, nerwoból popółpaścowy, oczopląs, ospa wietrzna, otarcie rogówki, owrzodzenie rogówki, półpasiec uszny, porażenie Bella, skala House-Brackmanna, synkineza, szumy uszne, utrata słuchu, wirus DNA, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, zaburzenia mowy, zaburzenia smaku, zakażenie HIV, zakażenie pierwotne, zapalenie nerwu, zawroty głowy, zespół Ramsaya Hunta, zwój kolanka, zwój korzeni grzbietowych, zwyrodnienie Wallera - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Etiologia i przyczyny
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to zaburzenie neurologiczne wynikające z mimowolnych, bezbolesnych skurczów mięśni jednej połowy twarzy, najczęściej spowodowane uciskiem naczynia krwionośnego na nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy) w strefie wyjścia korzenia nerwu (REEZ). Ucisk ten, najczęściej przez tętnicę móżdżkową przednią dolną (AICA), prowadzi do demielinizacji nerwu i nieprawidłowego przewodzenia impulsów nerwowych. Inne przyczyny to guzy kąta mostowo-móżdżkowego, malformacje naczyniowe, powikłania po porażeniu Bella, urazy, zapalenia ucha oraz rzadko stwardnienie rozsiane. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu MRI z kontrastem i MRA, które pozwalają uwidocznić ucisk naczyniowy. Warto podkreślić, że do 90% przypadków chirurgicznych HFS jest związanych z uciskiem naczyniowym, a współistniejące nadciśnienie tętnicze występuje u około 40% pacjentów.
angiografia rezonansu magnetycznego, demielinizacja, dziedziczenie autosomalnie dominujące, jądro nerwu twarzowego, kąt mostowo-móżdżkowy, malformacja Chiariego, malformacja tętniczo-żylna, mikronaczyniowa dekompresja, nadciśnienie tętnicze, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, nerwiak osłonkowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, oponiak, perlak, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, przetoka tętniczo-żylna, przewodnictwo efaptyczne, rezonans magnetyczny, skurcz połowiczy twarzy, strefa wyjścia korzenia nerwu, stwardnienie rozsiane, synkineza, termokoagulacja radioczęstotliwościowa, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętnica kręgowa, tętnica móżdżkowa przednia dolna, tętnica móżdżkowa tylna dolna, toksyna botulinowa, torbiel naskórkowa, ucisk naczyniowy, udar pnia mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy gruczołów ślinowych stanowią 6-8% wszystkich guzów głowy i szyi oraz mniej niż 1% nowotworów diagnozowanych rocznie w USA. Występują w dużych gruczołach (przyusznym, podżuchwowym, podjęzykowym) oraz mniejszych gruczołach w jamie ustnej i górnych drogach oddechowych. Większość jest łagodna, z powolnym wzrostem, najczęściej w gruczole przyusznym, manifestując się bezbolesnym guzkiem. Złośliwe guzy mogą powodować objawy neurologiczne, np. osłabienie nerwu twarzowego, co jest złym prognostycznie. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, ultrasonografię, TK, MRI oraz biopsję cienkoigłową (FNA). Leczenie opiera się głównie na chirurgii – od powierzchownej parotidektomii po całkowite usunięcie gruczołu i limfadenektomię szyjną, z zachowaniem funkcji nerwu twarzowego, jeśli to możliwe. Radioterapia pooperacyjna jest wskazana przy guzach o wysokim stopniu złośliwości, dodatnich marginesach, inwazji okołonerwowej lub chorobie węzłowej. Chemioterapia stosowana jest w wybranych przypadkach zaawansowanych lub przerzutowych, a nowoczesne terapie celowane i immunoterapia zyskują na znaczeniu.
biomarker, biopsja cienkoigłowa, dysfagia, gruczoł podżuchwowy, gruczoł przyuszny, gruczoł ślinowy, guz gruczołu ślinowego, guz przyusznicy, immunoterapia, inwazja okołonerwowa, kserostomia, limfadenektomia, margines tkanek, medycyna precyzyjna, nawrót nowotworu, nerw twarzowy, nowotwór głowy i szyi, opieka paliatywna, otolaryngolog, parotidektomia, parotidektomia powierzchowna, przeszczep nerwu, radioterapia neutronowa, rak gruczołowo-torbielowaty, rezonans magnetyczny, terapia celowana, terapia logopedyczna, terapia mowy i połykania, test molekularny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wizyta kontrolna, zespół Frey’a - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowa) – Objawy
Nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowo-ślimakowego (vestibular schwannoma) to łagodny guz wywodzący się z komórek Schwanna nerwu VIII, najczęściej z części przedsionkowej. Objawy dominujące to jednostronna, postępująca utrata słuchu (90-98% przypadków), często z towarzyszącymi jednostronnymi szumami usznymi (50-70%) oraz zaburzeniami równowagi (46-59%). W około 10% przypadków może wystąpić nagła utrata słuchu. W miarę wzrostu guza pojawiają się objawy ucisku na nerwy czaszkowe V i VII, takie jak parestezje twarzy, neuralgia, osłabienie mięśni twarzy czy zaburzenia smaku. Duże guzy (>2 cm) mogą powodować bóle głowy (19-29%), ataksję, dysfagię, zaburzenia widzenia oraz wodogłowie z objawami wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego. Tempo wzrostu guza wynosi przeciętnie 1-2 mm rocznie, z możliwością stabilizacji lub nagłego przyspieszenia wzrostu. Diagnostyka opiera się na MRI, audiologii oraz badaniach funkcji przedsionkowej i nerwu twarzowego.
