czynny stan zapalny
Czynny stan zapalny to proces patofizjologiczny charakteryzujący się zespołem objawów klinicznych i zmianami biochemicznymi w tkankach w odpowiedzi na działanie czynnika uszkadzającego. W fazie aktywnej obserwuje się klasyczne objawy zapalne: zaczerwienienie (rubor), obrzęk (tumor), ocieplenie (calor), ból (dolor) oraz upośledzenie funkcji (functio laesa).
W przebiegu czynnego stanu zapalnego dochodzi do aktywacji układu immunologicznego, zwiększonego przepływu krwi w miejscu uszkodzenia, podwyższonej przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz migracji komórek zapalnych (neutrofili, makrofagów) do miejsca objętego procesem. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższone markery zapalne, takie jak białko C-reaktywne (CRP), odczyn Biernackiego (OB), fibrynogen oraz leukocytozę.
Diagnostyka czynnego stanu zapalnego obejmuje ocenę kliniczną, badania laboratoryjne, obrazowe (USG, TK, MR) oraz w niektórych przypadkach badania histopatologiczne. Leczenie ukierunkowane jest na eliminację czynnika wywołującego oraz hamowanie reakcji zapalnej poprzez zastosowanie leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych, antybiotyków (w przypadku zakażeń bakteryjnych) oraz metod fizykalnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entecavir Ranbaxy to lek przeciwwirusowy zawierający entekawir w dawkach 0,5 mg i 1 mg, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u pacjentów z aktywną replikacją wirusa. Wskazania obejmują osoby dorosłe z wyrównaną lub niewyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest również zalecany u dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat, które nie były wcześniej leczone analogami nukleozydów, mają wyrównaną czynność wątroby oraz aktywną replikację HBV z podwyższonym AlAT lub umiarkowanym do ciężkiego stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie diagnozy na podstawie badań wirusologicznych, biochemicznych i histopatologicznych oraz ocena stopnia zaawansowania choroby.
aktywna replikacja wirusa, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne, badanie wirusologiczne, czynny stan zapalny, entekawir, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, podwyższona aktywność AlAT, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa HBV, skuteczność wirusologiczna, tabletka powlekana, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Wskazania do stosowania
Tenofowir dizoproksyl, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy (NRTI), jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Preparaty zawierające tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, samodzielnie lub w połączeniu z emtrycytabiną (200 mg), są wskazane u dorosłych i młodzieży (12-18 lat) w określonych sytuacjach klinicznych. W leczeniu HIV-1 stosuje się go u pacjentów nieleczonych wcześniej z wysokim mianem wirusa (>100 000 kopii/ml) oraz u tych, u których wcześniejsza terapia zakończyła się niepowodzeniem na wczesnym etapie (<10 000 kopii/ml). U młodzieży z zakażeniem HIV-1 wskazaniem do terapii jest oporność na NRTI lub toksyczność leków pierwszego rzutu. W przypadku HBV, tenofowir jest zalecany u dorosłych z wyrównaną czynnością wątroby i aktywną replikacją wirusa, podwyższoną aktywnością AlAT oraz potwierdzonym stanem zapalnym lub zwłóknieniem, a także u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby. Młodzież z HBV kwalifikuje się do leczenia przy aktywnej chorobie immunologicznej i umiarkowanym do ciężkiego stanie zapalnym w badaniu histologicznym.
aminotransferaza alaninowa, czynna replikacja wirusa, czynny stan zapalny, emtrycytabina, interakcje lekowe, lek przeciwretrowirusowy, niewyrównana czynność wątroby, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność na NRTI, oporność wirusowa, preparat złożony, profilaktyka przedekspozycyjna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ictady 245 mg
Ictady, zawierający 245 mg tenofowiru dizoproksylu (w postaci bursztynianu), jest wskazany do leczenia zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). U dorosłych z HIV-1 lek stosowany jest wyłącznie w terapii skojarzonej, zarówno u pacjentów dotychczas nieleczonych z wysokim mianem wirusa (>100 000 kopii/ml), jak i u tych z niepowodzeniem wcześniejszej terapii (miano <10 000 kopii/ml). U młodzieży (12-<18 lat) Ictady jest wskazany w przypadku oporności na NRTI lub toksyczności uniemożliwiającej stosowanie leków pierwszego rzutu. W leczeniu WZW B u dorosłych preparat stosuje się u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby i aktywną replikacją wirusa, podwyższonym AlAT oraz potwierdzonym stanem zapalnym lub zwłóknieniem, u pacjentów z opornością na lamiwudynę oraz u osób z niewyrównaną czynnością wątroby. U młodzieży z WZW B leczenie jest wskazane przy aktywnej immunologicznie chorobie, potwierdzonej replikacją wirusa i podwyższonym AlAT lub zmianami histologicznymi.
aminotransferaza alaninowa, czynny stan zapalny, lek pierwszego rzutu, lek przeciwretrowirusowy, miano wirusa, monoterapia, niewyrównana czynność wątroby, NRTI, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność wirusowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, stan zapalny, tenofowir dizoproksyl, terapia skojarzona, wyrównana czynność wątroby, WZW B, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby