przewodzeniowa utrata słuchu
Przewodzeniowa utrata słuchu (niedosłuch przewodzeniowy) jest typem niedosłuchu spowodowanym zaburzeniem przekazywania fal dźwiękowych przez ucho zewnętrzne i/lub środkowe do ucha wewnętrznego. W przeciwieństwie do niedosłuchu odbiorczego, w którym problem dotyczy ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego, niedosłuch przewodzeniowy wynika z mechanicznej przeszkody w przewodzeniu dźwięku.
Najczęstsze przyczyny przewodzeniowej utraty słuchu obejmują: woskowinę blokującą przewód słuchowy zewnętrzny, przewlekłe lub ostre zapalenie ucha środkowego, perforację błony bębenkowej, otosklerozę, uraz mechaniczny aparatu przewodzącego dźwięk, a także wady wrodzone ucha zewnętrznego lub środkowego. Charakterystyczną cechą tego typu niedosłuchu jest to, że pacjent zwykle lepiej słyszy dźwięki przewodzone drogą kostną niż powietrzną.
Diagnostyka przewodzeniowej utraty słuchu obejmuje badanie otoskopowe, audiometrię tonalną (badanie progowe słuchu) z próbami stroikowymi, tympanometrię oraz badania obrazowe w wybranych przypadkach. Wyniki audiometrii tonalnej typowo wykazują tzw. rezerwę ślimakową, czyli różnicę między progami przewodnictwa powietrznego i kostnego.
Leczenie niedosłuchu przewodzeniowego zależy od jego przyczynny – może być zachowawcze (farmakologiczne), chirurgiczne lub protetyczne. W wielu przypadkach możliwe jest całkowite przywrócenie prawidłowego słuchu, szczególnie gdy przyczyną jest infekcja lub ciało obce w przewodzie słuchowym. W przypadkach przewlekłych lub nieodwracalnych uszkodzeń stosuje się aparaty słuchowe lub implanty zakotwiczone w kości.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Utrata słuchu – Objawy
Utrata słuchu, dotykająca około 25% osób w wieku 65-74 lat i 50% powyżej 75 roku życia, manifestuje się trudnościami w rozumieniu mowy, szczególnie w hałaśliwym otoczeniu, przytłumieniem dźwięków, potrzebą zwiększania głośności urządzeń oraz szumami usznymi. Klasyfikacja według Amerykańskiego Stowarzyszenia Mowy, Języka i Słuchu obejmuje stopnie od łagodnej (25-40 dB) do głębokiej (>90 dB), z różnymi objawami i ograniczeniami funkcjonalnymi. Typy utraty słuchu to przewodzeniowa (odwracalna, związana z uchem zewnętrznym/środkowym), odbiorcza (sensoryczno-nerwowa, trwała, najczęściej presbycusis) oraz mieszana. Progresja może być stopniowa, fluktuująca lub nagła (SSHL – utrata ≥30 dB w 72 godziny), wymagająca pilnej interwencji. Czynniki ryzyka to wiek, ekspozycja na hałas, choroby autoimmunologiczne, genetyka i choroby współistniejące.
aparat słuchowy, choroba Ménière’a, czytanie z ruchu warg, implant ślimakowy, infekcja wirusowa, jednostronna utrata słuchu, język migowy, nadwrażliwość słuchowa, nerw słuchowy, nerwiak nerwu słuchowego, obustronna utrata słuchu, odbiorcza utrata słuchu, postępująca utrata słuchu, presbycusis, przewodzeniowa utrata słuchu, rekrutacja słuchowa, rozumienie mowy, szumy uszne, tinnitus, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, ucho zewnętrzne, utrata słuchu związana z wiekiem, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nadwrażliwość na dźwięki (hiperakuzja) – Etiologia i przyczyny
Hiperakuzja to rzadkie zaburzenie słuchu charakteryzujące się zmniejszoną tolerancją na dźwięki, które pacjenci odbierają jako nadmiernie głośne, nieprzyjemne lub bolesne. Dotyka około 1 na 50 000 osób, choć niektóre badania wskazują na częstość 8-15% w populacji dorosłych. Etiologia jest wieloczynnikowa i obejmuje uszkodzenie ślimaka (głównie komórek włoskowatych) spowodowane ekspozycją na hałas o wysokim natężeniu, urazy głowy i szyi, infekcje wirusowe, choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty układowy), a także schorzenia neurologiczne takie jak migreny, stwardnienie rozsiane czy zespół Williamsa. Warto podkreślić, że u około 50% pacjentów z szumami usznymi współwystępuje hiperakuzja, a u 56% pacjentów z hiperakuzją stwierdza się współistnienie chorób psychicznych, w tym zaburzeń lękowych (47%). Wśród czynników ryzyka istotne są także narażenie zawodowe i rekreacyjne na hałas oraz stosowanie ototoksycznych leków, takich jak cyprofloksacyna czy niektóre środki psychoaktywne.
5-hydroksytryptamina, centralna sensytyzacja, choroba Lyme’a, choroba Ménière’a, cyprofloksacyna, ekspozycja na hałas, fencyklidyna, hiperakuzja, infekcja wirusowa, komórki włoskowate, kora słuchowa, LSD, mięsień strzemiączkowy, migrena, nerw twarzowy, odruch strzemiączkowy, padaczka, porażenie mózgowe, przewodzeniowa utrata słuchu, ślimak, stwardnienie rozsiane, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, ucho wewnętrzne, układ słuchowy, uraz głowy, utrata słuchu, whiplash, wodniak śródchłonki, zaburzenie lękowe, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zapalenie ucha środkowego z wysiękiem, zespół stresu pourazowego, zespół Williamsa, zmniejszona tolerancja na dźwięki