ataksja, bóle głowy, dysfagia, elektroneurografia, kanał słuchowy wewnętrzny, kąt mostowo-móżdżkowy, komórki Schwanna, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, nerwiak nerwu słuchowego, neuralgia nerwu trójdzielnego, porażenie nerwu twarzowego, przedsionkowe miogenne potencjały wywołane, radiochirurgia, radioterapia stereotaktyczna, rehabilitacja przedsionkowa, szumy uszne, tinnitus, ucisk na pień mózgu, utrata słuchu, videonystagmografia, VIII nerw czaszkowy, wodogłowie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowa) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nerwiak nerwu przedsionkowego (vestibular schwannoma) to łagodny guz wywodzący się z komórek Schwanna VIII nerwu czaszkowego, odpowiedzialnego za słuch i równowagę. Guz rośnie zwykle powoli (1-2 mm/rok), powodując jednostronną utratę słuchu, szumy uszne, zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, audiometrii oraz obrazowaniu MRI z kontrastem. Leczenie wymaga podejścia wielodyscyplinarnego i obejmuje obserwację (MRI co 6-12 miesięcy), chirurgię (z zachowaniem funkcji nerwu twarzowego i słuchu) oraz radioterapię stereotaktyczną (radiochirurgia). Wybór metody zależy od wielkości guza, tempa wzrostu, wieku i stanu pacjenta. Po zabiegach konieczna jest specjalistyczna opieka pielęgniarska, monitorowanie neurologiczne i rehabilitacja przedsionkowa oraz mimiczna w przypadku uszkodzenia nerwu twarzowego.
acoustic neuroma, aparat słuchowy, audiolog, CyberKnife, dysfagia, gamma knife, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw twarzowy, nerwiak nerwu przedsionkowego, nerwiak nerwu słuchowego, nerwiak osłonkowy, neurochirurg, neuroonkolog, neurootolog, onkolog radioterapeuta, otolaryngolog, otolog, pień mózgu, porażenie mięśni twarzy, radiochirurgia, radioterapia stereotaktyczna, rehabilitacja przedsionkowa, rezonans magnetyczny, szumy uszne, tinnitus, tomografia komputerowa, ucho wewnętrzne, vestibular schwannoma, VIII nerw czaszkowy, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Tężec – Objawy
Tężec, wywołany przez Clostridium tetani i jego neurotoksynę, charakteryzuje się skurczami mięśni, zwłaszcza szczęki i szyi, z okresem inkubacji 3-21 dni (średnio 8-10 dni). Uogólniony tężec, stanowiący 80% przypadków, rozpoczyna się objawami takimi jak szczękościsk, ból głowy, sztywność mięśni szyi i trudności w połykaniu, które w ciągu 24-48 godzin rozprzestrzeniają się na mięśnie klatki piersiowej, pleców i kończyn. Typowe objawy to risus sardonicus, opistotonus, bolesne skurcze mięśni, a także objawy autonomiczne, takie jak gorączka, tachykardia i wahania ciśnienia tętniczego. W ciężkich przypadkach obserwuje się laryngospazm, niewydolność oddechową, złamania kości, nadciśnienie i zaburzenia rytmu serca. Skurcze mogą być wywoływane przez minimalne bodźce zewnętrzne (hałas, światło, dotyk). Tężec umiejscowiony i głowowy to rzadsze formy, z ograniczonymi objawami lokalnymi, które mogą przejść w formę uogólnioną. Tężec noworodków objawia się między 4 a 14 dniem życia, z objawami takimi jak trudności w ssaniu, zaciśnięte dłonie i opistotonus, i cechuje się wysoką śmiertelnością.
Clostridium tetani, dysfagia, infekcja ucha środkowego, nerw twarzowy, neurotoksyna, niedotlenienie, niewydolność oddechowa, okres inkubacji tężca, opistotonus, ośrodkowy układ nerwowy, porażenie nerwów czaszkowych, risus sardonicus, szczękościsk, tachykardia, tężec głowowy, układ współczulny, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc aspiracyjne, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Patofizjologia i mechanizm
Niedosłuch odbiorczy (sensoryneuralny) wynika z uszkodzenia komórek rzęsatych ślimaka lub nerwu słuchowego, często spowodowanego czynnikami genetycznymi, środowiskowymi (hałas, ototoksyczne leki) lub starzeniem się. Uszkodzenie to zaburza przekształcenie fal mechanicznych w impulsy elektryczne, które są przesyłane do mózgu. W zależności od lokalizacji uszkodzenia, niedosłuch klasyfikuje się na przewodzeniowy, odbiorczy lub mieszany, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru terapii. Aparaty słuchowe wzmacniają dźwięki i są skuteczne przy łagodnym do ciężkiego niedosłuchu, natomiast implanty ślimakowe, przeznaczone dla pacjentów z ciężkim do głębokiego niedosłuchem sensoryneuralnym, omijają uszkodzony ślimak, bezpośrednio stymulując nerw słuchowy sygnałami elektrycznymi. Implanty przewodnictwa kostnego (BAHA) i implanty ucha środkowego stanowią alternatywę dla niedosłuchu przewodzeniowego i mieszanego, wykorzystując odpowiednio wibracje kostne lub mechaniczne sprzężenie z kosteczkami słuchowymi. Implanty pnia mózgu (ABI) są stosowane u pacjentów z uszkodzonym nerwem słuchowym, stymulując bezpośrednio jądro ślimakowe pnia mózgu.
aktywacja kaspaz, aminoglikozydy, błona bębenkowa, guz kąta mostowo-móżdżkowego, hybrydowy implant ślimakowy, implant pnia mózgu, implant przewodnictwa kostnego, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, komórki rzęsate, nerw słuchowy, nerw twarzowy, neuroplastyczność, niedosłuch mieszany, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, szum uszny, utrata słuchu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie ucha środkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ból ucha – Diagnostyka i diagnoza
Ból ucha (otalgia) wymaga precyzyjnej diagnostyki różnicowej między otalgią pierwotną, pochodzącą bezpośrednio z ucha, a otalgią wtórną, czyli bólem odniesionym z innych struktur unerwionych wspólnie z uchem. Kluczowe jest badanie otoskopowe, oceniające kolor, położenie, przezroczystość i integralność błony bębenkowej oraz obecność wydzieliny. Dodatkowo, otoskop pneumatyczny pozwala ocenić ruchomość błony bębenkowej, a tympanometria mierzy ciśnienie w uchu środkowym i funkcję trąbki słuchowej. Reflektometria akustyczna i tympanocenteza stanowią uzupełnienie diagnostyki w przypadkach wysiękowego zapalenia ucha środkowego i infekcji opornych na leczenie. Diagnostyka obrazowa (MRI, TK) oraz nasolaryngoskopia są wskazane u pacjentów z czynnikami ryzyka nowotworów lub poważniejszych patologii, zwłaszcza przy prawidłowym badaniu otoskopowym. Badania laboratoryjne (morfologia, OB, CRP, badania tarczycy) i mikrobiologiczne wspomagają identyfikację przyczyn infekcyjnych i zapalnych, szczególnie u osób powyżej 50. roku życia.
audiometria impedancyjna, audiometria tonalna, badanie otoskopowe, białko C-reaktywne, błona bębenkowa, morfologia krwi, nasolaryngoskopia, nerw twarzowy, odczyn Biernackiego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, otalgia, otalgia pierwotna, otalgia wtórna, otolaryngolog, otoskopia pneumatyczna, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, przewód słuchowy zewnętrzny, reflektometria akustyczna, rezonans magnetyczny, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, tympanocenteza, tympanometria, ucho środkowe, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego, zapalenie gardła, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Zapobieganie i profilaktyka
Cholesteatoma to agresywnie rosnąca, nienowotworowa zmiana ucha środkowego, której wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak utrata słuchu czy uszkodzenie nerwu twarzowego. Profilaktyka opiera się na skutecznym leczeniu przewlekłych infekcji ucha oraz dysfunkcji trąbki Eustachiusza, w tym stosowaniu drenów tympanostomijnych (PE) w celu utrzymania prawidłowej wentylacji ucha środkowego i zapobiegania tworzeniu się kieszeni retrakcyjnych błony bębenkowej. Istotne jest także unikanie perforacji błony bębenkowej poprzez ochronę przed urazami i infekcjami, a w przypadku perforacji – szybka interwencja chirurgiczna. Leczenie chorób podstawowych, takich jak alergie czy refluks, które mogą wpływać na funkcję trąbki Eustachiusza, również zmniejsza ryzyko rozwoju cholesteatomy. Regularne badania otologiczne, audiologiczne i obrazowe są niezbędne do monitorowania pacjentów z przewlekłym zapaleniem ucha środkowego i wczesnego wykrywania nawrotów choroby.
