bloker wolnych kanałów wapniowych
Blokery wolnych kanałów wapniowych (CCB, calcium channel blockers) to grupa leków powszechnie stosowanych w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Ich działanie polega na blokowaniu napływu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz miokardium, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia obciążenia serca.
Leki te dzielą się na dwie główne podgrupy: dihydropirydynowe (np. amlodypina, nifedypina), działające głównie na naczynia obwodowe, oraz niedihydropirydynowe (werapamil, diltiazem), które dodatkowo wpływają na węzeł zatokowo-przedsionkowy i węzeł przedsionkowo-komorowy, spowalniając przewodzenie impulsów i zmniejszając częstość akcji serca.
Główne wskazania do stosowania blokerów kanału wapniowego obejmują nadciśnienie tętnicze, dławicę piersiową, niektóre zaburzenia rytmu serca oraz zespół Raynauda. W przypadku nadciśnienia tętniczego są szczególnie skuteczne u pacjentów w podeszłym wieku oraz osób rasy czarnej. Mogą być również stosowane w leczeniu migreny oraz jako leki nefroprotekcyjne u pacjentów z białkomoczem.
Do najczęstszych działań niepożądanych należą: obrzęki obwodowe (szczególnie w przypadku dihydropirydyn), zaparcia, bóle głowy, zawroty głowy oraz zaczerwienienie twarzy. Niedihydropirydynowe CCB mogą powodować bradykardię i nasilać niewydolność serca, dlatego są przeciwwskazane u pacjentów z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt Tolutris to lek złożony zawierający telmisartan (80 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Telmisartan, jako selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, wykazuje długotrwałe działanie hipotensyjne utrzymujące się do 48 godzin, bez efektu odbicia po odstawieniu i z mniejszą częstością kaszlu w porównaniu do inhibitorów ACE. Amlodypina, bloker kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, obniża ciśnienie tętnicze poprzez rozkurcz naczyń, nie wywołując niekorzystnych efektów metabolicznych. Hydrochlorotiazyd, tiazydowy diuretyk, zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza, co przyczynia się do obniżenia ciśnienia, jednak może powodować hipokaliemię, którą telmisartan przeciwdziała. Skuteczność trójskładnikowej terapii (80/5/12,5 mg) potwierdzono w badaniach klinicznych, wykazując istotnie większe obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego w porównaniu do terapii dwuskładnikowych (np. telmisartan + amlodypina lub telmisartan + hydrochlorotiazyd).
aktywność reniny w osoczu, aldosteron w osoczu, antagonista receptora angiotensyny II, bloker wolnych kanałów wapniowych, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, efekt odbicia, hiperkaliemia, inhibitor napływu jonów wapnia, kininaza II, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, opór obwodowy, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reabsorpcja elektrolitów, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego