oś GH-IGF-1
Oś GH-IGF-1 (Hormon Wzrostu – Insulinopodobny Czynnik Wzrostu 1) to kluczowy szlak endokrynologiczny regulujący wzrost i metabolizm organizmu. Hormon wzrostu (GH) wydzielany jest przez przedni płat przysadki mózgowej w odpowiedzi na stymulację przez somatoliberynę (GHRH) oraz hamowanie przez somatostatynę. Rytm sekrecji GH ma charakter pulsacyjny, z dominującą aktywnością w okresie nocnym.
IGF-1 (dawniej zwany somatomedyną C) to peptyd produkowany głównie w wątrobie pod wpływem GH. Stanowi on główny mediator działania hormonu wzrostu w tkankach obwodowych. IGF-1 działa poprzez specyficzne receptory, stymulując proliferację komórek, różnicowanie oraz anabolizm białkowy. Regulacja osi GH-IGF-1 odbywa się na zasadzie sprzężenia zwrotnego ujemnego – wzrost stężenia IGF-1 hamuje wydzielanie GH.
Zaburzenia osi GH-IGF-1 manifestują się klinicznie jako: niedobór wzrostu (u dzieci), akromegalia lub gigantyzm (przy nadmiarze GH), oraz zespoły niewrażliwości na GH. Diagnostyka obejmuje pomiary stężenia GH oraz IGF-1 w surowicy, a także testy dynamiczne. Terapia obejmuje stosowanie rekombinowanego ludzkiego hormonu wzrostu (rhGH) w przypadku niedoborów lub analogów somatostatyny przy nadmiernej sekrecji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Maxicortan 10 mg/g
Preparat Maxicortan (10 mg/g krem) zawierający hydrokortyzonu octan, mimo miejscowego stosowania, może prowadzić do poważnych skutków ogólnoustrojowych w wyniku przewlekłego lub nieprawidłowego użycia, zwłaszcza na rozległe powierzchnie skóry. Wchłanianie systemowe hydrokortyzonu może zaburzać oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, powodując supresję endogennej produkcji kortyzolu. Szczególnie narażone są dzieci, u których nadmierna ekspozycja może skutkować zahamowaniem wzrostu i rozwoju. Klinicznie przedawkowanie manifestuje się hiperglikemią, cukromoczem, zespołem Cushinga oraz objawami supresji osi hormonalnej, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych i stanu klinicznego pacjenta.
bawoli kark, cukromocz, glukoneogeneza, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperglikemia, hydrokortyzon octan, konsultacja endokrynologiczna, kortykosteroid przeciwzapalny, kortykosteroid systemowy, kortyzol endogenny, lek hipoglikemizujący, nadciśnienie tętnicze, nadmiar kortykosteroidów, oś GH-IGF-1, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, parametry biochemiczne, polidypsja, poliuria, próg nerkowy glukozy, twarz księżycowata, wiek kostny, zaburzenia psychiczne, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Patofizjologia i mechanizm
Karłowatość definiowana jest jako wzrost dorosłego poniżej 147 cm i dzieli się na proporcjonalną (PSS) oraz nieproporcjonalną (DSS). Najczęstszą przyczyną są mutacje genetyczne, z achondroplazją stanowiącą około 70% przypadków, spowodowaną mutacją w genie FGFR3, prowadzącą do zahamowania endochondralnej ossyfikacji kości. Achondroplazja dziedziczona jest autosomalnie dominująco, a około 80% przypadków wynika z nowych mutacji ojcowskich, których częstość wzrasta z wiekiem ojca i ekspozycją na promieniowanie jonizujące. Inne genetyczne formy karłowatości obejmują dysplazję spondyloepifizarną, diastroficzną (mutacje w SLC26A2) oraz pierwotną, związaną z defektami w genach regulujących proliferację komórkową i cykl komórkowy (np. mutacje w CENPE). Niedobór hormonu wzrostu (GH) jest główną przyczyną karłowatości proporcjonalnej, a zespół Larona wynika z mutacji receptorów GH, prowadząc do wysokiego poziomu GH przy niskim efekcie biologicznym. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, badaniach hormonalnych (GH, IGF-1, IGFBP-3) oraz analizie genetycznej, a większość przypadków achondroplazji można wykryć prenatalnie za pomocą USG.