badanie audiologiczne, błona bębenkowa, cholesteatoma, dren tympanostomijny, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, erozja podstawy czaszki, hiperkeratoza, kosteczka słuchowa, laryngolog, nerw twarzowy, ochronnik słuchu, otolog, perforacja błony bębenkowej, przewlekła infekcja ucha, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, przewód słuchowy, refluks kwasu żołądkowego, ucho środkowe, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, wyrostek sutkowaty, zapalenie ucha zewnętrznego, zatyczka do uszu - Leksykon substancji czynnych
Kwas deoksycholowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas deoksycholowy, stosowany w preparacie Belkyra (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), powinien być podawany wyłącznie podskórnie w warstwie tkanki tłuszczowej podbródka, z zachowaniem odległości co najmniej 1-1,5 cm od wrażliwych struktur anatomicznych, zwłaszcza gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego, aby uniknąć neuropraksji i zaburzeń motorycznych mięśni twarzy. Nieprawidłowa technika, w tym wstrzyknięcia śródskórne, domięśniowe lub donaczyniowe, może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak owrzodzenia, martwica skóry i blizny. W trakcie podawania nie należy wyciągać igły z tkanki podskórnej, aby zmniejszyć ryzyko ekspozycji śródskórnej. W przypadku wystąpienia owrzodzenia lub martwicy w miejscu iniekcji, ponowne podanie Belkyry w tym samym miejscu jest przeciwwskazane. Ponadto, należy unikać wstrzyknięć w gruczoły ślinowe, tarczycę, węzły chłonne oraz mięśnie, a także zwracać uwagę na ryzyko zakażeń miejscowych, które mogą wymagać przerwania terapii do czasu ich ustąpienia.
asymetryczny uśmiech, Belkyra, blizna, dysfagia, dysmorfofobia, kwas deoksycholowy, martwica, mięsień szeroki szyi, nerw twarzowy, neuropraksja, otyłość, owrzodzenie skóry, powiększenie tarczycy, ropień, roztwór do wstrzykiwań, stan zapalny, stwardnienie, tkanka bliznowata, tkanka tłuszczowa podskórna, wcięcie tarczowe, węzły chłonne szyi, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie donaczyniowe, wstrzyknięcie śródskórne, zakażenie, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Etiologia i przyczyny
Ektropion to wywinięcie dolnej powieki na zewnątrz, prowadzące do ekspozycji spojówki i zaburzenia funkcji ochronnej oka. Najczęstszą formą jest ektropion inwolucyjny, związany z osłabieniem mięśni i ścięgien powieki dolnej w przebiegu starzenia, szczególnie po 60. roku życia. Inne typy to ektropion paralityczny, wynikający z porażenia nerwu twarzowego (np. porażenie Bella z udziałem reaktywacji HSV-1), bliznowaty spowodowany skróceniem przedniej blaszki powieki (np. po urazach, oparzeniach, radioterapii, przewlekłym stosowaniu leków takich jak dorzolamid i brymonidyna), mechaniczny wywołany przez masy odciągające powiekę oraz rzadki ektropion wrodzony związany z wadami genetycznymi (np. zespół Downa). Czynniki ryzyka obejmują operacje powiek (zwłaszcza blefaroplastykę z nadmiernym usunięciem skóry), przewlekłe narażenie na promieniowanie UV, choroby skóry (kontaktowe zapalenie skóry, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, łuszczyca), choroby neurologiczne (stwardnienie rozsiane, udar) oraz szybka utratę masy ciała. Występowanie ektropionu po wycięciu guza powieki wynosi 2,5-7%, a po przeszczepie skóry pełnej grubości 14,2%, szczególnie przy ranach >21 mm.
bisfosfoniany, blefaroplastyka, chirurgia Mohsa, choroba autoimmunologiczna skóry, drażniące kontaktowe zapalenie skóry, ektropion, ektropion bliznowaty, ektropion inwolucyjny, ektropion mechaniczny, ektropion paralityczny, ektropion wrodzony, ichtioza, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczyca, mięsień okrężny oka, nerw twarzowy, płytka tarczkowa, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, radioterapia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, udar mózgu, wirus opryszczki pospolitej, wywinięcie powieki, zespół bezdechu sennego, zespół Downa, zwój kolankowy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy ślinianki przyusznej stanowią około 80% wszystkich guzów gruczołów ślinowych, z czego około 80% ma charakter łagodny, najczęściej są to gruczolaki wielopostaciowe i guzy Warthina (88% łagodnych zmian). Diagnostyka i leczenie tych zmian leży głównie w gestii otolaryngologów. Klinicznie manifestują się jako bezbolesne zgrubienia w okolicy policzka lub ucha, a objawy takie jak utrata ruchomości twarzy czy dysfagia wymagają pilnej konsultacji. Podstawą leczenia jest chirurgia, obejmująca parotidektomię powierzchowną (usunięcie zewnętrznej części gruczołu z zachowaniem nerwu twarzowego), całkowitą lub operacje rozszerzone w przypadku zmian złośliwych. W trakcie zabiegu istotne jest monitorowanie nerwu twarzowego, którego uszkodzenie może prowadzić do poważnych deficytów funkcjonalnych. Radioterapia jest wskazana pooperacyjnie przy guzach złośliwych >4 cm, z naciekaniem struktur lokalnych, dodatnimi marginesami czy zajęciem węzłów chłonnych, natomiast chemioterapia i terapia celowana (np. entrektynib, larotrektynib w guzach z fuzją NTRK) są stosowane w wybranych przypadkach zaawansowanych lub nawrotowych.
badanie śródoperacyjne, brachyterapia, chemioterapia, chirurg rekonstrukcyjny, chirurg szczękowo-twarzowy, dysfagia, fizjoterapia, fuzja NTRK, gruczoł ślinowy, gruczolak wielopostaciowy, guz ślinianki przyusznej, guz Warthina, immunoterapia, krwiak, logopeda, monitorowanie śródoperacyjne, nerw twarzowy, onkolog chirurgiczny, onkolog kliniczny, onkolog radioterapeuta, onkologia, otolaryngolog, parotidektomia całkowita, parotidektomia powierzchowna, radioterapia, radioterapia protonowa, suchość jamy ustnej, terapia celowana, zespół Frey’a, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Objawy
Cholesteatoma to torbielowata zmiana keratynizującego nabłonka płaskiego w uchu środkowym, za błoną bębenkową, wykazująca destrukcyjny i ekspansywny charakter. Występuje najczęściej jednostronnie (około 85% przypadków) i może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedosłuch przewodzeniowy, zawroty głowy, porażenie nerwu twarzowego (częstość 1-3,4%) oraz uszkodzenia struktur ucha wewnętrznego. Objawy wczesne obejmują uporczywy, wodnisty wyciek z ucha o nieprzyjemnym zapachu, stopniową utratę słuchu, uczucie pełności i nawracające infekcje oporne na standardowe leczenie antybiotykami. Zaawansowane stadium może manifestować się vertigo, szumami usznymi, osłabieniem mięśni twarzy oraz powikłaniami zagrażającymi życiu, takimi jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy ropień mózgu. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym, audiometrii oraz obrazowaniu – tomografii komputerowej (CT) i rezonansie magnetycznym (MRI) – które pozwalają ocenić zakres erozji kostnej i planować leczenie chirurgiczne.
audiometria, błona bębenkowa, cholesteatoma, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, kosteczki słuchowe, meningitis, nabłonek płaski, nawracająca infekcja ucha, nerw twarzowy, niedosłuch przewodzeniowy, otorrhea, otoskopia, perforacja błony bębenkowej, perlak, porażenie mięśni twarzy, przetoka błędnikowa, przewlekły stan zapalny ucha, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, struna bębenkowa, szumy uszne, tinnitus, tomografia komputerowa, tympanomastoidektomia, ucho środkowe, vertigo, wciągnięcie błony bębenkowej, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zakrzepica zatoki esowatej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pieczenia jamy ustnej – Patofizjologia i mechanizm
Zespół pieczenia jamy ustnej (BMS) jest przewlekłym schorzeniem o podłożu neuropatycznym, obejmującym zarówno neuropatię obwodową, jak i ośrodkową. Badania histopatologiczne wykazały zmniejszoną gęstość włókien nerwowych nabłonkowych i podpapillarnych, degenerację aksonalną nerwu trójdzielnego oraz podwyższone poziomy czynnika wzrostu nerwów (NGF) w ślinie pacjentów. Zwiększona ekspresja kanałów jonowych TRPV1 i receptorów P2X3 koreluje z nadwrażliwością i bólem neuropatycznym. Dysfunkcja struny bębenkowej i zaburzenia równowagi między układem smakowym a somatosensorycznym nerwu językowego mogą prowadzić do nadmiernej aktywacji aferentów bólowych. Ośrodkowe mechanizmy neuropatyczne obejmują hipofunkcję dopaminergiczną w jądrach podstawy, zmniejszoną endogenną kontrolę hamującą ból oraz zmiany strukturalne i funkcjonalne w mózgu, co potwierdzają badania fMRI i PET. Wyróżnia się trzy podklasy BMS: obwodową neuropatię małych włókien (50-60%), subkliniczną dużą neuropatię trójdzielną (20-25%) oraz ośrodkowy deficyt dopaminergicznego hamowania zstępującego (20-40%).