achondroplazja, czynnik wzrostu fibroblastów, dysplazja diastroficzna, dysplazja spondyloepifizarna, gen FGFR3, hormon wzrostu, hormony tarczycy, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, karłowatość pierwotna, karłowatość proporcjonalna, karłowatość przysadkowa, mutacja genu FGFR3, mutacja nonsensowna, niedobór hormonu wzrostu, oś GH-IGF-1, oś podwzgórzowo-przysadkowa, sygnalizacja Hedgehog, trudność w połykaniu, vosoritide, zespół Larona - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Etiologia i przyczyny
Karłowatość definiuje się jako wzrost dorosłego poniżej 147 cm, wynikający z licznych przyczyn genetycznych i medycznych. Najczęstszą etiologią są dysplazje szkieletowe, zwłaszcza achondroplazja, stanowiąca około 70% przypadków, spowodowana mutacją w genie FGFR3 na chromosomie 4. Dziedziczenie achondroplazji jest autosomalne dominujące, z 80% przypadków wynikających z mutacji de novo, szczególnie u ojców powyżej 50 roku życia (ryzyko 1:1875 vs. 1:15000 w populacji ogólnej). Inne dysplazje szkieletowe oraz zaburzenia hormonalne, takie jak niedobór hormonu wzrostu (GHD) czy karłowatość przysadkowa, prowadzą do proporcjonalnej lub nieproporcjonalnej niskorosłości. Ponadto, zespoły genetyczne (np. zespół Turnera, Downa, Noonana) oraz czynniki środowiskowe, w tym niedożywienie i przewlekłe choroby, również przyczyniają się do zahamowania wzrostu.
achondroplazja, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, dysplazja diastroficzna, dysplazja szkieletowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen DNMT3A, gen FGFR3, guz przysadki mózgowej, hipochondroplazja, hipogonadyzm hipogonadotropowy, karłowatość, karłowatość nieproporcjonalna, karłowatość pierwotna, karłowatość proporcjonalna, karłowatość przysadkowa, konstytucjonalne opóźnienie wzrostu, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór genu SHOX, niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy, niewrażliwość na hormon wzrostu, oś GH-IGF-1, przewlekła choroba nerek, pseudoachondroplazja, receptor czynnika wzrostu fibroblastów, zespół Cushinga, zespół Downa, zespół Noonana, zespół Russella-Silvera, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Akromegalia – Patofizjologia i mechanizm
Akromegalia to choroba endokrynologiczna spowodowana nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH) przez gruczolak somatotropowy przysadki mózgowej (95-98% przypadków), prowadząca do podwyższenia stężenia GH i IGF-1. Patogeneza obejmuje mutacje somatyczne w genie GNAS (około 40% pacjentów) oraz mutacje germinalne w genach takich jak AIP, MEN1 czy PRKAR1A (około 5%), które wiążą się z agresywniejszym przebiegiem choroby. Nadprodukcja GH i IGF-1 skutkuje proliferacją tkanek miękkich, przerostem narządów (np. kardiomegalia, makroglosja), zmianami kostnymi oraz zaburzeniami metabolicznymi, w tym insulinoopornością i cukrzycą (występującą u około 20% pacjentów). Długotrwała ekspozycja na te hormony zwiększa ryzyko nowotworów, zwłaszcza jelita grubego i tarczycy, poprzez mechanizmy hamowania apoptozy i naprawy DNA.
analog somatostatyny, antagonista receptora GH, bezdech senny, cukrzyca typu 2, cykl komórkowy, gen PTTG, guz neuroendokrynny, hormon uwalniający hormon wzrostu, hormon wzrostu, insulinooporność, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, kardiomegalia, kardiomiopatia, lanreotyd, makroglosja, mutacja germinalna, mutacja GNAS, mutacja somatyczna, nadciśnienie płucne, oktreotyd, onkogen, oś GH-IGF-1, pasireotyd, pegwisomant, przerost serca, przysadka mózgowa, receptor somatostatynowy