aktywacja mózgu, badanie kliniczne, biopsja języka, ból neuropatyczny, czynnik neurotroficzny, czynnik wzrostu nerwów, degeneracja aksonalna, etiopatogeneza, funkcjonalny rezonans magnetyczny, jądra podstawy, kanał jonowy TRPV1, kserostomia, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, neuron nocyceptywny, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia trójdzielna, obrazowanie mózgu, obwodowy układ nerwowy, odruch mrugania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pieczenie błony śluzowej, plastyczność neuronalna, receptor dopaminowy, receptor P2X3, sensytyzacja ośrodkowa, struna bębenkowa, szlak dopaminergiczny, układ dopaminergiczny, włókno zmielinizowane, zespół niespokojnych nóg, zespół pieczenia jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Diagnostyka i diagnoza
Skurcz połowiczy twarzy (hemifacial spasm, HFS) to rzadkie zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni twarzy po jednej stronie, unerwianych przez ipsilateralny nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy). Diagnostyka opiera się głównie na charakterystycznym obrazie klinicznym, w tym jednostronnych, nieregularnych skurczach rozpoczynających się w okolicy oka (u 92% pacjentów) i objawie Babińskiego-2, który cechuje się czułością 86% i swoistością bliską 100%. Badania obrazowe, przede wszystkim rezonans magnetyczny (MRI) z cienkimi przekrojami przez pień mózgu i kąt mostowo-móżdżkowy oraz angiografia rezonansu magnetycznego (MRA), służą do wykluczenia innych przyczyn i identyfikacji ucisku naczyniowego na nerw twarzowy. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić miokimię twarzy, samoistny kurcz powiek, porażenie Bella, dystonię, tiki twarzy oraz ogniskowe napady padaczkowe. Badania neurofizjologiczne, takie jak elektromiografia (EMG) i badanie odruchu mrugania, mogą być pomocne w przypadkach nietypowych, wykazując charakterystyczne wyładowania o częstotliwości 150-400 Hz oraz boczne rozprzestrzenianie się odpowiedzi mięśniowej.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie elektrofizjologiczne, badanie neurologiczne, badanie obrazowe, blepharospasm, demielinizacja, dystonia, elektromiografia, hemifacial spasm, kąt mostowo-móżdżkowy, malformacja naczyniowa, napad padaczkowy ogniskowy, nerw twarzowy, objaw Babińskiego-2, odruch mrugania, porażenie Bella, rezonans magnetyczny, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, synkineza, tik twarzy - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Leczenie
Cholesteatoma to patologiczny rozrost skóry w uchu środkowym za błoną bębenkową, który pomimo łagodnego charakteru prowadzi do destrukcji struktur kostnych i nerwowych oraz poważnych powikłań, takich jak trwała utrata słuchu, uszkodzenie nerwu twarzowego, zapalenie opon mózgowych czy ropień mózgu. Podstawą leczenia jest chirurgia, głównie tympanoplastyka z mastoidektomią, z wyborem techniki (canal wall up lub canal wall down) dostosowanym do rozległości choroby i stanu pacjenta. Operacja trwa zwykle 2-3 godziny, wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym i ma na celu całkowite usunięcie cholesteatomu, eliminację zakażenia oraz, jeśli to możliwe, poprawę słuchu. Leczenie zachowawcze, obejmujące miejscowe i ogólne antybiotyki oraz dokładne czyszczenie ucha, jest zarezerwowane dla pacjentów z przeciwwskazaniami do operacji lub jako terapia wstępna, jednak nie eliminuje samego rozrostu. Pooperacyjna kontrola jest kluczowa, zwłaszcza przy technice CWD, gdzie konieczne są dożywotnie wizyty kontrolne i oczyszczanie jamy pooperacyjnej. Odsetek nawrotów wynosi od 5 do 40%, zależnie od techniki i rozległości choroby.
5-fluorouracyl, antybiotykoterapia, audiologia, błona bębenkowa, cholesteatoma, endoskopowa chirurgia ucha, kostki słuchowe, krople do uszu, leczenie zachowawcze, mastoidektomia, mikroskop operacyjny, montelukast, nerw twarzowy, otolaryngolog, otorrhea, perforacja błony bębenkowej, przewód słuchowy zewnętrzny, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, tomografia komputerowa, torbiel skórna, ucho środkowe, uszkodzenie nerwu twarzowego, wyrostek sutkowaty, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zapalenie opon mózgowych, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Etiologia i przyczyny
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) jest rzadkim schorzeniem neurologicznym wywołanym reaktywacją wirusa varicella-zoster (VZV) w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy). Patogeneza obejmuje zapalenie i obrzęk nerwu twarzowego, co prowadzi do jednostronnego porażenia twarzy, bólu, wysypki pęcherzykowej w obrębie ucha oraz zaburzeń słuchu i równowagi. RHS dotyka głównie osoby powyżej 60 roku życia, z częstością około 5 na 100 000 rocznie, stanowiąc 16-18% przypadków jednostronnego porażenia twarzy. Czynniki ryzyka to m.in. osłabienie układu odpornościowego, stres, wiek powyżej 50 lat oraz wcześniejsze zakażenie ospą wietrzną. Diagnostyka różnicowa obejmuje porażenie Bella, zapalenie ucha, boreliozę oraz nowotwory wewnątrzczaszkowe, a potwierdzenie rozpoznania może wymagać wykrycia DNA VZV lub przeciwciał w płynach ustrojowych.
ból neuropatyczny, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba z Lyme, herpes zoster oticus, kortykosteroid, latencja wirusa, leczenie przeciwwirusowe, lek immunosupresyjny, nerw twarzowy, nowotwór wewnątrzczaszkowy, ospa wietrzna, półpasiec, półpasiec uszny, porażenie Bella, porażenie twarzy, rumień wędrujący, VII nerw czaszkowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus varicella zoster, wysokie dawki steroidów, wysypka pęcherzykowa, zapalenie nerwu twarzowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zespół Ramsaya Hunta, zoster sine herpete, zwój kolanka, zwój kolanka nerwu twarzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Nadwrażliwość na dźwięki (hiperakuzja) – Etiologia i przyczyny
Hiperakuzja to rzadkie zaburzenie słuchu charakteryzujące się zmniejszoną tolerancją na dźwięki, które pacjenci odbierają jako nadmiernie głośne, nieprzyjemne lub bolesne. Dotyka około 1 na 50 000 osób, choć niektóre badania wskazują na częstość 8-15% w populacji dorosłych. Etiologia jest wieloczynnikowa i obejmuje uszkodzenie ślimaka (głównie komórek włoskowatych) spowodowane ekspozycją na hałas o wysokim natężeniu, urazy głowy i szyi, infekcje wirusowe, choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty układowy), a także schorzenia neurologiczne takie jak migreny, stwardnienie rozsiane czy zespół Williamsa. Warto podkreślić, że u około 50% pacjentów z szumami usznymi współwystępuje hiperakuzja, a u 56% pacjentów z hiperakuzją stwierdza się współistnienie chorób psychicznych, w tym zaburzeń lękowych (47%). Wśród czynników ryzyka istotne są także narażenie zawodowe i rekreacyjne na hałas oraz stosowanie ototoksycznych leków, takich jak cyprofloksacyna czy niektóre środki psychoaktywne.
5-hydroksytryptamina, centralna sensytyzacja, choroba Lyme’a, choroba Ménière’a, cyprofloksacyna, ekspozycja na hałas, fencyklidyna, hiperakuzja, infekcja wirusowa, komórki włoskowate, kora słuchowa, LSD, mięsień strzemiączkowy, migrena, nerw twarzowy, odruch strzemiączkowy, padaczka, porażenie mózgowe, przewodzeniowa utrata słuchu, ślimak, stwardnienie rozsiane, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, ucho wewnętrzne, układ słuchowy, uraz głowy, utrata słuchu, whiplash, wodniak śródchłonki, zaburzenie lękowe, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zapalenie ucha środkowego z wysiękiem, zespół stresu pourazowego, zespół Williamsa, zmniejszona tolerancja na dźwięki - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Objawy
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe, postępujące schorzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy), rozpoczynającymi się najczęściej w obrębie mięśnia okrężnego oka (orbicularis oculi) u około 92% pacjentów. Początkowo objawy obejmują sporadyczne drgania powieki, mimowolne zamykanie oka, łzawienie oraz unoszenie brwi (objaw Babińskiego-2). W ciągu kilku miesięcy do lat skurcze rozprzestrzeniają się na mięśnie policzkowe (m. buccinator), okrężne ust (m. orbicularis oris), zygomaticus major, mentalis, a w zaawansowanych przypadkach także na m. platysma. Charakter skurczów ewoluuje od klonicznych, sporadycznych do częstych, tonicznych, a w końcowym stadium mogą występować niemal nieprzerwanie, powodując asymetrię twarzy, trudności w mowie, jedzeniu i połykaniu. Objawy utrzymują się także podczas snu, co jest cechą diagnostyczną. Choroba dotyka głównie osoby w 4. i 5. dekadzie życia, z przewagą kobiet, a średni czas od pojawienia się objawów do leczenia wynosi około 8 lat.
hemifacial spasm, mięsień okrężny oka, mięsień okrężny ust, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niedowład nerwu twarzowego, objaw Babińskiego-2, remisja, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, szum uszny, tinnitus, toksyna botulinowa, trudność w połykaniu, VII nerw czaszkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Leczenie
Chirurgia pozostaje podstawową metodą leczenia guzów ślinianki przyusznej, zarówno łagodnych, jak i złośliwych, z parotidektomią częściową lub całkowitą jako głównymi technikami operacyjnymi. Kluczowe jest zachowanie nerwu twarzowego, który odpowiada za unerwienie mięśni mimicznych, zwłaszcza w guzach łagodnych, gdzie nerw powinien być oszczędzony. W przypadku naciekania nerwu przez nowotwór złośliwy, możliwe jest jego poświęcenie i jednoczesna rekonstrukcja z użyciem przeszczepów nerwowych (np. nerwu usznego większego lub łydkowego). Radioterapia, szczególnie neutronowa, jest stosowana jako leczenie adjuwantowe po operacji w guzach o wysokim stopniu złośliwości, z dodatnimi marginesami, naciekiem okołonerwowym lub przerzutami do węzłów chłonnych, a także jako leczenie definitywne lub paliatywne w przypadkach nieoperacyjnych. Chemioterapia, choć nie jest standardem, może być rozważana w zaawansowanych stadiach, często w połączeniu z radioterapią (radiochemioterapia), stosując leki takie jak cisplatyna, doksorubicyna czy 5-fluorouracyl.
biopsja cienkoigłowa, cytostatyk, dysfagia, guz ślinianki przyusznej, inhibitor punktu kontrolnego, inwazja okołonerwowa, limfadenektomia, mięśnie mimiczne twarzy, nerw twarzowy, nowotwór złośliwy, parotidektomia całkowita, pochodna platyny, radiochemioterapia, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neutronowa, rozpoznanie histopatologiczne, suchość jamy ustnej, terapia celowana, zabieg rekonstrukcyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Zapobieganie i profilaktyka
Skurcz połowiczy twarzy (hemifacial spasm, HFS) to mimowolne skurcze mięśni po jednej stronie twarzy, częściej występujące u kobiet w średnim i starszym wieku oraz w populacjach azjatyckich. Pierwotny HFS nie jest obecnie możliwy do zapobieżenia, natomiast wtórny HFS może być ograniczony poprzez optymalne leczenie urazów nerwu twarzowego. Zarządzanie objawami obejmuje unikanie czynników zaostrzających, takich jak zmęczenie, stres i kofeina, oraz stosowanie technik relaksacyjnych. W terapii farmakologicznej stosuje się toksynę botulinową typu A, która wykazuje skuteczność u 85-95% pacjentów, zapewniając ulgę przez około 11 miesięcy przy iniekcjach co 3 miesiące, oraz leki przeciwpadaczkowe (lewetiracetam, gabapentyna) jako opcję dla pacjentów odmawiających leczenia chirurgicznego.
akupunktura, Botox, działanie niepożądane, endoskopia, fizjoterapia, gabapentyna, hemifacial spasm, kraniotomia, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, mikronaczyniowa dekompresja, mimowolny skurcz mięśni, naczynie krwionośne, nerw twarzowy, neurochirurgia, opadanie powiek, pierwotny skurcz połowiczy twarzy, porażenie Bella, ptoza, schorzenie neurologiczne, skurcz połowiczy twarzy, strefa wejścia korzenia nerwu, techniki relaksacyjne, toksyna botulinowa typu A, wtórny skurcz połowiczy twarzy, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) to rzadka neuropatia obwodowa nerwu twarzowego, wywołana reaktywacją wirusa varicella zoster w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy). Charakteryzuje się nagłym, jednostronnym porażeniem nerwu twarzowego, bolesną wysypką pęcherzykową w obrębie ucha zewnętrznego, przewodu słuchowego lub jamy ustnej oraz objawami towarzyszącymi, takimi jak szumy uszne, utrata słuchu, zawroty głowy i neuralgia popółpaścowa. Występuje głównie u dorosłych powyżej 60. roku życia, z częstością około 1 na 20 000 rocznie. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu fizykalnym, a potwierdzenie można uzyskać poprzez badanie próbki płynu z pęcherzyków. Wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia w ciągu 72 godzin od wystąpienia objawów jest kluczowe dla poprawy rokowania i zmniejszenia ryzyka trwałych powikłań, takich jak trwałe porażenie twarzy czy głuchota.
acyklowir, dekompresja nerwu twarzowego, elektryczna stymulacja nerwów, famcyklowir, gabapentyna, ibuprofen, karbamazepina, kortykosteroidy, kserostomia, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwirusowy, nerw twarzowy, neuralgia popółpaścowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opryszczkowe zapalenie rogówki, otolaryngolog, półpasiec uszny, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, porażenie twarzy, prednizon, pregabalina, synkineza, szumy uszne, toksyna botulinowa, utrata słuchu, walacyklowir, wirus varicella zoster, wysypka pęcherzykowa, zawroty głowy, zespół Ramsaya Hunta, zwój kolanka nerwu twarzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Patofizjologia i mechanizm
Skurcz połowiczy twarzy to mimowolne, toniczno-kloniczne skurcze mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy) po jednej stronie twarzy, najczęściej rozpoczynające się od mięśnia okrężnego oka i obejmujące kolejne mięśnie twarzy. Podstawowym mechanizmem patofizjologicznym jest przewlekła kompresja nerwu twarzowego w strefie wyjścia korzenia nerwu z pnia mózgu (root exit zone, REZ) przez naczynia krwionośne tylnego układu krążenia, głównie tętnicę móżdżkową przednią dolną (AICA), tętnicę móżdżkową tylną dolną (PICA), tętnicę kręgową lub podstawą, co prowadzi do odcinkowego odmielinizowania włókien nerwowych. W efekcie powstają zjawiska przewodnictwa efaptycznego i ektopowego powstawania impulsów, które wywołują nieprawidłową aktywację mięśni twarzy. Dodatkowo, nadpobudliwość jądra nerwu twarzowego w pniu mózgu, wywołana antydromowym przekazywaniem impulsów, prowadzi do reorganizacji synaps i utrzymującej się aktywacji mięśni, co wskazuje na złożony, zintegrowany model patofizjologiczny obejmujący mechanizmy obwodowe i centralne.
dekompresja mikronaczyniowa, demielinizacja nerwu, demielinizacja włókien nerwowych, jądro nerwu twarzowego, komórka Schwanna, kompresja naczyniowa, konflikt naczyniowo-nerwowy, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, porażenie Bella, przewodnictwo efaptyczne, rezonans magnetyczny, skurcz połowiczy twarzy, strefa wyjścia korzenia nerwu, stwardnienie rozsiane, synkineza, tętnica móżdżkowa przednia dolna, tętnica móżdżkowa tylna dolna, VII nerw czaszkowy